حجت‌الاسلام دکتر محسن کدیور، روشنفکر دینی برجسته کشورمان که موقتاً برای تدریس در دانشگاه‌های آمریکا در ویرجینیا اقامت دارد، طی پیامی به پویشگران «موج سوم» ضمن اعتراض شدید به توقیف روزنامه «یاس نو»، نقد تخریب دیگر نامزدها توسط «دانشمندان فرهیخته» و همچنین ذکر امتیازات مهدی کروبی و تاکید بر اهمیت حمایت اکثر احزاب و شخصیت‌های اصلاح‌طلب کشور از میرحسین موسوی، حمایت خود از نامزدی میرحسین موسوی را اعلام کرد.
به گزارش «موج سوم» در بخشی از این پیام تأکید شده است: «موسوی خط قرمز دارد، کم سخن می‌گوید، «مرد عمل» است، به کارشناسی علمی بها می‌دهد، اهل استقامت بر تصمیمات کارشناسی شده است، از اختیارات قانونی عقب‌نشینی نمی‌کند و وعده‌هایی که داده است در چارچوب همین قانون اساسی مقدور است».

متن کامل این پیام بدین شرح است:

به نام خدا

موسوی، نامزد مدرسه روشنفکری اسلامی در شرائط مضیّق دوران محنت است

«إِنَّ اللّهَ يَأْمُرُكُمْ أَن تُؤدُّواْ الأَمَانَاتِ إِلَى أَهْلِهَا وَإِذَا حَكَمْتُم بَيْنَ النَّاسِ أَن تَحْكُمُواْ بِالْعَدْلِ إِنَّ اللّهَ نِعِمَّا يَعِظُكُم بِهِ إِنَّ اللّهَ كَانَ سَمِيعًا بَصِيرًا»
خـداونـد بـه شـمـا فـرمان ميدهد كه امانتها را به صاحبان آن برسانيد و هنگامى كه مـيـان مردم داورى مي‌كنيد از روى عدالت داورى كنيد. خداوند پند و اندرزهاى نیکویى به شما مي‌دهد، خداوند شنوا و بيناست . (قرآن کریم، سوره نساء آیه 58)

1. در انتخابات ریاست جمهوری بنای سخن گفتن نداشتم، هر بار که از ستاد دو کاندیدای اصلاح‌طلبان دوستی تماس می‌گرفت، اظهار نظر را به آینده موکول می‌کردم، چراکه در مواضع زیر از فرط وضوح نیازی به اظهارنظر نبود:

اولا در ضرورت رأی دادن و مشارکت فعال در مقدرات سیاسی جامعه،

ثانیا در سوء تدبیر آقای دکتر محمود احمدی‌نژاد و تصمیمات کارشناسی‌نشده و موضع‌گیری‌های نسنجیده و ماجراجویانه و مدیریت غیرعلمی و بی‌اعتنایی به مصالح ملی و تخریب زیرساخت‌های اقتصاد کشور و ارائه تصویری خشن، خرافی و غیرعقلانی از ایران توسط وی و همکارانش،

ثالثا برخورداری دو کاندیدای مورد تأیید اصلاح‌طلبان از حداقل صلاحیت‌های لازم برای ریاست جمهوری و تغییر نسبی وضع اسف‌بار موجود کشور،

رابعا ترجیح حضور اصلاح‌طلبان با یک کاندیدا حداقل در هفته آخر و اجماع بر کاندیدای واحد.

از سوی دیگر علاوه بر این‌که هر دو کاندیدای اصلاح‌طلبان یعنی آقایان شیخ مهدی کروبی و مهندس میرحسین موسوی را به خیر و توانایی نسبی برای ریاست جمهوری می‌شناسم، بسیاری از ارکان ستاد هر دو نفر نیز از نزدیک می‌شناسم و آنان را نیز به دلسوزی و تدبیر و آزادگی مزین می‌دانم، مواضع اعلام‌شده هر دو کاندیدا در قالب سخنرانی و مصاحبه و بیانیه حاوی نکات مهمی در ارتقای فرهنگ دموکراتیک و مطالبات ملی در حد مقدور بوده است. هر دو نفر از فضائل و مزایای نسبی برخوردارند و البته کارنامه هر دو نیز از نکات ضعف و کاستی خالی نیست، اما واقع‌بینانه و در شرایط موجود می‌توان به هر دو به عنوان کف مطالبات اصلاح‌طلبی نمایندگی داد. تفاوت‌های آن‌ها را در حدی نمی‌یافتم که نیاز به موضع‌گیری علنی باشد. بر این باور بودم و هستم که هر یک از آن‌ها که رأی بیاورد، برای تغییر وضع تأسف‌باری که دولت فعلی باعث شده است، مناسب است. البته واضح است که رفع همه اشکالات موجود نیز با تغییر قوه مجریه حاصل نمی‌شود و برخی مشکلات ساختاری را نیز نباید از نظر دور داشت. لذا ضرورتی در اظهار نظر نمی‌دیدم.

2. دو عامل مرا بر آن داشت که تقاضای دوستان را این بار اجابت کنم و سکوتم را بشکنم.

عامل اول توقیف دوباره «روزنامه یاس نو» یک روز پس از انتشار بود. توقیف غیرقانونی یک روزنامه موثر آن هم در آستانه آغاز تبلیغات انتخاباتی آژیر خطر است، خطر استبداد. بستن دهان و توقیف روزنامه و انتقاد از مقامات عالیه را جرم شمردن و آزادی‌های مصرح در قانون اساسی را به لطائف‌الحیل محدود کردن از عواملی بود که به انقلاب اسلامی منجر شد. ادامه این رویه شاهنشاهی ذیل نام اسلام جدّاً خطرناک است. اسلامی که من می‌شناسم انتقاد و نصیحت رهبران را نه‌تنها حق مسلّم بلکه وظیفه و تکلیف شرعی آنان می‌شمارد.

با توقیف روزنامه و فشارهای پیدا و پنهان قوای قضایی، نظامی، انتظامی و امنیتی بر منتقدان و مخالفان قانونی چگونه می‌توان به وظیفه شرعی امر به معروف و نهی از منکر عمل کرد؟ هراس حاکمان از انتشار آزادانه اطلاعات و نقد قدرت نشانه عدم حقانیت آن‌هاست. تجاوز نهادینه به قانون و نقض مکرر آزادی‌ها و حقوق اساسی ملت که در ادبیات دینی از آن به «ظلم» تعبیر می‌شود، رویه جاری حاکمان ما شده است. در برابر ظلم نمی‌توان ساکت نشست. اگر اعتراض نکنی با ظلم و ظالم مماشات کرده‌ای. راستی این صد و بیست و چندمین روزنامه‌ای است که در این چند سال بیدادگرانه توقیف می‌شود؟ در این سر دنیا سن بسیاری روزنامه‌ها سه رقمی است، در کشور من که رئیس جمهور پرحرفش آن را آزادترین کشور دنیا می‌داند، تعداد روزنامه‌های توقیف شده در کمتر از ده دوازده سال اخیرش سه رقمی است. راستی تفاوت ره از کجا تا به کجاست؟

این کدام جریان است که توسط قانون‌ستیزان مستبد قرار است خفه شود، اما هنوز جان‌سختی می‌کند و مسالمت‌آمیز اعتراض می‌کند و بر اجرای قانون و برخورداری از حقوق و آزادی‌های مشروع پافشاری می‌کند؟ اگر این جریان، ضعیف بود یا مرده بود، نیازی به توقیف روزنامه‌اش نبود، روزنامه بی‌خواننده که توقیف کردن ندارد، مرده را که اعدام نمی‌کنند. این اندیشه نفوذ دارد. این روش طرفدار دارد. این منطق بُرش دارد. این نقد پرده از بیداد و بی‌تدبیری و زیرپاگذاشتن مصالح ملی برمی‌دارد. راستی روزنامه توقیف‌شده «یاس نو» قرار بود مدافع کدام کاندیدا باشد؟ از او باید حمایت کرد، چراکه قانون‌ستیزان و متجاوزان به حقوق ملت با ترویج او مخالفند و «الرُّشدُ فِی خِلافِهِم» آری رشد در مخالفت با این مستبدان آزادی‌ستیز است.

3. عامل دوم عدم رعایت انصاف از سوی برخی دوستان محترم در اظهارنظرهای تبلیغات انتخاباتی نسبت به کاندیدای رقیب اصلاح‌طلبشان بود. در شرایط نابرابری که از سوی ارباب قدرت بر اصلاح‌طلبان تحمیل شده است، به دور از مروت است که به جای ذکر فضایل نامزد انتخاباتی مورد نظر، به قدح و بیان کاستی‌های رقیب اصلاح‌طلب بپردازیم، کاستی‌هایی که در کاندیدای مورد نظر نیز مصداق دارد و ما می‌مانیم و قهقهه‌های مستانه قدرت‌پرستان که «زِ هَر طرف شود کشته سود اسلام است»! و «اللهمّ اشغَلِ الظالمین بالظالمین»! در این عرصه از دوستان جوان کم‌تجربه انتظاری نیست، اما دوستان مجرب و دانشمندان فرهیخته را چه می‌شود که برخلاف انتظار این چنین پرخاشگرانه می‌تازند؟ حکمت و عرفان، تواضع می‌آورد و پرهیز از جدل (آن هم غیر حَسَن) رویه عالمان متخلّق و سالکان واصل بوده است. بگذاریم و بگذریم.

4. در اواسط دوران حبس در اوین روزی زندان‌بان خبر آورد که تلفن دارید! خندیدم و گفتم مزاح می‌کنی؟ مگر شهر هِرت است که بشود به زندانی تلفن کرد؟! گفت باور نداری از مدیر بند جویا شو. راست می‌گفت. به کیوسک تلفن عمومی بند هدایت شدم، با تعجب گوشی تلفن را برداشتم، شیخ مهدی کروبی بود. احوال‌پرسی کرد، دلگرمی داد، گفت که پیگیر مرخصی گرفتن من است. گفتم تقاضای مرخصی نکرده‌ام، گفت من کار خودم را بلدم، این حق زندانی سیاسی است. یادم رفت بپرسم چطور توانسته به زندان اوین زنگ بزند. معلوم بود برای گرفتن تسهیلات برای زندانیان سیاسی از هر کاری که از دستش برآید کوتاهی نمی‌کند. این اولین و آخرین باری بود که کسی در طول دوران زندان به من تلفن کرد. در دوران زندان، آقای کروبی به هر مناسبت مذهبی و ملی به خانواده تلفن می‌کرد و جزئیات کوشش‌هایش را برای آزادی و مرخصی من به اطلاع همسرم می‌رساند. مهم نیست که حکام دادگاه غیرقانونی ویژه روحانیت کار خود می‌کردند، اما پیگیری‌های آقای کروبی بسیار دلگرم‌کننده بود. از دیگر زندانیان سیاسی نیز به کرات شنیدم که آقای کروبی به آن‌ها نیز همین‌گونه محبت داشته است. من اطمینان دارم اگر شیخ مهدی کروبی رئیس جمهور شود، حقوق شهروندی ترقی می‌کند و آزادی‌های قانونی ارتقا پیدا می‌کند.

با جناب آقای غلامحسین کرباسچی ماه‌ها در بند 325 اوین زندانی بودیم، اما نمی‌توانستیم همدیگر را ببینیم. اولین‌باری که ملاقات میسر شد، ماه پنجم یا ششم حبس بود، جناب سیدمحمود دعایی به دیدار ما آمد و ما در سایه محبت سید دقایقی با هم درد دل کردیم. البته تا سه چهار ماه بعد موقع زیارت عاشورا که همه اهالی بند به برکت نام حسین (ع) می‌توانستند در حیاط زندان جمع بشوند، کنار هم می‌نشستیم و سخن می‌گفتیم. تا کرباسچی برود و شیخ عبدالله نوری بیاید، کرباسچی نزدیک‌ترین هم‌بند من در اوین بود. بی‌شک اگر کروبی رئیس جمهور شود و کرباسچی معاون اول او، ایران با شیوه‌ای عقلایی و کارشناسانه در حوزه اجرایی اداره خواهد شد.

خوشبختانه برخی شخصیت‌های محترم سیاسی و فرهنگی از ریاست جمهوری جناب آقای کروبی حمایت کرده‌اند. تردیدی نیست که اگر این انتخاب مبارک به پشتیبانی رأی اکثریت شهروندان ایرانی مستظهر شود، خدا را باید سپاس گفت و انتظار داشت که آنچه از سرمایه ملی که در این چند سال با بی‌تدبیری و ماجراجویی بر باد فنا رفته است اعاده شود و ایرانیان شاهد مدیریتی مجرب و خردمند باشند. من به این انتخاب احترام می‌گذارم و برای این دسته از عزیزان آرزوی موفقیت می‌کنم.

5. دموکراسی با تحزب پیوندی وثیق دارد. جامعه زمانی به دموکراسی نزدیک‌تر می‌شود که از مستوای میل اشخاص به تصمیم‌سازی نهاد احزاب ارتقا یافته باشد. اتکای ریاست جمهوری یا مجلس شورا به احزاب اتکایی مبارک و نشان از رشد سیاسی دارد. استبداد هرگز احزاب قوی را برنمی‌تابد و همواره بر فشار برای تخریب و تضعیف احزاب می‌افزاید. این‌که اکثر قریب به اتفاق احزاب و گروه‌های اصلاح‌طلب بر کاندیدای واحدی اتفاق کرده‌اند و در انتخاب خود علاوه بر واجد بودن حداقل‌های لازم به عامل مهم «امکان برخورداری از رأی بالای مردم» نیز توجه کرده‌اند، نشان از رشد «خرد جمعی» در ایران معاصر دارد. این تجربه آسان به دست نیامده است. انتخابات دوره قبل ریاست جمهوری تجربه‌ای گران در این حوزه بوده است. «رأی‌آوری» یک کاندیدای واجد حداقل شرایط، نگاهی واقع‌بینانه به وضعیت موجود سیاسی ایران است. فقیهان، فیلسوفان و عارفان، سیاستمداران موفقی نیستند، چراکه تخصصشان از جنسی دیگر است. عالِم متخصص در احکام فقهی و قواعد فلسفی و سلوک عرفانی در سیاست که تصمیم‌سازی مشخص جزئی در اینجا و اکنون است، غالبا مبتدی است. سیاست دموکراتیک جای خرد جمعی و کارشناسی‌های حزبی است.

به تصمیم اکثریت اصلاح‌طلبان احترام می‌گذارم. آنها مهندس میرحسین موسوی را برگزیده‌اند. چند صباحی که در گروه فلسفه دانشگاه تربیت مدرس بودم از مهندس موسوی عضو هیأت علمی گروه علوم سیاسی همان دانشگاه از همکاران مشترک فراوان به خیر و آزادگی شنیده‌ام. مهندسی هنرمند با سابقه‌ای موفق در بالاترین پست اجرائی در دهه دشوار شصت. سخنان، مصاحبه‌ها و بیانیه‌های او امیدوارکننده است. من استقلال رأی او را در زمان نخست‌وزیری‌اش به خاطر دارم. موسوی خط قرمز دارد، کم سخن می‌گوید، «مرد عمل» است، به کارشناسی علمی بها می‌دهد، اهل استقامت بر تصمیمات کارشناسی شده است، از اختیارات قانونی عقب‌نشینی نمی‌کند و وعده‌هایی که داده است در چارچوب همین قانون اساسی مقدور است.

6. از اظهارات موسوی بوی ارزش‌های آغاز انقلاب اسلامی به مشام می‌رسد: عدالت، آزادی، استقلال و اسلام بی‌ریا. این ارزش‌ها هنوز هم عزیزند و خواستنی. با عدالت فقر و تبعیض رخت بر می‌بندد، با آزادی استبداد و خفقان به دَرَک می‌رود، با استقلال وابستگی و ذلت نوکری اجانب منتفی می‌شود، و با اسلام بی‌ریا ارزش‌های مورد قبول اکثر مردم پشتوانه تصمیم‌سازی‌های کلان و قانون‌سازی‌های خُرد قرار می‌گیرد. انقلاب اسلامی یکی از بزرگترین وقایع قرن بیستم بوده است. به دلایل مختلف این انقلاب مردمی به همه اهداف متعالی خود نرسیده است. انقلاب 1357 بارقه امیدی در دل شیعیان، مسلمانان و همه توده‌های تحت ستم و انسان‌های منصف بود.

حکومت برآمده از این انقلاب یعنی جمهوری اسلامی قرار بود پیوند ارزش‌های اسلامی در قالب جمهوریت و دموکراسی باشد. قرار بود قدرت در تمامی سطوح آن در مقابل ملت به شکل نهادینه پاسخگو باشد. قرار بود همه مقامات تحت قانون و مقید به قانون باشند و مقام فوق قانون مادام‌العمر با اختیارات نامحدود به زباله‌دانی تاریخ رفته باشد. قرار بود هیچکس به خاطر عقیده و فکر و اظهار نظر تحت تعقیب قرار نگیرد. قرار بود هیچکس به واسطه انتقاد از حاکمان به زندان نیفتد. قرار بود میزان رأی ملت باشد. قرار بود هیچ قشر و طبقه و گروهی از حقوق و امتیازات ویژه برخوردار نباشد. قرار بود تبعیض و فقر و شکاف طبقاتی رخت بربندد. قرار بود دانش و کارشناسی و خردمندی ملاک تصمیمات سیاسی باشد. قرار بود خویشاوندی و ارادتمندی و مداحی ملاک ارتقای مقام نباشد. قرار بود مصالح ملی ملاک تصمیمات حکومت و دولت باشد. قرار بود نهادهای نظارتیِ انتخابیِ قوی همه مقامات ریز و درشت را کنترل کنند. قرار بود روزنامه‌ها آزاد باشند و به عنوان چشم بصیر و زبان گویای ملت انجام وظیفه کنند. قرار بود همگان از امکان دادرسی عادلانه برخوردار باشند و ... این‌ها ارزش‌های صدر انقلاب اسلامی است.

میرحسین موسوی به این ارزش‌ها از صمیم قلب اعتقاد دارد و می‌خواهد در حد مقدور برای تحقق آن‌ها کوشش کند. این‌ها همان ضوابطی است که به اصلاحات معنی می‌دهد. قرار است که «جمهوری اسلامی» که مدت‌هاست از مسیر اصلی‌اش منحرف شده و توسط برخی قدرت‌پرستان به «حکومت اسلامی» نزدیک شده، اصلاح گردد و جمهوری اسلامی با نکات فوق محقق شود. اصلاحات چیزی جز تطهیر جمهوری اسلامی از رسوبات استبدادی و قانون‌گریزی و آزادی‌ستیزی نیست. اصلاحات یعنی بازگشتن به اصل «میزان رأی مردم است» یا دموکراسی. اصلاحات واقعی یعنی بازگشت به قرائت علوی از اسلام نبوی. اصلاحات یعنی پایان دادن به عریضه‌نویسی و بر خلاف نص سیاست امام علی(ع) مردم را پیاده دنبال موکب مقامات ندواندن. پیگیری مصرانه اما مسالمت‌آمیز اهداف متعالی انقلاب اسلامی - که به برخی از آن‌ها در بالا اشاره شد - همان اصلاح‌طلبی است. اصلاح‌طلبی قرائت خردمندانه‌ی جمهوری اسلامی است.

7. من نام میرحسین موسوی را در بحبوحه انقلاب شنیدم و قبل از آن با آراء روشنفکرانه زهرا رهنورد به‌ویژه در مسئله پوشش زن مسلمان آشنا شدم. رهنورد و موسوی از دانش‌آموختگان مدرسه «روشنفکری اسلامی»‌اند. مدرسه‌ای که اساتید آن شریعتی و مطهری و طالقانی و بازرگان و بهشتی بوده‌اند. موسوی هنوز به آموزه‌های استوانه‌های این مدرسه باور دارد. این‌که رئیس جمهورِ اهل عمل پیرو مدرسه روشنفکری اسلامی باشد، نه‌تنها عیب نیست، که حُسن است. او جهت‌ها و سویه‌های تصمیمات خود را از این مدرسه می‌گیرد و با اتکا به بدنه کارشناسی قویِ علمی و پشتوانه خِرَد جمعی کشور را اراده می‌کند.

در مدرسه روشنفکری اسلامی وحی الهی حکیمانه و خردمندانه قرائت می‌شود، قرآن قلب اسلام تلقی می‌گردد، اجتهاد بصیر در عرصه اعتقادات و شریعت راه می‌گشاید، اگرچه هیچ گزاره عقل‌ستیزی به اندیشه اسلامی اذن ورود نمی‌یابد، اما عرض عریض عالم غیب نیز به پهنای عقل خُرد بشری فروکاسته نمی‌شود، عدالت واقعا سنجه احکام غیرعبادی فقهی می‌شود، و احکام موقت دوران نزول به عنوان احکام ثابت فرازمانی معرفی نمی‌شود. در مدرسه روشنفکری اسلامی قرار نیست امور مشترک همه ادیان یا معنویت یا عرفان یا اخلاق یا حقیقت به نام اسلام عرضه شود. در مدرسه روشنفکری اسلامی همه اجزای اسلام از ایمان و اخلاق و عبادات و اجتماعیات در کنار هم مورد عنایت قرار می‌گیرد. در این مدرسه در عکس‌العمل به استفاده ابزاری حاکمان از دیانت و فقاهت و شریعت، فقاهت و شریعت به بهای ارتقای عرفان و معنویت تحقیر و تقلیل نمی‌شود. پیروان مدرسه روشنفکری اسلامی در عین استفاده از دستاوردهای خِرَد بشری که در قرون اخیر در تحقیقات دانشمندان مغرب‌زمین متمرکز است، از نقد عالمانه اندیشه غربی به‌ویژه سیاست‌های زیادت‌طلبانه آمریکا و غده سرطانی اسرائیل غافل نیستند. مدرسه روشنفکری اسلامی اهل تعامل و داد و ستد با مدرنیته است، نه این‌که به دنبال انطباق اسلام بر مدرنیته (اسلام مدرن) یا مدرنیته بر اسلام (مدرنیته اسلامی) باشد. در مدرسه روشنفکری اسلامی در کنار نقد رویکرد سنتی، کار ایجابی نیز فراموش نمی‌شود. در این مدرسه در عین بازسازی منضبط اندیشه اسلامی بر اساس روش اجتهاد، وحی الهی به معارف بشری فرو کاسته نمی‌شود. در مدرسه روشنفکری اسلامی دانش دینی و تخصص اجتهادی نقش برجسته‌ای دارد.

در زمانی که دولت مروج خرافات با حراج بیت‌المال سیاست‌های عوام‌فریبانه را نصب‌العین خود کرده است، پادزهر آن کوشش برای انتخاب رئیس جمهوری مجرب و عمل‌گرا از پیروان مدرسه روشنفکری اسلامی است که بتواند در حد مقدور به تحقق ظرفیت‌های برزمین‌مانده قانون اساسی در محورهای عدالت، آزادی و استقلال دست یازد. میرحسین موسوی نامزد مدرسه روشنفکری اسلامی در شرائط مضیق دوران محنت معاصر است.

به فرزندان عزیزم، پویشگران «موج سوم»، درود می‌فرستم و به همه آن‌ها اکیدا توصیه می‌کنم رعایت اخلاق و انصاف از الزامات مدرسه روشنفکری اسلامی است، اگرچه به مهندس میرحسین موسوی رأی می‌دهیم، اما پیروزی شیخ مهدی کروبی را نیز پیروزی اصلاح‌طلبی می‌دانیم.

متأسفم که در میان شما نیستم، اما دلم برای ایرانی آباد، آزاد و مقتدر می‌تپد، ایرانی که تجسم خردمندی و تدبیر و ارزش‌های اسلامی باشد.

محسن کدیور
ویرجینیا
29 اردیبهشت 1388

جلوگيري از انتشار ياس نو سوءاستفاده صريح از موقعيت شغلي و يك هماهنگي سياسي براي بر هم زدن فضاي سالم رقابت‌هاي انتخاباتي است

نوروز - در پي اقدام غير قانوني معاون وزير ارشاد در جلوگيري از انتشار روزنامه ياس نو،محمد نعيمي پور طي نامه اي مراتب اعتراض شديد خود را به محمود احمدي ناد رئيس دولت نهم اعلام داشت. متن كامل اين نامه در پي مي‌آيد.
جناب آقاي محمود احمدي نژاد
رئيس محترم دولت نهم
با سلام

در آستانه اوج گرفتن رقابت‌هاي انتخاباتي، معاون مطبوعاتي وزارت ارشاد دولت جنابعالي در اقدامي غير قانوني و در نقض آشكار قانون اساسي و قانون مطبوعات اقدام به جلوگيري از انتشار دوره جديد روزنامه ياس نو به بهانه رونوشت ارسالي نامه تجديد نظرخواهي دادستان تهران نسبت به حكم صادره عليه اين روزنامه نموده است.
اقدام معاون مطبوعاتي و دبير هيأت نظارت كه حتي هيچ نشاني از تصميم يا مصوبه هيأت نظارت بر مطبوعات در آن نيست تنها در چارچوب يك سوءاستفاده صريح از موقعيت شغلي و يك هماهنگي سياسي براي بر هم زدن فضاي سالم رقابت‌هاي انتخاباتي معنا پيدا مي‌كند و البته اميدواريم كه جنابعالي به عنوان كانديداي بالفعل انتخابات كه به سبب مسئوليت قانوني كه داريد بايد پاسخگوي اقدامات مجموعه دولت باشيد از اين رفتار غيرقانوني بي‌اطلاع بوده باشيد.
ماده چهارم قانون مطبوعات اشعار دارد بر اينكه هيچ مقام دولتي و غيردولتي حق ندارد براي چاپ مطلب يا مقاله اي درصدد اعمال فشار بر مطبوعات برآيد و يا به سانسور و كنترل نشريات مبادرت كند و متخلف از اين ماده به شرط داشتن شاكي به حكم دادگاه به انفصال خدمت از شش ماه تا دوسال ودر صورت تكرار به انفصال دايم از خدمات دولتي محكوم خواهد شد. اقدام معاون مطبوعاتي وزير ارشاد كه به نظر مي‌رسد بدون هماهنگي با شخص وزير ارشاد دولت جنابعالي نمي‌توانست صورت گرفته و صرفا براي خالي نبودن عريضه به نامه دادستان تهران كه در آن هيچ حكم قضايي به چشم نمي خورد استناد شده است، كاري غيرقانوني و عجيب است.
براي ما جاي تأسف است كه وزارتخانه و هيأتي كه علي‌القاعده بايد حامي روزنامه‌ها باشد خود پيشقدم و مصر بر بستن مطبوعات شده است.
جنابعالي مي دانيد كه روزنامه ياس نو يكي از روزنامه‌هايي است كه با وجه انتقادي نسبت به وضعيت كنوني كشور و در زمره منتقدان عملكرد جنابعالي و دولت نهم و رويكرد حمايتي از جناب آقاي مهندس موسوي دوره جديد انتشار خود را آغاز كرده است و برخورد غير قانوني، شتاب‌زده و جهت‌دار وزارت ارشاد دولت جنابعالي با اين روزنامه نشان‌دهنده اراده‌اي نگران كننده در اردوگاه انتخاباتي منتسب به شماست كه منتقد و رقيب سياسي را برنمي‌تابد و گويا تصميم گرفته است با ايجاد محدوديت‌هاي فزاينده براي رقباي انتخاباتي روند تكرار دوران رياست جمهوري شما را تسهيل نمايد.
اين اقدام بدعتي غيرقابل گذشت در جمهوري اسلامي است و هيچ سابقه نداشته است كه در موعد انتخابات حتي در زماني كه كشور در معرض سخت‌ترين حملات دشمن متجاوز بود دولت به خود اجازه دهد با بستن روزنامه‌ منتقدان خود را سركوب نمايد.
از جنابعالي كه در پيشگاه كلام خداوند و ملت شريف سوگند خورده‌ايد مجري قانون اساسي و حافظ حقوق شهروندان باشيد و علي القاعده در آستانه انتخاباتي كه شما يك طرف آن هستيد بايد پايبندي به اين سوگند عيني تر و روشن‌تر باشد، انتظار مي‌رود از اين اقدام ابراز برائت نموده مديران خود را از تضييع حقوق ملت برحذر داريد. سكوت شما در برابر اين اقدام غيرقانوني مي تواند حاكي از رضايت خاطر شما از آن باشد كه اميدوارم اين چنين نباشد و در انتظار اقدام عملي شما در اين جهت خواهم بود.

یاری: محسن مخملباف، کارگردان نام آشنای کشورمان که فیلم‌هایش هنوز هم خاطرات و افتخارات بسیاری را برای ما زنده می‌کند در یادداشتی که در اختیار یاری قرار گرفت حمایت خود را ازمیرحسین موسوی اعلام کرد و به روایت افکار و اندیشه‌های میرحسین موسوی پرداخت.
متن کامل این یادداشت با عنوان«صف و صد یا کمی بهتر؟» بدین شرح است:

1.یاد روزی افتادم در دوره انتخابات آقای خاتمی ، ماچند تا مسافر درون یک تاکسی نشسته بودیم و بحث انتخابات خیلی داغ بود و راننده که جوانی بود و به نظر می آمد تازه گواهینامه گرفته ،و هیجان زده بود.و از خوشحالیِ گواهینامه ای که گرفته بود، بین مسافرها شیرینی پخش می کرد.اما بی اعتنا به قوانین ، با یک غرور زیاد ،به شکل خطرناکی رانندگی می کرد که نگوو نبین.مسافرها هم بی خبر از خطر،سرگرم بحث داغ انتخابات بودند. در بین مسافران زنی بود که می گفت: من رای نمی دهم و برایم فرقی نمی کند که چه کسی بر سر کار بیاید. من زندگی خودم را می کنم.

در همین لحظه ماشین تصادف کرد و سر من و این خانم به شیشه خورد.و هر دو از درد سرمان را گرفتیم. آن خانم که وضعش از من بهتر بود، شروع کرد بر سر راننده جوان فریاد زدن، که "اگه می دونستم رانندگی بلد نیستی، اصلا سوار ماشین ات نمی شدم."

من کمی که دردم آرام شد و خون سرم را که پاک کردم، گفتم:خانوم شما که از تجربیات درس می گیرین، لطفا در انتخابات شرکت کنین و به کسی که فکر می کنین حتی یک کمی بهتره رای بدین، و نذارین ماشین مملکت به دست یک راننده ای که ناشیه و تجربه نداره و قوانین رو رعایت نمی کنه بیفته، و زندگی من و شما و70 میلیون ایرونی دیگه رو به خطر بندازه.

2.منتقدین خاتمی صفر و صدی ها بودند.آن ها که می گفتند: چون خاتمی ما را به صد در صد خواسته هایمان نرساند ،پس به هیچ درد نمی خورد.آن ها چون به صدی که می خواستند در دوره خاتمی نرسیدند ،پس انتخابات را تحریم کردند و به موقعیت صفرِ احمدی نژادی در 4 سال گذشته رسیدند.

اکنون دوباره یک فرصت دیگر است که می تواند بر تاریخ ایران، حداقل 4 سال، و حداکثر خدا می داند تا کی! اثر کند.

آن ها که پای صندوق نمی روند، سهم خود را از وضعی که بعدا پیش می آید، فقط در خیال خود کم می کنند. و می خواهند اگر دوباره وضع صد در صد مطلوبی پیش نیامد، بگویند: ای بابا! تقصیر ما نبود. ما که اصلا در انتخابات شرکت نکردیم.

در حالی که شرکت نکرده ها، نقش بیشتری در انتخاب احمدی نژاد داشتند تا شرکت کرده ها. احمدی نژاد از رای هایی که به صندوق ریخته شد، بر سر کار نیامد. او از فرصت رای هایی که من و تو به صندوق نریختیم ،پیدایش شد.

آمار نشان می دهد که ماهایی که در دور دوم قهر کردیم وپای صندوق ها نرفتیم، تعدادمان از آن ها که به احمدی نژاد رای دادند، بیشتر بود.

من خودم وقتی قلم را برداشتم تا این مطلب را بنویسم،فکر منفی همیشگی به سراغم آمد و از خودم پرسیدم: آیا این مطلب، در سرنوشت انتخابات اثر دارد...مدتی در فکر رفتم.و دوباره دیدم از خودم سوال صفر و صدی کرده ام.حداقل خاصیت این مقاله این است که خودم را متعهد به رای دادن می کند و حتما، حداقل روی یک نفر از خوانندگان اثر می کند. من اگر به همین دو رای هم دلخوش کنم، خودم را از تفکر منفی صفر و صد نجات داده ام.من به کمی بهتر فکر می کنم.

من می خواهم اگر این بار هم اتفاق بد قبلی تکرار شد، به وجدان خودم بگویم:من رای خودم را دادم و در وضع پیش آمده مقصر نیستم.

3.می گویند ملت ها، مثل آدم ها ،هر کدام خصلتی دارند. ملت ایران با آن که ظاهر مدرنی دارد و با پول نفت ابزار زندگی مدرن را هم فراهم کرده، اما عقلش سنتی است. ابزار مدرن را دارد، اما فرهنگ استفاده از آن را ندارد. خوشبختانه بلد است از کامپیوتر و هواپیما و مترو برای زندگی بهتر استفاده کند، اما هنوز بلد نیست از صندوق رای، برای تغییر سرنوشتش استفاده کند.حداقل می شود گفت ایرانی در جزییات مدرن شده و در کلیات هنوز سنتی است.اما روزی تغییر سرنوشت با صندوق رای را هم یاد می گیرد.

3.سمیرا فیلمی ساخته است به نام" اسب دو پا"قصه بچه ای است که دلش برای یک بچه افلیجی می سوزد وآن بچه بی پا را بر دوشش سوار می کند و هر روز به مدرسه می برد.بعد از مدتی، آن بچه ای که بر کول دیگری سوار است، حتی برای کارهای خرد و ریزش هم از کول او پایین نمی آید و باورش می شود که اسب سواری حق اوست.و آن کس هم که سواری می دهد، با آن که سختی و ذلت می کشد، اما کم کم به این وضعیت عادت می کند و باور می کند که سواری دادن تقدیر تاریخی اوست.و چاره ای نیست. تا جایی که رفته رفته واقعا اسب می شود.

در معادله ستمی که در روابط فردی و اجتماعی ما حاکم است، آن که بر ما سوار است و ما که سواری می دهیم هردو مقصریم.

4.برای من آقایان موسوی و کروبی هر دو ایده آلند.هر دوی آن ها را از نزدیک می شناسم.با آقای کروبی که سال ها در زندان شاه بوده ایم.حتی مدتها دریک سلول بوده ایم.و روزها و شب های فشار و زندان و شکنجه را در رویای روزی که عدالت و آزادی را خواهیم دید، تحمل می کردیم.

آقای کروبی در زندان که بود، قلب بزرگی داشت.امکان نداشت به یکی از زندانیان توسط یک زندانی دیگر ظلمی بشود و او سکوت کند.حتما مداخله می کرد.من گریه او را زیر شکنجه ندیدم، اما بارها گریه او را برای ظلمی که بر کسی رفته بود، با چشم خودم دیدم.

به دوستی که در مجلس سال ها در کنار او بود گفتم: به من بگو آیا او هنوز مرد همان سال هاست. و یا حالا که به قدرت رسیده، و رییس مجلس شده ،فراموش کرده است؟
آن دوست گفت:هنوزهمان آدم است.کسی نیست که دستگیر شود و او بشنود و پیگیر کارش نباشد.

من یقین دارم که اگر آقای کروبی رای بیاورد، وضع حقوق بشر که زخم بی مرهم جامعه ماست، مرهمی و التیامی می یابد. وحیثیت از دست رفته بین المللی ما تا حدود زیادی اعاده خواهد شد.

از طرفی او را تنها و بی یاور نمی بینم. در کنار او کسانی را می بینم که تهران و ایران نیمه مدرن امروز، از معماری کلان امثال آن ها به وجود آمده است.

کروبی تجربه مدیریت مجلس را دارد. تجربه اصلاحات را دارد. درد کشیده است.و برای آزادی سیلی خورده است. و خوشبختانه صفر و صدی نمی اندیشد. و اگر به قدرت برسد، نمی خواهد مثل احمدی نژاد کشور را به دست یک جناح بسپارد. و بلد است برای حل مشکلات با جناح های مختلف مذاکره کند.ومذاکره در دنیای امروز رفتار شهروند متمدن است...

5.بامهندس موسوی در سال های اول انقلاب آشنا شدم.در آن وقت آقای موسوی نقاشی می کرد و استاد تاریخ هنر در دانشگاه تهران بود و خیلی جوان بود که به نخست وزیری رسید.و با آن که بیشتر اهل نظر بود ، به قول همسر ش، خانم رهنورد ، از وقتی نخست وزیر شد، روز به روز حکمت عملی اش بر حکمت نظری اش چربید.

از صمیم قلب می گویم :اگر آقای موسوی نبود و حمایت هایی که از داشتن یک سینمای ملی و بین المللی کرد، امروزه ما صاحب این سینمای بلند آوازه در سطح جهان نبودیم.مهندس انوار و مهندس بهشتی در احیای سینمای ما نقش بنیادی داشتند ، اما بدون حمایت همه جانبه مهندس موسوی و پیگیری او این کار عملی نمی شد.

موسوی با آن که شخصا و قلبا مسلمان و مومن است، اما دین او، دکان کسب او نیست، و در مقام یک نخست وزیر،یک شخصیت ملی است. من در همان سال ها از دهان خودش شنیدم که در جواب متعصبی گفت: من شخصا مسلمانم. اما نخست وزیر ارمنی ها و اقلیت ها هم هستم.من وقتی نخست وزیرم، باید به منافع یک ملت بیندیشم، و نه به منافع دار و دسته و صنف و هم مرام خودم.

از نظر اقتصادی هم مقایسه کنید دوره مهندس موسوی و احمدی نژاد را.در دوره مهندس موسوی یک جنگ تمام عیار همه جانبه، در وسیع ترین ابعادش، بر این ملت حاکم بود. اما نسل ما به خوبی به یاد دارد که با سیاست های اقتصادی او در بدترین شرایط تحریم اقتصادی، ما حتی دچار ده درصد تورم و گرانی دوران احمدی نژاد هم نشدیم.

در حالی که در 4 سال احمدی نژاد،ما نه تنها جنگ نداشتیم که بارها و بارها پول بیشتری از فروش نفت به دست آوردیم.اما با این حال با این تورم و گرانی بی سابقه روبرو هستیم.
من مطمئن هستم که اگر مهندس موسوی رای بیاورد،هم اوضاع اقتصادی وهم اوضاع فرهنگی و هنری ایران بهتر از 4 ساله گذشته خواهد شد.و منش او تنش های بین المللی را تخفیف خواهد داد.

او هم تجربه دراز مدت کار عملی را در مقام یک نخست وزیر دارد و هم فرصت کافی برای در حاشیه نشستن و اندیشیدن به راه حل مشکلات را.

6..بعضی ها ازصندلی ریاست جمهوری اعتبار می گیرند. بعضی ها مثل خاتمی به آن اعتبار می دهند. وبعضی ها وقتی بر این صندلی می نشینند هیجان زده می شوند. مثل آقای احمدی نژاد که هنوز هیجانزده است.4 سال است بر این صندلی نشسته هنوز خوشحالی اش فرو کش نکرده.هنوز شیرینی پیروزی در انتخاباتش را پخش می کند.و مدام از معجزه حرف می زند.چون فقط باید یک معجزه اتفاق بیفتد تا کسی مثل ایشان روی این صندلی بنشیند.

درست نقطه مقابلش کسی چون مهندس موسوی است. او با آن که مناسب این صندلی است ، اما به آن بی میل است. مهندس از نشستن روی این صندلی به هیجان نمی آید.چنان که تا 4 سال بعد، از خودش و ازمعجزه ای که او را روی این صندلی نشانده حرف بزند. بیست سال کنار کشیدن او بهترین دلیل برای بی میلی او به قدرت است. به او رای بدهند ، خدمتش را می کند. ندهند ، مسئولیت را از دوشش برداشته اند. و او سرگرم هنرش می شود.

7.در اوایل انقلاب او در کارهنر بود. و تمام دوستانش از هنرمندان بودند. و هر لحظه دلش در هوای بودن در آن فضا های هنری دلخواهش پر می زد.و به همین دلیل تا از نخست وزیری کنار کشید، بلافاصله به جمع دوستان هنری اش پیوست و یکسره با آنان بود.

اما تا وقتی در پست نخست وزیری بود، از هنرمندانی که حتی از دوستانش بودند و به خاطر آن که حالا او در حکومت بود، فاصله می گرفتند، تشکر می کرد.و می گفت: استقلال هنرمند در سایه فاصله او از حاکمان است.او می گفت هنرمند زبان درد مردم است.و اگر به حکومت نزدیک شود ، کم کم شرم و رودرواسی و چشم در چشمی مانع از آن می شود که هنرمند نقش واقعی خودش را انجام دهد.و به وقت لازم زبان به انتقاد بگشاید.او می گفت: هنرمند سخنگوی ملت است ، نه سخنگوی حکومت.

اگرخود من در فضای آن چنانی آن دوران که شما بهتر از من می دانید چه دورانی بود ، جانم را کف دستم می گذاشتم و عروسی خوبان را می ساختم و نهادهای امنیتی مرا احضار می کردند و آقایی که برای ثواب بازجویی به همراه 12 بازجوی دیگر در خیابان فاطمی درساختمان وزارت کشور مشغول ثواب بازجویی کردن از من می شدند و فیلم عروسی خوبان را توقیف می کردند، این مهندس موسوی بود که فیلم را در هیئت دولت نشان می داد و به وزرایش می گفت : اگر هنرمند درد مردم را به ما نگوید تا ما خودمان را اصلاح کنیم ، پس ما در کدام آینه عیب خویش را ببینیم؟

فیلم عروسی خوبان با درد و جرات من ساخته می شد، اما اکرانش دیگر به حمایت مهندس موسوی بستگی داشت.او مصداق بارز کسی بود که می گوید : من مخالف فکر توام ، اما جانم را می دهم تا تو بتوانی حرفت را بزنی.

8.می گویند مهندس موسوی در دوران نخست وزیری اش انقلابی بود.معلوم است که بود.مگر من نبودم؟ و مگر شما، اگر هم نسل من هستید ،انقلابی نبودید؟ در آن دوران از راست و چپ همه انقلابی بودند. و مگر 30 میلیون مردم انقلابی نبودند که همه در خیابان ها ریختند و انقلاب کردند؟چرا آلزایمر مصلحتی می گیریم؟ما مردم ایران چه خوب و چه بد ،در سال 57 با اکثریت قاطع انقلاب کردیم و در این تجربه 30 ساله از آنچه کرده بودیم ، خودمان هم عوض شدیم.امروزه چه کسی هست که بعد از این تجربه پر فراز و نشیب 30 ساله ،شبیه 30 سال پیش اش باشد؟

مهندس موسوی هم عوض شده است. منتها او حتی عوض نشده آن دورانش نیز، از عوض شده امروزه خیلی ها بهتر است. او امتحان آزادی خواهی و عدالت طلبی اش را در دوران نخست وزیری اش داده است.فقط او یک اشکال دارد. و آن این است که هنوز شهید نشده. ما ملتی هستیم که تا کسی شهید نشود، قبول نیست.برای ما آزادی خواه کسی است که در زندان است و در حال اعتصاب غذاست. اما همین که آزاد شد ، حتی اگر در حال ادامه مبارزه برای آزادی باشد، می گوییم کلک بود، از خودشان است.

وچون ما همیشه صد در صد را می خواهیم، آن هم صدی که فقط در ذهن خود ما درست است ، مدام به وضعیت صفر می رسیم.و چون نگاه تاریخی نداریم، مدام تاریخمان تکرار می شود.و چون نگاه علمی نداریم ، تجربیاتمان را آزمایش نمی دانیم تا از آن قانون علمی کشف کنیم. همه چیز را بد شانسی یا خوش شانسی می گیریم.اگر انقلاب ایران را آزمایشی می گرفتیم که سی میلیون نگاه علمی نتیجه آن را چه درست و چه غلط بررسی می کند ، تا حالا به قوانین خوشبختی اجتماعی خود رسیده بودیم.

چند نفر هستند که به 8 سال اصلاحات به عنوان یک آزمایش علمی اجتماعی دیگر نگاه کنند و از آن آزمایش، قوانین حاکم بر روند حرکت در این جامعه را کشف کنند.هر چند نفر باشند ، یکی از آن ها مهندس موسوی است. نگاه او علمی است. و به آزمایش انقلاب و اصلاحات ،مثل یک آزمایش نگاه می کند و نه مثل یک رویا و آرمان. برای او آرمان، آزادی و عدالت است. اما انقلاب و اصلاحات، فقط یک آزمایش بزرگ اجتماعی است که باید منتظر نتایج علمی آن بود. هیچ دانشمندی به آزمایش هایش به دیده شکست و پیروزی و یا آرمان و ایمان نگاه نمی کند. و مگر بشر جز آزمایش راه دیگری برای شناخت علمی داشته است؟و مگر شناخت جامعه جز از راه سعی و خطا و آزمایش علمی ممکن است؟

آن ها که با انقلاب بدند ، طوری غیر علمی از انقلاب حرف میزنند ، که اگر می توانستند یک انقلاب دیگر می کردند.و برای همین از آزمایش ما نتیجه لازم را نمی گیرند و با آن که به آزمایش ما فحش می دهند، دنبال تکرار همان آزمایشند.

انگار انقلاب نسل ما بد بود ولی انقلاب نسل آن ها خوب است.

از طرفی ما ایرانی هستیم.وما ایرانی ها در سود شریکیم، اما در زیان شراکتمان را به هم می زنیم. تا حالا یک ایرانی را دیده اید که خودش را در پول نفت سهیم نداند؟اما تا حالا چند تا ایرانی را دیده‌اید که خودش را در انقلاب و بخصوص جنبه های منفی اش سهیم بداند؟

برای ریاست جمهوری ما یک چگوارا می خواهیم که ضمنا گاندی باشد و در عین حال مسلمان و شبیه حضرت علی و در عین حال سکولار و حتی لاییک که در متن همه جریانات از اول انقلاب بوده باشد ، اما با هیچ کسی ،دوستی و یا مراوده و یا دشمنی نکرده باشد،و خیلی هم با تجربه باشد.اما قاطی هیچ جریانی نبوده باشد.و بعد از مدتی طولانی شکنجه و اعتصاب غذا شهید شده باشد.

مگر می شود یک شهیدآزادی و عدالت را یافت که رییس جمهور ما شود؟

9.نکته دیگر نقش زن ایرانی است که همیشه از معادله سیاست کلان ما حذف شده است.من تصور نمی کنم به این زودی ها حتی وزیر زن داشته باشیم ، چه رسد به این که رییس جمهورمان روزی زن باشد.

متاسفانه این وضعیت در دنیای امروز فراگیر است و خاص ایران تنها نیست. جهان معاصر هنوز مرد سالار است.اما در بعضی جاها این مشکل با همسر رییس جمهور حل شده است. در امریکا که کشوری است که هنوز نهاد خانواده در آن مهم است ، مردم به اوباما رای می دهند ، اما همسر او هم بلافاصله در کنار او نقش بانوی اول را عهده دار می شود. در فرانسه همسر رییس جمهور، یک هنرمند است و نقش بانوی اول را در کنار او بازی می کند.در کنار مهندس موسوی خوشبختانه زن فرهیخته ای به نام زهرا رهنورد حضور دارد که می تواند این نقش را عهده دار شود.

در قبل ازانقلاب زهرا رهنورد مشهورترین زن هنرمند مسلمان ایران بود. ما در زندان سیاسی مدام درباره یک دختر هنرمند و شجاع ایرانی حرف می زدیم که با جسارت و هنرش غوغا کرده است وهر روز منتظر خبر دستگیری اش بودیم.

بعدها که انقلاب شد ، من یک روز در آسانسور روزنامه ای سوار شدم ، خانمی به همراه دختر بچه کوچکی سوار آسانسور شد. به رسم آن دوران من سرم را پایین انداختم.و چشمم به کفش پاره این خانم افتاد.یک دفعه آن خانم مرا شناخت و پرسید : شما فلانی هستی؟ گفتم :بله.و او هم گفت:من هم زهرا رهنورد هستم. گفتم: خوشوقتم و رویم نشد بگویم سال هاست منتظر دیدارشما بودم.

وقتی از آسانسور خارج شدم، فقط آن کفش پاره در نظرم بود. در آن زمان او همسر نخست وزیر کشور بود. امروزه من و شما کفش پاره را ملاک خوبی کسی نمی دانیم. از بس که عوام فریبانه آن را خرج کرده اند. اما در آن روزگار ما شیفته آن داستان حضرت علی بودیم که عده ای جمع شده بودند تا او را به حکومت راضی کنند و او مشغول وصله زدن به کفش پاره اش بود و می گفت: دنیایی که شما به من پیشنهاد می کنید،برای من بی ارزش تر از این کفش پاره است.

برای نسل ما چنین داستان هایی و چنین بودنی هایی آتش به روحمان می زد. اگر کفش رهنورد که زن نخست وزیر آن دوران بود، پاره نبود، در آن دوران جنگ ،کفش 30میلیون ایرانی دیگر باید پاره می بود ، و کسی به فکر نبود.

این ها اینطور می زیستند تا فراموش نکنند که نماینده کدام ملتند.امروزه ما نه در آن شرایطیم و نه این چیزها آتش در جان کسی می زند. اما انقلاب با این قصه هایش بود که جان نسل مرا به آتش می کشید و از داشتن و بودن بی نیازمان می کرد.

در کنار این سادگی و بی میلی به دنیا که هم ویژگی رهنورد بود و هم ویژگی مهندس موسوی،یک روح ثروتمند از هنر و فلسفه و مدیریت در آن ها وجود داشت.و همین بود که آن ها را متفاوت می کرد.و الا خیلی ها هستند که ساده زیستند، و فقیرانه زندگی می کنند، اما روح شان از زندگی شان فقیر تر است.

مهندس موسوی آنقدر هنرمند است که یک پست سیاسی او را از خود بی خود نکند. و با آن که مرد است ، اما در کنار او زنی است که مدام حقوق زنان را به یاد او می آورد.
ما ایرانی ها 70 میلیون جمعیت هستیم. نیمی از ما ایرانی ها را زنان ایرانی تشکیل می دهند.آن ها رای می دهند.آن ها در رنج های ما حتی بیش از ما رنج می برند. اما هیچگاه در سطح کلان سیاسی ، نقشی برای خود نمی بینند. برای شرایط کشور ایران، این نقش نمادین بانوی اول ایران ، آن هم در کشوری که به نهاد خانواده می بالد، یک گام آغازین برای حل مشکل حضور زنان در عرصه سیاسی است.و این فرصتی است که با وجود رهنورد در کنار موسوی می تواند ایجاد شود.در دوران قبل دختران آقای هاشمی بخصوص فائزه هاشمی این نقش را به شکل دیگری داشت. وخدماتی که فائزه هاشمی برای ورزش زنان انجام داد، بی نظیر است. اما چون او هم هنوز شهید نشده کسی نیست تا از او قدرشناسی کند...

10.به مادرم زنگ می زنم و می پرسم: مادر به کی رای می دی؟ می گه:مادر جون، تو که نبودی، دیوارها نم کشید. سقف خونه ترک برداشت، رفتم سر کوچه مون بنایی بود. یکی داشت یک خونه ای رو با کلنگ خراب می کرد ، گفتم:" آقا خدا خیرت بده. بیا این خونه رو تا سقفش نیومده روی سرمون ،درستش کن."

گفت:" خانوم من یک ... ام .کارم خراب کردنه. اگه می خوای خونه تو خراب کنی، بده دست من. اما اگه می خوای درستش کنی، برو یک مهندس پیدا کن."

محسن مخملباف

در مراسمی با حضور نخبگان سیاسی
قلم طلایی سال 88 انجمن دفاع از آزادی مطبوعات
به دکتر احمدصدرحاج سیدجوادی تقدیم شد

در مراسمی با حضور برخی از شخصیت‌های سیاسی و کنشگران مدنی ایران، قلم طلایی سال 88 انجمن دفاع از آزادی مطبوعات به دکتر احمدصدرحاج سیدجوادی تقدیم شد.
بعدازظهر پنج‌شنبه 24 اردیبهشت 1388 در مراسمی در منزل دکتر صدرحاج سیدجوادی، با حضور اعضای شورای مرکزی انجمن دفاع از آزادی مطبوعات (آقایان علی حکمت، محمد سیف‌زاده، رضا تهرانی، محمدرضا زهدی، محمدجواد مظفر، عیسی سحرخیز، عباس صفایی‌فر، احمد زیدآبادی، کیوان صمیمی و مرتضی کاظمیان)، و نیز با حضور جمعی از کنشگران سیاسی و اجتماعی (آقایان مهندس عزت الله سحابی، دکتر ابراهیم یزدی، حسین شاه‌حسینی، حجه‌الاسلام عبدالله نوری، مهندس هاشم صباغیان، مهندس عباس امیرانتظام، مهندس محمد توسلی، دکتر داوود هرمیداس باوند، محمد بسته‌نگار، مهندس ابوالفضل بازرگان، دکتر محمدحسین بنی‌اسدی، هدی صابر، و خانم‌ها فریده غیرت، دکتر زهرا بازرگان و...) قلم طلایی سال 88 انجمن دفاع از آزادی مطبوعات، همراه با لوح یادبود، و نشان انجمن، به این مدافع برجسته‌ی آزادی بیان و قلم و مطبوعات اهدا شد.
در مراسم مزبور، نخست علی حکمت، از اعضای ارشد انجمن دفاع، گزارشی از فعالیت‌ها و تلاش‌‌های انجمن دفاع از آزادی مطبوعات را برای حاضران بیان کرد. آنگاه مهندس عزت‌الله سحابی، برنده‌ی قلم طلایی سال 86 در سخنانی به تجلیل از 60 سال کوشش‌های آزادی‌خواهانه‌ی دکتر صدر و دفاع ایشان از حقوق اساسی شهروندان و به2ویژه کنشگران سیاسی و روشنفکران پرداخت. در پایان نیز دکتر صدر در اظهاراتی کوتاه، از فعالیت‌های انجمن دفاع از آزادی مطبوعات و اهدای این جایزه، تشکر کرد.
متن سخنان دکتر صدرحاج سیدجوادی در مراسم مزبور به شرح زیر است:
«به نام خداوند جان و خرد/کزین برتر اندیشه بر نگذرد
بسم الله الرحمن الرحیم ن و القم و ما یسطرون
به نام پروردگار رحمت و رحم و مروت
بدوا از انجمن محترم دفاع از آزادی مطبوعات و از خانم‌ها و آقایان؛ اعضای فرهیخته و آزادیخواه این انجمن به مناسبت اعطای جایزه ارزشمند "قلم طلایی" به این بنده ی ناچیز بسیار متشکر و سپاس گزارم که قلم ناتوان بنده را شایسته‌ی چنین تقدیری قرار داده اند.
سپس از تشریف فرمایی و قبول زحمت فرموده‌ی خواهران گرامی و برادران ارجمند به کلبه‌ی محقر بنده و عدم توانایی پذیرایی شایسته‌شان و احترام کامل این انجمن محترم بی‌اندازه شرمنده خجل و شرمسار هستم.
همین جلوگیری و ممانعت از انعقاد مجالس ساده وبی پیرایه‌ی اجتماعات و تشکل‌ها خود دلیل عدم وجود آزادی اجتماع و مردم‌سالاری مورد ادعای دولتمردان حاکم ماست و نمونه ی کامل این ممانعت‌ها و ادعاهای واهی آزادی را بارها و بارها با تمام وجود احساس کرده‌ایم. شایسته است این رباعی را (که خود سروده‌ام) با صدای بلند در محضر شما بخوانم:
دوران جفا چو باد صحرا بگذشت
نیکی و بدی چو زشت و زیبا بگذشت
پنداشت سنگ ستم با ما کرد
بر گردن او بماند و از ما بگذشت
در کلیه اصول قانون اساسی (همین قانون اساسی دست برده ی در آن) در بند بند آن حقوق شهروندان ایرانی مورد بررسی و دقت قرار گرفته است؛ ولی در سال‌های اخیر که مسائل مربوط به مطبوعات را دنبال می‌کنم سه مسئله مهم از اقدامات دستگاه علیه مطبوعات را خلاف صریح قانون می‌بینیم امروز از فرصت استفاده می‌کنم و وا این مسایل را به عنوان سه سئوال خطاب به مسئولین قضایی مطرح می‌کنم شاید که پاسخی برای آن پیدا شود.
اول اینکه از نظر دستگاه قضایی مدیر مسوول نشریات چه جایگاهی دارد؟
مطابق عرف قضایی زمانی که برای موسسه‌ای و یا نشریه ای مدیر مسئولی انتخاب می‌شود طبیعتا تعهد و مسئولیت کلیه نقض قوانین و جرایم آن مجموعه نیز با اوست.
در حالی که در سال‌های اخیر من مشاهده می‌کنم که دستگاه قضایی به آسانی آب خوردن حتی پیش از احضار و محاکمه‌ی مدیر مسئول حکم به توقیف روزنامه می‌دهد.
متاسفانه در نگاه دستگاه قضایی با روزنامه به مثابه یک نهاد صنفی و بنگاه اقتصادی برخورد نمی‌شود و قضات دادگستری ایران نمی‌دانند که با تعطیل کردن یک روزنامه ده‌ها نفر از روزنامه نگاران و پرسنل بخش فنی و حتی آبدارچی و راننده و نگهبان ساختمان آن روزنامه را نیز بیکار نموده‌اند.
من گمان می‌کنم اگر یک قاضی شریف هنگام امضای حکم توقیف یک روزنامه اندکی دغدغه‌های انسانی در مورد معاش این ده‌ها نفر از شهروندان را داشته باشد نمی‌تواند به این آسانی حکم توقیف کل روزنامه را صادر نماید.
نکته‌ی دوم نقض حقوق اولیه شهرندان در صدور مجوز نشریات است .
در سال‌های اخیر نه تنها شهروندان دگر اندیش از داشتن روزنامه و نشریات محروم شده‌اند بلکه بر اساس سوء‌برداشت مسئولین بسیاری از شهروندان عادی نیز نتوانسته اند از حق طبیعی و بدیهی خود برای داشتن امتیاز انتشار یک نشریه بهره‌برداری نمایند.
برخلاف نص و روح قانون که اصل را بر بیگناهی و صلاحیت دار بودن افراد می‌گذارد متاسفانه دیدگاه اشتباه باعث شده که صدها نفر از شهرودنان حتی برای انتشار نشریات تخصصی در حوزه‌های مهندسی و پزشکی نیز سال‌ها در نوبت بمانند چه رسد به متقاضیان امتیاز نشریات سیاسی و فرهنگی.
نکته‌ی سومی که از مشکلات جدید مطبوعات و از نوآوری های دولت نهم است توقیف و ممانعت از انتشار نشریات توسط نهادی غیر از دادگاه می‌باشد.
اگر هر نهادی در قوه مجریه همان‌گونه که هیات نظارت بر مطبوعات به خود اجازه می‌دهد اقدام به محاکمه و صدور حکم توقیف نشریات نماید که دیگر سنگ روی سنگ بند نمی‌شود.
هیات نظارت بر مطبوعات در حداکثری‌ترین برداشتی که از حقوق آن بشود اجازه دارد گزارشی مبنی بر تخلفات یک نشریه را به دادگاه صالحه ارجاع نماید. نظیر آنچه که در کمیسیون ماده 10 احزاب صورت می‌گیرد.
گفتنی است دکترصدر ضمن سخنان خود با اشاره به ماجرایی تاریخی و بس عبرت‌آموز و جالب، به شعری از یکی از شعرای عرب در دوران بنی‌عباس اشاره کرد؛ شاعر مزبور از جور بنی‌عباس نالیده و آرزو کرده بود که کاش همان بنی‌امیه حاکم بودند و مسلط...»

قابل اشاره است که پیش‌تر قرار بود این مراسم در چهارم ماه می (13 اردیبهشت) ، روز جهانی آزادی مطبوعات و در محل انجمن صنفی روزنامه‌نگاران، برگزار شود ؛ اما نظر به بروز حادثه‌ای برای دکتر صدر (شکستگی استخوان ران ایشان) برنامه‌ی مورد اشاره به تعویق افتاد و درنهایت، در منزل این مدافع برجسته‌ی حقوق بشر، انجام گردید.
انجمن دفاع از آزادی مطبوعات ایران در سال های گذشته جایزه قلم طلایی خود را به آقایان حجت الاسلام حسین انصاری راد، اکبر گنجی، آیت الله حسین علی منتظری، زنده‌یاد احمد بورقانی و مهندس عزت الله سحابی اهدا کرده است.

منبع:نوروز

اعضای دوره‌های شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت از ابتدای تاسیس 1358، تا سال 1382 در حمایت از مهندس میرحسین موسوی در دهمین انتخابات ریاست جمهوری بیانیه صادر کردند.

به گزارش پایگاه خبری یاری، متن کامل این بیانیه بدین شرح است:

به نام خدا

بررسی فرایند تشکیل و استقرار نظام جمهوری اسلامی در ایران پس از انقلاب نشان می‌دهد که با گذشت زمان و انباشت تجربه حکومت‌داری و مواجهه عینی با مسائل اصلی جامعه، لزوم تجدید نظر در نحوه اداره کشور به تدریج در کانون توجه مسوولان قرار گرفت و متولیان اداره کشور نسبت به مخاطرات ناکارایی نظام سیاسی و اجرایی در پاسخ به مطالبات فزاینده ملت به ویژه زنان و جوانان، واجد درک واقعی‌‌تری شدند.

بر این اساس و به‌ویژه پس از پایان جنگ تحمیلی و فروکش‌کردن هیجانات ناشی از انقلاب و جنگ و عیان‌شدن پیامدهای سیطره آرمان‌گرایی فارغ از توجه به واقعیت‌ها بر سیاست و عقلانیت و سربرآوردن نیازها و مطالبات عمومی و نیاز به استقراض خارجی و تعامل با جامعه جهانی و بازسازی ویرانی‌های دوران جنگ، زمینه پاره‌ای بازنگری‌های عمل‌گرایانه و مبتنی بر مصالح موقعیت فقدان کاریزما را فراهم آمد.

تدوین برنامه‌های توسعه و کوچک‌سازی سازمان دولت و کاهش مداخله آن در اقتصاد و توجه به آزادی‌های اجتماعی و تنش‌زدایی در سیاست خارجی و فربهی عنصر مصلحت در نظام تصمیم‌گیری کشور بخشی از تلاش‌ها و بازنگری‌های به عمل آمده برای مهار بحران‌های فرارسیده بود.

روند یاد شده که با پیروزی اصلاح‌طلبان در خرداد 76 به سمت شکل‌گیری سامانه نظارت عمومی بر نظام سیاسی و تقویت حوزه عمومی و نهادهای مدنی مستقل و کاهش مداخلات دولت در حوزه‌های فرهنگی و اقتصادی جهت‌گیری شده بود و به طور نسبی ترمیم شکاف تاریخی دولت ـ ملت و بازگشت به عرصه تعاملات جهانی و احترام به معیارها و موازین حقوق بشر و حقوق شهروندی از جمله به رسمیت شناختن حقوق منتقدان و مخالفان و در نهایت مهار بحران‌های مشروعیت، کارآمدی، رقابت و مشارکت را به دنبال داشت، از تکرار سیاست‌ها و تصمیمات غلط و اتلاف گسترده‌تر منابع ملی پیش‌گیری کرد.

دولت اصلاحات و دستامدهای مهم آن اما دولت مستعجل بود چرا که فقدان ساز و کارهای مورد نیاز رهبری جنبش و کم توجهی به سازمان‌دهی کنشگران سیاسی و مدنی و قدرناشناسی از فرصت تاریخی در اختیار برای استفاده کامل از ظرفیت‌ها و امکانات موجود در قوای مقننه و مجریه و رقابت درون‌جبهه‌یی به همراه بسیج امکانات نهادهای انتصابی و مداخله سازمان‌یافته و سراسری محافظه‌کاران در انتخابات به نفع رقیب، امکان پیروزی افراطی‌ترین گرایش ضد اصلاحات را در اردوگاه محافظه‌کاران و زمینه تخریب دستاوردهای ارزشمند ملی ناشی از اعتماد، مشارکت و همکاری نخبگان و اعتدال و برنامه‌محوری دولت خاتمی را فراهم کرد.

اعلام شعار تشکیل دولت اسلامی و استفاده ابزاری از پاره‌ای مقدسات نظیر تمهید مقدمات ظهور منجی و ادعای اداره جهان به نیابت از موعود منتظر و برتر نشاندن عنصر تعهد سیاسی و وابستگی جناحی بر توانایی‌های تخصصی و غرب‌ستیزی لجام گسیخته و تحقیر عقلانیت و رجزخوانی‌های دون‌کیشوتی در روابط خارجی، علاوه بر تجاهل و تغافل از تحولات گسترده در متن جامعه ایرانی و مناسبات جهانی و استلزامات حفظ و تامین منافع ملی و بی‌اعتنایی به بیش از ربع قرن تجربه حکومت‌داری در نظام جمهوری اسلامی، تاکنون موجبات ایجاد و تحمیل هزینه‌های گزافی را در ابعاد ملی فراهم کرده است.

پس از گذشت چهار سال از دولت نهم و تحقق حاکمیت هم‌سو و یک دست به عنوان آرمان‌شهر محافظه‌کاران ایرانی و در شرایط برخورداری از درآمدهای بی‌سابقه حاصل از قیمت‌های افسانه‌یی نفت‌خام، به دلیل عناد با اقتضائات مدیریت علمی و تحقیر تئوری‌ها و شیوه‌های حکومت‌داری جدید نظیر دموکراسی و تحزب و هدردادن سرمایه‌های کارشناسی و مدیریتی و غفلت از وجوه غیراقتصادی عدالت و توسعه و ستیز نظری با موازین و معیارهای جهان‌شمول حقوق بشر و تحدید آزادی‌های مدنی، شاهد فرار از پاسخگویی و بروز اختلاف و کشمکش میان دولت و مجلس اصول‌گرایان و مواجهه کشور با بحران‌های چندوجهی سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اخلاقی جدیدی هستیم.

گرفتاری بی‌سابقه در گرداب رکود تورمی و بیکاری فزاینده و کسری هنگفت بودجه عمومی و بی‌اعتمادی نخبگان و کارآفرینان به دلیل نظامی‌شدن عرصه‌های مختلف فرهنگی، ‌سیاسی و اقتصادی و قانون و برنامه‌ گریزی و تحمیل اثرات مخرب ناشی از تحریم‌های قدرت‌های خارجی را می‌توان بخشی از مواریث دولت نهم برای دولت بعدی و آینده گان به شمار آورد.

در این شرایط، احساس نگرانی عمومی از تداوم سیاست‌ها و رویه‌های موجود در اداره کشور و چاره‌اندیشی برای عبور از گردنه پرمخاطره انتخابات پیش‌رو، فصل مشترک تلاش‌های سازمان‌ها و تشکل‌های سیاسی و مدنی منتقد دولت نهم به ویژه رجال شناخته‌شده‌ای از نسل اول نیروهای انقلاب و نزدیکان و یاران واقعی بنیانگذار جمهوری اسلامی، امام راحل (ره) نظیر آقایان هاشمی رفسنجانی، موسوی، خاتمی و کروبی است.

آن چه مسلم است گذار از وضعیت موجود و نجات کشور به‌ویژه توقف روند آسیب‌رسانی به بنیان‌های اخلاقی و اجتماعی و بازگشت به مسیر سازندگی و توسعه متوازن و همه جانبه و پایدار کشور نیازمند تاسی همگان به مشی و منش خاتمی در افزایش ظرفیت‌های اجماع و ائتلاف میان تمامی گرایش‌ها و جریان‌های سیاسی نگران سرنوشت ایران عزیز و انقلاب بزرگ اسلامی آن است.

در این شرایط، حداکثرسازی همگرایی و جلوگیری از تفرق آراء از طریق توافق و اجماع بر مناسب‌ترین گزینه برای حضوری توام با پیروزی در عرصه سهمگین رقابتی نابرابر و انتخاباتی به شدت مهندسی شده در فردای پس از پیروزی، وظیفه‌ای تاریخی و ملی و ضرورتی فوری است.

در این مقیاس اعضای دوره های گوناگون شورای مرکزی اتحادیه انجمن‌های اسلامی دانشجویان دانشگاه‌های سراسر کشور (دفتر تحکیم وحدت) به عنوان بخشی مهمی از سابقون جنبش اسلامی دانشجویی ایران و در تداوم نقش آفرینی‌های تاریخی جنبش یاد شده، ضمن ادای احترام به همه نامزدهای حاضر در صحنه انتخابات، به‌ویژه جناب آقای کروبی که به راستی از چهره‌های خدوم انقلاب و حامیان اصلی جنبش اصلاح‌طلبی مردم ایران هستند، با توجه به برخورداری مهندس میر حسین موسوی از صلاحیت‌های مورد نیاز به‌ویژه ثبات قدم، سلامت نفس، دانش لازم و تجربه اداره کشور در شرایط حساس و بحرانی و برخورداری از اعتبار و جایگاه ویژه و موثر در میان بزرگان فرهنگی، مذهبی و سیاسی کشور به مثابه پشتوانه‌ای مهم در اداره بهتر امور در آینده، و هم‌چنین اعلام حمایت رهبران، احزاب و سازمان‌های سیاسی اصلی و تاثیرگذار اصلاح‌طلب کشور از جناب آقای مهندس میرحسین موسوی، حمایت خود را از ایشان در انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری اعلام می‌دارند.

هم‌چنین در میثاقی متقابل، به کارگیری همه فرصت‌ها و امکانات رییس‌جمهور به عنوان مسوول اجرای قانون اساسی و دولت برای تداوم اصلاحات و دفاع از حقوق اساسی ملت ایران به ‌ویژه آزادی اندیشه و بیان و برابری حقوقی شهروندان و تضمین استقلال محیط‌های علمی و دفاع از آزادی‌های آکادمیک، فکری و سیاسی در دانشگاه‌ها و در یک کلام ابتنای امور کشور بر مدار عقلانیت، قانون، تخصص و منافع ملی از جمله مهم‌ترین انتظارات ما به عنوان قطره‌ای از اقیانوس بزرگ ملت ایران از ایشان است.

در پایان امیدواریم تک تک شهروندان ایرانی به ویژه جوانان پرشور و دانشجویان هوشمند و نسل حاضر جنبش دانشجویی به عنوان یکی از تاثیرگذارترین گروه‌های مرجع رفتار سیاسی و انتخاباتی مردم، با حضور گسترده خود در انتخابات آتی و حمایت از خدمتگزار امین و لایق ملت ایران جناب آقای مهندس میرحسین موسوی در آزمون دشوار بازمهندسی امور کشور بر مدار قانون، عدالت و آزادی ضمن برداشتن گامی بلند برای تحقق فردای بهتر و سربلندی ایران عزیز، حماسه‌ای پرشورتر از دوم خرداد 76 را رقم زنند.

امضاء‌کنندگان بیانیه:

1- وحید احمدی ـ دانشگاه صنعتی امیرکبیر 67 ـ 60

2 ـ مرتضی احمدی ـ دانشگاه صنعتی شریف 78 ـ 77

3 ـ مژگان اثباتی ـ دانشگاه الزهراء 71 ـ 70

4 ـ سکینه اشرفی ـ دانشگاه الزهراء 76 ـ 75

5 ـ حمید امین اسماعیلی ـ دانشگاه شهید بهشتی 67 ـ 64

6 ـ هدایت آقایی ـ دانشگاه صنعتی شریف 64 ـ 60

7 ـ علی باقری ـ دانشگاه بین‌المللی قزوین 75 ـ 70

8 ـ عباس بزرگمهر ـ دانشگاه تهران 72 ـ 71

9 ـ یاسین بنی طرفی ـ دانشگاه علوم پزشکی تهران 71 ـ 69

10 ـ حمید بهلولی ـ دانشگاه علوم پزشکی تهران 75 ـ 74

11 ـ حسین بی‌غم ـ دانشگاه شهید بهشتی 76 ـ 72

12 ـ علی تاجرنیا ـ دانشگاه علوم پزشکی مشهد 78 ـ 77

13 ـ علی توکلی یرکی ـ دانشگاه تهران 78 ـ 75

14 ـ علیرضا جلالی ـ دانشگاه علوم پزشکی شیراز 79 ـ 78

15 ـ مهدی جمارانی ـ دانشگاه گیلان 75 ـ 74

16 ـ حمید چوبینه ـ دانشگاه علوم پزشکی تهران 82 ـ 81

17 ـ رضا حجتی ـ دانشگاه تهران 80 ـ 78

18 ـ جهانبخش خانجانی ـ دانشگاه تبریز 75 ـ 74

19 ـ مسعود ذهبیون ـ دانشگاه صنعتی شریف 66 ـ 65

20 ـ میثم سعیدی ـ دانشگاه تبریز 77 ـ 75

21 ـ داوود سلیمانی ـ دانشگاه تهران 69 ـ 66

22 ـ سید محمدعلی سیدنژاد ـ دانشگاه تربیت معلم تهران 61 ـ 59

23 ـ سید علی سیدابراهیمی ـ دانشگاه تهران 66 ـ 65

24 ـ سید شمس‌الدین سیاسی‌راد ـ دانشگاه تربیت‌معلم تهران 67 ـ 64

25 ـ علی شکوری‌راد ـ دانشگاه علوم پزشکی تهران 68 ـ 64

26 ـ ابراهیم شیخ ـ دانشگاه شهید بهشتی 81 ـ 77

27 ـ بهمن شیردل ـ دانشگاه مشهد 75 ـ 74

28 ـ سعید شیرکوند ـ دانشگاه شهید بهشتی 68 ـ 66

29 ـ سید جواد صالحی ـ دانشگاه تربیت مدرس 81 ـ 79

30 ـ عبدالرحیم صالحی ـ دانشگاه تهران 67 ـ 64

31 ـ محمود طالقانی‌نژاد ـ دانشگاه بوعلی همدان 74 ـ 72

32 ـ علیرضا طاهری ـ دانشگاه علم و صنعت 79 ـ 78

33 ـ فاضل عبیات ـ دانشگاه امیر کبیر 75 ـ 74

34 ـ مجید فراهانی ـ دانشگاه صنعتی شریف 78 ـ 75

35 ـ محمد فصیحی ـ دانشگاه علوم پزشکی ایران 68 ـ 67

36 ـ نیما فاتح ـ دانشگاه علوم پزشکی شیراز 81 ـ 79

37 ـ محمد حسن مقدس ـ دانشگاه صنعتی امیرکبیر 75 ـ 74

38 ـ سید سراج‌الدین میردامادی ـ دانشگاه مشهد 77 ـ 75

39 ـ میر فضل‌الله موسوی کوزه‌کنان ـ دانشگاه تربیت‌معلم تهران 62 ـ 59

40 ـ مهدی مومنی ـ دانشگاه گرگان 82

41 ـ داور نظری ـ دانشگاه تربیت مدرس 82 ـ 81

42 ـ سعید نادعلی هزاوه ـ دانشگاه شهید بهشتی 71 ـ 69

منبع:نوروز

دکتر زهرارهنورد با بیان اینکه بسته شدن زندان سیاسی را یکی از مطالبات به حق هر یک از روشنفکران در جوامع مختلف انسانی می داند، گفت: خواسته به حق ازمهندس موسوی، حرام کردن زندان و زندانی اندیشه است.

زهرا رهنورد که در جمع خبرنگاران در شیراز به سئوالاتشان پاسخ می داد، افزود: اگر از موسوی انتظار داریم که زندان ها را برای همیشه بر اندیشه حرام کند، به این دلیل است که در سایه تنوع اندیشه و فکر همیشه پیروز خواهیم بود.

این استاد دانشگاه نامه حضرت علی (ع) به نمایندگانش را یادآور شد و گفت: امام علی (ع) مردم را یا در خلقت یا در تفکر همراه با نمایندگان خود و هر دو را دارای حق می داند.

رهنورد آزادی اندیشه و بیان و قلم را یکی از مهم ترین خواسته های هر انسان آزاده ای دانست و گفت: یکی دیگر از مطالبات به حق مردم داشتن حزب و فعالیت حزبی و گروهی است اگرچه این مطالبه از زمان مشروطیت در ایران وجود داشته و عموماً سرکوب شده است.

این استاد دانشگاه با تصریح اینکه فعالیت آزادانه احزاب سعادت زندگی بشر را به دنبال دارد، در پاسخ به این سئوال که آیا با توجه به چیدمان قدرت در ایران و اختیارات رئیس جمهوری امکان عمل به برخی وعده ها برای دولت میر حسین موسوی وجود دارد؟ گفت: به هر حال ما باید مطالباتمان را مطرح کنیم و در بیان این مطالبات به هیچ عنوان کوتاهی نکنیم.

وی قوه مجریه را متولی سعادت مردم جامعه دانست و با ابراز خوشبینی نسبت به همکاری مجلس هشتم و دولت دهم، خاطرنشان کرد: اگر این چنین نشود مهندس موسوی مانند دوران هشت ساله نخست وزیری اش باید شب ها نشسته بخوابد تا فشارهای روزمره ناشی از چوب لای چرخ گذاشتن ها بر قلب او اثر نگذارد.

رهنورد در پاسخ به اینکه با توجه به بالا رفتن مطالبات زنان در دولت نهم و انباشت این مطالبات، آیا مهندس موسوی در صورت به دست گرفتن سکان دولت دهم قادر به پاسخگویی است، گفت: دولت نهم چه چیزی را به دولت دهم تحویل می دهد، چیزهای خوبی که به دولت دهم می دهد بسیار کم و ناچیز است.

این استاد دانشگاه اقتصادی ورشکسته، کشاورزی به سمت صفر، صنایع روبه تعطیلی، واردات دهشتناک که ترفندی برای آرام نگاه داشتن مردم و سرکوب احزاب اینها چیزی نیست که بتوان بیان کرد.

وی وعده های مهندس موسوی را وعده هایی برای دراز مدت دانست و تصریح کرد: امیدوار هستیم که وعده ها عملیاتی شود زیرا دولت آینده می خواهد بر روی یک ویرانه بنایی را بسازد، خواسته به حق مردم ساخته شدن برج های بلند بر این ویرانه است و این کاری ساده نیست.

او تصریح کرد: اگر امروز به موسوی می گوییم بوی صداقت آمد، باید وعده هایش را قبول کرده و بدانیم تحقق برخی از این وعده ها نیازمند برنامه زمان بندی است و عمدتا در کوتاه مدت نمی توان آن را برآورده ساخت.

وی همچنین مهمترین مطالبات زنان که در سال های دولت نهم انباشته شده است را مطالبات اقتصادی، فرهنگی، امنیتی، شغلی، تحصیلی، حقوق مدنی و خانوادگی برشمرد و گفت: برآورده کردن این مطالبات با برنامه ریزی و در دراز مدت امکان پذیر است و معجزه ای هم در کار نیست.

دکتررهنورد گفت: هیچ وقت در کابینه های دولت نقشی نداشته ام و در کابینه مهندس موسوی هم نقش رسمی نخواهم داشت، نوع شخصیت من شخصیت دولتی نیست.

زهرا رهنورد ظهر امروز در جمع خبرنگاران در شیراز افزود: من از 19 سالگی در قامت یک معلم در خدمت جامعه بوده ام، شخصیت من شخصیتی ملی و روشنفکری و دانشگاهی است، اکنون و در آینده هم به عنوان یک استاد دانشگاه، یک معلم و یک روشنفکر در کنار دولت خواهم بود.

رهنورد در پاسخ به این سئوال که حضور وی در کنار مهندس موسوی آیا جنبه تبلیغاتی دارد یا در برگیرنده معنایی خاس است، گفت: حضور من در کنار مهندس موسوی حضور یک روشنفکر و مشاور است.

وی گفت: پیش از این هم در دولت هایی که تمایل داشته اند و دولت آقای خاتمی نظرات روشنفکرانه خود را ارائه داده و به این کار همچنان ادامه خواهد داد، امروز در کنار مهندس موسوی به عنوان یک روشنفکر و تئوریسین حضور دارم اگر چه ممکن است همسری یک فاز جدید ایجاد کند و آن اینکه ما خانواده ای در خدمت اهداف جامعه و مردم هستیم.

این استاد دانشگاه با بیان اینکه حضور زنان در کابینه دولت حداقل مطالبه زنان به شمار می رود، ادامه داد: در دولت آینده باید حتماً وزیر زن در کابینه حضور داشته باشد زیرا ما وزارت خانه های متنوع و زنان توانمند زیاد داریم، مگر فشارهایی از جاهای دیگری باعث عدم حضور زنان شود که همه جامعه باید در مقابل این فشارها بایستد و حق خود را مطالبه کند.

رهنورد در عین حال خاطرنشان کرد: این مسأله حضور نداشتن زنان در عرصه تصمیم گیریهای کلان کشور، تنها یکی از مطالبات و مشکلات زنان است، گفت: مشکلات ناشی از تبعیض جنسیتی در خانواده و در جامعه، مشکلات ناشی از حقوق مدنی زنان که در جامعه و خانواده حالتی قیم مابانه با آنان برخورد می شود، مشکلاتی که به لحاظ رفتار امنیتی انجام شده با آنان ایجاد شده است و عدم حمایت اقتصادی از زنان، بخش هایی دیگر از مطالبات به حق زنان به شمار می رود.

این قران پژوه همچنین آزادی اندیشه را یک مطالبه به حق دانست و با تاکید براینکه زندان و زندانی سیاسی باید در دولت آینده حذف شود، گفت: هیچ کس در جهان به لحاظ اندیشه محکوم نیست، قرآن هم فرموده که لااکراه فی الدین.

نخست وزير دوران دفاع مقدس تاكيد كرد:دولت باید آمار درست به مردم بدهد و نمی‌توان از یک مسوول سطح بالا انتظار آمار
متفاوت را داشت که چنین امري نشان می‌دهد یا دقت وجود ندارد و یا قصدی در کاراست.

به گزارش خبرنگار ايلنا میرحسین موسوی که در جمع مردم بوشهر در مسجد آذربایجانی‌های این شهر سخن مي‌گفت با بیان اینکه ملت ایران در استانه انتخابات با بسط آگاهی خود نسبت به سرنوشت كشور حساسیت نشان می‌دهند تاکید کرد: انتخاباتی آزاد و منصفانه می‌تواند کشور را در لحظات حساس اعتلاء داده و بسیاری خطرات را از آن دور کند.
وی با اشاره به موضوع سلامت انتخابات افزود: در هنگام انتخابات همه حساس می‌شوند آیا می‌تواند براساس قانون و کرامت انسان انتخابات برگزار شود یا خیر که این حساسیت تضمین کننده سلامت انتخابات است و هر چه آگاهی و توجه مردم بیشتر شود امکان برگزاري چنین انتخاباتی بیشتر است.
عضو مجمع تشخيص مصلحت نظام با بیان اینکه مهمترین کار برگشت به قانون است اظهار داشت: تصمیم دارم طوری عمل كنم و دنبال لوایحی باشم که امکان تجاوز به قانون را به صفر برساند.
وی تصریح کرد: این یک خطر است که در مسایل حساس، دولت فراتر ازقانون می‌رود ولی هیچ تحرکی برای جلوگیری از آن وجود ندارد بلکه مجلس ودستگاه‌های مختلف باید دولت را موظف به اجرای قانون کند.
موسوی خاطر نشان كرد:دولت باید آمار درست به مردم بدهد و نمی‌توان از یک مسوول سطح بالا انتظار آمار متفاوت را داشت که چنین امري نشان می‌دهد یا دقت وجود ندارد و یا قصدی در کاراست.
وي ادامه داد: بنده یکبار از زبان مسئولي در تلویزیون شنیدم که می‌گفت برای چند سال دیگر هم حساب ذخیره ارزی داریم ، اما مطمئنا این گونه نیست.
کاندیدای دهمين دوره ریاست جمهوری با تاکید بر حمایتش از اقتصاد ملی گفت: بندر بوشهر فقط برای تجارت نیست بلکه مي توان از طریق آن ارزش‌های ایرانی را منتقل کنیم و بنده از اقتصادی که از کشاورزی ، صنعت و... حمایت کند دفاع می کنم و از پروژه های مهم نیز حمایت خواهم کرد.
نخست وزیر دوران دفاع مقدس با بیان اینکه زمان جنگ پروژه های مهمی مانند فولاد مبارکه را به انجام رساندم افزود: ولی هم اکنون با 300میلیارد دلار چه کردیم که به طور مثال عسلویه فقط زیر 10 هزار نفر کارگر دارد.
وي با تاکید بر اینکه باید اشتغال دائم به وجود آورد تا در جوانان امیدی ایجاد شود و این مساله جزو با سرمایه‌گذاری و گسترش صنعت ملی امکان ندارد ، تصریح کرد: با اقتصاد صدقه‌ای نمی توان کشور را نجات داد .
عضو مجمع تشخيص مصلحت نظام با بیان اینکه استان بوشهر 600 کیلومتر مرز آبی دارد و باید از صیادی آن حمایت کرد تصریح کرد: سرمان کلاه نرودکه آزادی اقتصادی مسایل را حل می‌کند کشورهای سرمایه‌داری مانند آمریکا و ژاپن هم وقتی اضافه تولید می‌آورند با رقبای خود درگیر می‌شود زیرا به حفظ کشاورزی و صنعت خودشان اهمیت می‌دهند، اما امروز در کشور ما در بر روی ورود هر چیزی که کشاورزی را دچار مشکل حل کند باز است.
موسوی با تاکید بر اینکه قطعا بنده با فساد مبارزه می‌کنم،اظهار داشت:: من شعار نمی‌دهم که مافیا درجایی پنهان شده و فردا به دادگستری تحویل می‌دهم بلکه مبارزه با فساد باید از خود دولت آغاز شود و با شفافیت اصلاح نظام اداری و ایجاد امکان رشد برای همه این اقدام ممکن است.

وي ياد آور شد: برخورد قضایی آخرین قدم در مبارزه با فساد است ودر حالی که حتی سیستم اجرایی ایجاد فساد می کند نباید انتظار داشت با فساد مبارزه کنیم و گفتن مبارزه با فساد آسان است اما در طول این چهار سال عزم این کار را ندیده‌ایم .
نخست وزير دوران دفاع مقدس تصريح كرد: این‌که پروژه‌های بزرگ را به دست پیمانکارانی بدهیم که توان اجرای آن را ندارند و آنها نیز پروژه را به دست پیمانکاران کوچک بدهند و معلوم نباشد که در این میان چه رخ می دهد ، عین فساد است.
موسوی در پایان بر اجرای فرمان 8 ماده ای امام تاکید کرد.

منبع ما:نوروز

اختصاصی سرو: نشست شاعران و ادیبان حامیان میرحسین موسوی که عصر روز 22 اردیبهشت در تالار مسجد امیرالمومنین بلوار مرزداران توسط اعضای ستاد 88 برگزار شد، میهمان ویژه ای داشت. همه آنهایی که گوش به اشعار شاعران سپرده بودند به یکباره متوجه ورود میهمانی شدند که چند نفر او را همراهی می کردند و هر قدم که پیش می آمد سالن به احترامش از جا بلند می شد. محمود دولت آبادی کنار دیوار تالار را که منقوش به تصاویر میرحسین موسوی بود طی کرد و کنار حاضران نشست.

قرار بر سخنرانی دولت آبادی نبود ولی شور و درخواست حاضران او را مجاب کرد تا چند دقیقه ای در جمع دوستداران میرحسین موسوی سخنرانی کند. با تشویق حضار روی سن رفت و بعد از ذکر جمله "خدایا مسجد من کجاست... ای ناخدای من" حرف هایش را این گونه بر زبان آورد: اگر من اینجا هستم به اعتبار احترامی است که برای دعوت کننده خود قائلم. آقای مسجد جامعی یادآور دورانی از مدیریت فرهنگی هستند که دوره خوبی بود. من نیامده ام برای کسی تبلیغ کنم چرا که اینکاره نیستم. اگر هم چیزی به ذهنم رسیده، در مطبوعات بیان کرده ام. فقط می خواهم مروری داشته باشم بر دورانی که در آن به طرز مضاعفی پیر شدیم؛ یعنی ما را پیر کردند و خواستند که بمیرانند. و این بیش از آنکه از نظر من امری تراژیک باشد، یک سوال است.

دولت آبادی که با لحنی غم آلود و اعتراضی سخن می گفت ادامه داد: ما در کجا زندگی می کنیم؟ چه مناسباتی با یکدیگر داریم؟ چند سالی است که شده ایم ملت ایران. قبلا امت بودیم. حالا هم در عین اینکه ملت ایرانیم، بخشی از امت محمدی هم هستیم. ولی این چگونه ملتی است که در آن هیچ کس از دیگری خبری ندارد؟ این چگونه ملتی است که هیچ گونه مناسبات انسانی فیمابین در آن برقرار نیست و فقط در آستانه انتخابات است که حق داریم به عنوان ملت مطرح شویم و در جایی جمع شویم و احیانا حرفی بزنیم.

وی خطاب به مخاطبانش گفت: من نویسنده مملکت شما هستم. معمولا به مناسبت، برنامه های فرهنگی تلویزیون را نگاه می کنم. و وقتی که دکتر محسن پرویز به عنوان معاون وزیر ارشاد در آن صحبت می کند بیشتر دقت می کنم. در آخرین گفتگوی او که با آقای حیدری در تلویزیون انجام شد، وقتی از وی پرسیدند که چگونه ممکن است که معدود افرادی بر تمام نویسندگان و شاعران و محققان و اندیشمندان این مملکت اشراف داشته باشند، او اول پاسخ داد که ما باید این بحث را در جای دیگری مطرح کنیم ولی بعد گفت که ما بر اساس آیین نامه انقلاب فرهنگی در مورد کتاب تصمیم می گیریم.

دولت آبادی سپس با لحنی رسا و پرطنین ادامه داد: من نویسنده مملکت ایران هستم. از نظر من انقلاب فرهنگی اقدامی غیرقانونی بوده است و به هیچ وجه مشروعیت ندارد. من به قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران رای دادم و تنها آن قانون را می پذیرم و آثار ادبی و فرهنگی ما باید بر اساس همین قانون مورد قضاوت قرار بگیرد. پای این قضاوت هم می ایستیم. انقلاب فرهنگی که شیخ آن دکتر سروش بود تقلیدی مضحک از امری سخیف بود که در چین انجام شده بود. آن انقلاب فرهنگی دامن یکی از چهره های معاصر جهان را برای همیشه لکه دار کرد؛ یعنی مردی که مردم پریمیتیو کشوری را به دنیای بزرگ معرفی کرد، با آن انقلاب در چین به لکه ای سیاه دچار شد. بنابراین تقلید از آن انقلاب تقلید از یک شناعت بود.

نویسنده رمان های "کلیدر" و "جای خالی سلوچ" تاکید کرد: من به مسئولین ارشاد می گویم که آن آیین نامه نه قانونیت دارد و نه مشروعیت. ما قانون اساسی داریم. آن انقلاب فرهنگی باعث شد تا جامعه فرهنگی ایران از مغز تهی شود.

وی سپس عبدالکریم سروش را خطاب قرار داد و گفت: آقای سروش، شما علمدار رفتار شنیعی شدید که باعث شد بهترین فرزندان این مملکت بگذارند بروند تا شما شعر مولانا را حفظ کنید و به ما تحویل بدهید و تحویل بدهید و بازهم تحویل بدهید.

دولت آبادی به انتخابات هم اشاره کرد و گفت: من به کسی رای می دهم که از تمام ایرانیان فرهیخته ای که از این کشور بیرون رانده شدند، اعاده حیثیت کند و به کسی رای می دهم که به انسجام ملی معتقد باشد. ما را نسبت به هم غریبه کرده اند. اگر کسی که این ستاد مال اوست چنین قابلیتی دارد از رای دادن به او پشیمان نخواهیم شد. مسئله اشخاص نیستند، مسئله یک ملت است. ملت دارد از برکت رفتار آقایان به جان هم می افتد. مملکت داری یعنی مردم را نگه داشتن. زخم زدن به مردم و تاب زخم را آوردن از سوی مردم باید تا به حال حوصله آقایان را هم سر برده باشد. شما با چه مرهمی می توانید به این زخم ها التیام ببخشید؟

نوروز به نقل از سايت خبري قلم- سيدمحمدرضا خاتمي دبير کل سابق جبهه مشرکت اران اسلامي خطاب به مهندس میرحسین موسوی گفت:‌ امروز شما نه یک مدافع و همراه اصلاحات بلکه یک پرچمدار بزرگ اصلاحات هستید. می‌خواهند شما را بشکنند و آب را گل‌آلود کنند تا مردم ندانند تفاوت شما با دیگران چیست.

نایب رییس مجلس ششم دوشنبه شب در همایش نمایندگان ادوار و دیدار جمعی از این نمایندگان با مهندس میرحسین موسوی اظهار کرد: به عنوان کسی که در حساس‌ترین روزهای اصلاحات از دور و نزدیک دستی بر آتش داشتم و امروز هم افتخار ارتباط با جوانان را دارم عرض می‌کنم که کاری دشوار در پیش داریم و دشوارتر از آن پس از پیروزی است.

وی با بیان این‌که پیروزی نزدیک است، افزود: تجربه‌ی هشت ساله در کارشکنی‌های مختلف ثابت کرده است که پس از پیروزی می‌توانند با رفتارهای مختلف ملت را از رای خود در 22 خرداد پشیمان کنند؛ پس وظیفه‌ی ماست که نه برای پیروزی یک جناح سیاسی، بلکه برای حفظ ایران، تداوم انقلاب و سربلندی این مردم از جان بکوشیم تا از این سقوط محتمل دین، اخلاق، اقتصاد، فرهنگ و در یک کلمه ایران جلوگیری کنیم.

خاتمی با بیان این‌که آن‌چنان وضع امروز کشور خراب است که جبران آن کاری بسیار سخت و طولانی ‌مدت خواهد بود، خطاب به موسوی گفت: جناب آقای موسوی ما همه امکان و توان خود را به کار می‌بندیم ولی هیچ توقعی نداریم جز تلاش همه‌جانبه‌ی شما برای اعتلای ایران، ایجاد فضای آزاداندیشی، ایجاد حقوق برابر برای همه‌ی ایرانیان، رفع سایه‌ی جنگ و تحریم از سر این کشور و ایستادگی در برابر ظلمی که از هر سو بر این ملت تحمیل شده است. ما از شما چیزی نمی‌خواهیم جز اصلاحات.

اصلاحات مرام روشن و امیدبخش همه‌ی ایرانیان است
او با تاکید بر این که اصلاحات مرام روشن و امیدبخش همه‌ی ایرانیان است، اظهار کرد: اصلاحات یعنی انقلاب اسلامی، امام (ره)، استقلال و آزادی. اصلاحات بساط اقتدارگرایی و انحصارطلبی را به هم ریخته است و خلوت خوش متحجران را آشفته کرده است و خواب ناز کسانی را که هیچ نسبتی با انقلاب ندارند و امروز متاسفانه در حساس‌ترین موقعیت‌ها فرزندان اصیل انقلاب را از خدمت محروم می‌کنند به هم زده است. اصلاحات چیزی نیست جز دفاع از حقوق همه‌ی ایرانیان در برابر همه‌ی ظلم‌ها نظیر سختی‌هایی از جمله مسکن، نان، اشتغال، ازدواج و از همه مهم‌تر آزادی و حقوق اساسی انسان‌ها و حقوق شهروندی و نیز حق تعیین سرنوشت.

اصلاحات چیزی جز اصولگرایی نیست
نماینده مردم تهران در مجلس ششم شورای اسلامی در ادامه خاطرنشان کرد: مخالفان اصلاحات هم بیکار ننشسته‌اند و از به کار گرفتن هیچ چیز حتی اصول ابایی ندارند. اصولگرایی امر بسیار مقدسی است و ما معتقدیم که اصلاحات چیزی جز اصولگرایی نیست ولی مردم به شعارها توجه نمی‌کنند، بلکه به عملکردها توجه می‌کنند. آن‌چه امروز برخی آقایان به نام اصولگرایی می‌گویند چیزی جز سرکوب آزادی‌ها، ضرب و شتم و زندانی کردن دانشجویان، روحانیون، کارگران و معلمان نیست. امروز در زبان برخی آقایان اصولگرایی اسم مستعار بی‌برنامگی، ورشکستگی اقتصادی، تشنج‌آفرینی در سطح بین‌المللی و نظارت استصوابی است. اصولگرایی که این آقایان می‌گویند یعنی دروغ، فریب و از مهم‌تر یعنی ظلم و جفا در حق انقلاب و اصول واقعی آن و امام عزیز.

خاتمی خطاب به میرحسین موسوی اظهار کرد: آقای موسوی شما در ابتدای انقلاب متهم به دفاع از نهضت ملی و متهم به طرفداری از اسلام ناب، امام عزیز و مرحوم دکتر شریعتی بودید؛ ولی بر این اصول ایستاده‌ایدو سختی‌ها را تحمل کردید. پس از آن متهم به دفاع از امام (ره) و راه روشن او بودید ولی در برابر هجوم بی‌امان مخالفان امام (ره) ایستاده‌اید و برنگشتید.

آقای موسوی اصول شما با آنچه به غلط اصولگرایی نام گرفته است متفاوت است
امروز روز تبری جستن از آن چیزی است که متاسفانه به نام انقلاب و اسلام در جریان است
نایب رییس مجلس ششم اضافه کرد: ما معتقدیم اصول شما با آنچه به غلط اصولگرایی نام گرفته است متفاوت است. شما موافق آزادی‌ها هستید و آن اصولگرایان سرکوب‌گر آزادی‌ها؛ شما مدافع حقوق ملت هستید و آنها خود را قیم ملت می‌دانند؛ شما منادی عدالت هستید اما آن‌ها به اسم عدالت ظلم جاری می‌کنند؛ شما به قانون اساسی، جمهوریت و اسلامیت پایبند هستید ولی آن‌ها به هیچ چیز پایبند نیستند. در فرصت باقیمانده مردم باید خیلی شفاف این تفاوت‌ها را درک کنند. امروز در کنار تولی، روز تبری و تبری جستن از آن چیزی است که متاسفانه به نام انقلاب و اسلام در جریان است./

گزارش كامل صحبت هاي دكتر علي رضا علوي تبار در نشست دي­روز جبهه مشاركت با عنوان "اصلاحات و انتخابات دهم" را كه در رسانه هاي رسمي ممكن است با سانسور مواجه شوند در پي آورده ام. در اين نشست علوي تبار از موضع سياسي، اجتماعي و اقتصاد سياسي به تحليل شرايط پرداخته و دلايلي را كه به ترجيح مهندس موسوي در بين كانديداهاي موجود مي انجامد را تبيين كرده است. دكتر جلايي پور هم در اين نشست با حمايت از موسوي از منظر جامعه شناسي سياسي پرداخت كه آن را خود ايشان قول دادند طي يادداشتي منتشر كنند. در اينجا به بيان ديدگاه هاي آقاي علوي تبار پرداخته ام. از دوستان تقاضا دارم در نشر آن كمك كنند:

علي‌رضا علوي تبار گفت: مجموعه مسايلي كه در كشور با آن مواجهيم و شناختي كه از كانديداهاي علي رضا علوي تبارموجود داريم مرا قانع مي كند كه از بين دو كانديداي خوب اصلاح طلبان از آقاي مهندس موسوي حمايت كنم.

اين روشنفكر ديني و تحليلگر برجسته سياسي كه روز يكشنبه در سلسله نشست هاي "تغيير سازنده با انتخابات دهم" با موضوع « اصلاحات و انتخابات دهم» در جبهه مشاركت ايران اسلامي سخن مي‌گفت، اظهار كرد: به نظرم مي‌آيد براي فتح باب و شروع گفت‌وگو بايد به چند نكته توجه كنيم. نكته اول اين است كه هدف نهايي اصلاحات چيزي جز دموكراتيك‌كردن كامل فضا نيست؛ بنابراين اين هدف نبايد فراموش شود، اما بايد توجه كرد كه در هر مرحله بايد چه راهبرد و تاكتيكي را اتخاذ كنيم كه اين امر به مشكلات و ظرفيت‌هايي كه ما با آن‌ها روبرو هستيم بستگي دارد؛ يعني ضمن اين‌كه هدف غائي را نبايد گم كنيم دليلي ندارد در هر مرحله مثل مراحل قبل عمل كنيم؛ چون در هر مرحله تحولات رخ مي‌دهد و مسائل تازه‌اي پيش مي‌آيد.

وي كه همچون هميشه بحث خود را به نحوي منظم و دسته بندي شده ارايه مي كرد در ادامه با طرح اين پرسش كه "بعد از گذشت چهار سال از دولت فعلي ما در چه وضعيتي قرار داريم؟" در پاسخ آن به بيان 8 سرفصل در تبيين اين وضعيت پرداخت و گفت: اولا ما در حال حاضر با عدم توازن در بازار كار، تعهدات خارجي، بودجه دولت، بازار پول، بازار مالي و سرمايه‌گذاري مواجه هستيم، البته هيچ كدام از اين عدم توازن‌ها تازه نيست و در اين دولت رخ نداده، ولي بدون استثناء همه­ي اين مسائل و مشكلات به واسطه‌ي برخي اشتباهات در دولت فعلي تشديد شده است.

او دومين موضوع را "ايجاد قشر جديد تحت‌الحمايه در سال‌هاي گذشته خواند" و گفت كه با استفاده از پول نفت و خاصه خرجي ها از كيسه ملت در تلاش بوده‌اند اين گروه‌ ثروتمند جديد را پشتيبان سياسي خود كنند .

سومين مولفه اي كه علوي تبار به آن اشاره كرد گرايش شديد به نظامي گري به عنوان يك ايدئولوژي و مدل حكومت كردن بود. او با تاكيد بر تفاوت بين نظامي گري به عنوان يك مشي با تقويت نظاميان و يا قدرت نظامي تصريح كرد: ما با نظاميان يا قدرت نظامي آن هم در شرايطي كه منطقه ما با آن مواجه است مخالف نيستيم اما وقتي هست كه سياست و حكومت را مي خواهند تابعي از نظاميان كنند. در 4 سال اخير اين روش رشد كرده و اداره جامعه به عنوان يك پادگان تشديد شده و اين مساله حتي نسبت به دوران جنگ هم بيشتر شده است.

"تكميل چرخه هاي انحصار و فردي شدن قدرت در عرصه سياسي ايران" چهارمين مولفه اي بود كه علوي تبار آن را تبيين كرد. او با بيان اينكه در گذشته حداقل در انتخابات ناظر و مجري متفاوت بودند تاكيد كرد: "در دوره هاي قبل رييس جمهور كسي بود در ميان سلسله قدرت كه خارج از حكومت هم از خود هويتي مشخص و ريشه دار داشت. اما امروز يك "هيچ كس" منويات را به پيش مي برد." علوي تبار اين وضعيت را قابل مقايسه با مجلس هفتم دانست، مجلسي كه به بيان او برخلاف مجلس ششم كه قوي ترين مجلس تاريخ ايران بوده است، به ضعيف ترين مجلس تاريخ كشور با وجود يك رييس مجلس ضعيف و "هيچ كس" تبديل شده بود.

علوي تبار اين وضعيت را در قوه قضاييه هم قابل رهگيري دانست. آنجا كه اگرچه رييس فعلي قوه قضاييه به لحاظ مراتب علمي و شايد نيت هاي دروني از رييس قبلي آن قوي تر باشد اما به خلاف رييس قبلي آن نماينده هيچ گروه و تفكري نيست. او چنين نتيجه گرفت كه اراده اي بر روي كار آمدن هيچ كس ها قرار گرفته كه قدرت خودشان را تنها از كانون قدرت مي گيرند.

علوي تبار ششمين بخش از توصيف 4 سال اخير را به "انزواي روزافزون منطقه اي و جهاني كشور" اختصاص داد و با بيان اينكه در اين چهار سال هرچه بشتر شعار داديم كمتر نتيجه گرفتيم و بيشتر منزوي شديم، گفت" كاري كرديم كه حتي پمپ بنزين ها منطقه هم براي ما ژست مي گيرند و همه به اين نتيجه رسيده اند كه وقت امتياز گرفتن از ايران است.

اين پژوهشگر اجتماعي و سياسي به تخريب سرمايه‌هاي اجتماعي در چهار سال اخير به عنوان ششمين مولفه اشاره كرد و گفت: بعد از جنگ عده‌اي همه را تخريب مي‌كردند و مي‌گفتند ما مي‌توانيم سلامت انقلاب را حفظ كنيم و سلامت انقلاب را به عرصه سياست برگردانيم، عده‌اي نيز به آن‌ها اميد بسته بودند و اكنون آن‌ها امتحان پس داده‌اند؛ زيرا در دوره آنها خلاف آنچه بايد، اتفاق افتاد. از طرفي آنقدر دروغ ترويج شده كه ديگر كسي به كسي اتكا نمي كند و به عنوان نمونه با كمال پررويي شكست ها را پيروزي جلوه مي دهند.

علوي‌تبار همچنين آنچه را گسترش غلو، عوام‌زدگي و فرقه‌گرايي و انتشار آن از طريق برخي تريبون‌هاي رسمي خواند به عنوان هفتمين مولفه مورد انتقاد قرار داد و بيان داشت: ما در گذشته هم اغراق و قشري گري را در مورد اشخاص يا در حوزه باورهاي ديني داشته ايم اما اين پديده كه صدها بار از غربزدگي بدتر است را براي اولين بار از سوي سخنگويان رسمي دولتي مشاهده مي كنيم.. قبلا دولت در برابر اين كارها حداقل سكوت مي كرد اما الان سخناني از اين تريبون ها مطرح مي شود كه در جاهايي همچون اهل سنت ايجاد مساله مي كند.

وي در بيان هشتمين و آخرين مولفه توصيف آنچه در چهار سال اخير رخ داده به اين كه قواعد بازي مسالمت‌آميز در كشور ما تضعيف شده است اشاره كرد و گفت: "هر بازي از جمله‌ بازي سياست بايد از قواعدي پيروي كند، ولي متاسفانه اين طور نيست. ما به سمتي مي‌رويم كه عرصه‌ي سياسي كشور عرصه رفتارهاي غير قابل پيش‌بيني شده و اگر اين روند ادامه پيدا كند، اين مساله فزاينده مي‌شود و به يك نقطه‌ي غيرقابل كنترل مي‌رسد " و همان تعبير هميشگي خود را به كار برد كه "در ايران سياست ورزي اصلاح طلبانه شبيه بازي شطرنج با گوريل است."

علوي‌تبار افزود: اكنون ما مشكلات فراواني داريم و بايد به دنبال نيرويي بگرديم كه متفاوت از نيرويي باشد كه در يك مقطع خاص به دنبال آن بوديم چرا كه ديگر با يك نيروي اقتدارگراي محض مواجه نيستيم كه در برابر آن تنها بر دموكراسي خواهي تكيه كنيم.

او با بيان اينكه نيرويي كه در شرايط كنوني مي‌تواند حركت كند بايد داراي چند ويژگي باشد، گفت: يكي از مهم‌ترين ويژگي‌ها اين است كه بايد نسبت مشخصي با انقلاب اسلامي و گفتمان انقلاب اسلامي داشته باشد. گفتمان انقلاب اسلامي از سال 57 در نزد برخي جامد ماند و تكان نخورد. برخي اين گفتمان را به انحراف كشيدند و آن را مثل يك كاريكاتوري كردند كه برخي ابعاد در آن هزار مرتبه بزرگ‌تر شده است؛ در واقع برخي از بخش‌هاي اين گفتمان را بسيار بزرگ كردند و برخي نيز از اين گفتمان خارج شدند. اما گروه چهارمي گروهي نيز بودند كه به تكامل اين گفتمان و بازسازي آن با شرايط جديد معتقد بودند.

علو‌ي تبار با تاكيد بر اين‌كه ما بايد در اين انتخابات به دنبال كسي باشيم كه نسبتش با گفتمان انقلاب اسلامي مشخص باشد، گفت: در واقع كسي در اين شرايط موفق است كه تكامل اين گفتمان را قبول داشته باشد.

او در بيان دومين مشخصه كانديداي مطلوب در شرايط حاضر گفت: فردي را بايد انتخاب كنيم كه بتواند انضباط شديد مالي و اقتصادي در كشور برقرار كند و به ريخت و پاش‌هاي بي‌اندازه پايان دهد تا به دولتي كه به پول نفت متكي است بفهماند كه هر ريالي بايد با حساب و روي برنامه هزينه شود. در واقع اين فرد بايد انضباط را به اقتصاد ايران برگرداند.

اين فعال سياسي ادامه داد: ما منابع زيادي داريم ولي ملت ثروتمندي نيستيم؛ چرا كه ملتي ثروتمند است كه بتواند از منابع خود به نحو احسن استفاده كند. ما بايد توجه داشته باشيم كه بالقوه ثروتمند هستيم ولي در واقع فقير هستيم؛ چرا كه از منابع موجود در كشور به نحو احسن استفاده نمي‌كنيم.

اين فعال سياسي در بيان سومين شاخصه كانديداي مطلوب گفت كه بايد كسي را انتخاب كنيم كه رفتارش قابل پيش‌بيني باشد، و ادامه داد: در واقع فرد مورد نظر ما بايد رفتارش هم براي مخالفان و هم براي طرفداران و هم از نظر بين‌المللي قابل پيش‌بيني باشد؛ افرادي كه پيش‌بيني پذير نيستند مي‌توانند در يك طيف وسيع در جامعه نوسان ايجاد كنند. اين‌گونه افراد نمي‌توانند سرمايه‌ اجتماعي جامعه را به نحو مناسب جلب كنند و به جامعه برگردانند.

او "توانايي مقابله مشروع و مقبول با نظامي گري" را به عنوان چهارمين شاخص بيان كرد: "نظامي گري غولي است است كه وقتي از چراغ بيرون آمد سخت است كه به چراغ برش گرداند. ما فردي را مي خواهيم كه بدون اتهام مخالفت با قدرت نظامي يا نظاميان، نظامي گري را كنترل كند.

علوي تبار "داشتن هويت مستقل از قدرت حاكم" را به عنوان پنجمين شاخص كانديداي مطلوب بيان كرد و گفت:كساني كه اين هويت را ندارند در خطر وصل و تبعيت محض از قدرتند. نيروي مخالفي كه باهويت است ترجيح دارد بر موافقي كه هويت ندارد.

اين كارشناس سياسي ششمين شاخص مطلوبيت كانديدا براي اصلاح طلبان را "اعتمادآفريني و ترميم سرمايه هاي اجتماعي" عنوان كرد و ادامه داد: نيروي مسوول در عرصه سياست بايد منافع ملي را به منافع خرد و گروهي ترجيح دهد. ما ممكن است در برخي مقاطع به كمتر از دموكراسي تن دهيم تا مشكلات فوري ترمان حل شود.

اين فعال سياسي هم‌چنين اظهار كرد: با توجه به وضعيت دشواري كه با آن روبرو هستيم بايد تصميم انتخاباتي خود را اتخاذ كنيم و در مجموع افرادي كه در جريان اصلاح‌طلب كانديدا هستند بايد فردي را انتخاب كنيم.

وي با بيان اين‌كه اصلاح‌طلبان بايد به كار جمعي براي پيروزي در انتخابات توجه داشته باشند، افزود: سياست كار جمعي است و هر چه جمعي‌تر رفتار كنيم تصميم و سياستي كه اتخاذ مي‌كنيم، عقلاني‌تر است. سياست فردي، سياست عاطفي است و سياست عقلي، سياست جمعي است. در سياست جمعي به ظرفيت‌ها و تفكرات مختلف توجه مي‌شود.

علوي‌تبار با حمايت از ميرحسين موسوي اظهار كرد: البته حمايت از ميرحسين موسوي به معني نفي خوبي ديگر كانديداي اصلاح‌طلب نيست، ولي ويژگي‌هايي كه من عرض كردم در مهندس موسوي هست؛ گرچه ممكن است ايشان سقف خواسته‌هاي ما نباشد، ولي خروج از وضعيت فعلي با انتخاب ايشان ميسر مي‌شود.

در ادامه علوي تبار در پاسخ به پرسش‌هاي حاضران گفت: ما براي مبارزه‌ي سياسي به ابزار نياز داريم و از جمله اين ابزارها رسانه است. ما فاقد رسانه هستيم؛ رسانه‌اي كه به وسيله آن بتوانيم با مردم ارتباط برقرار كنيم.

وي هم‌چنين ابزار ديگر براي مبارزه سياسي و رسيدن به اهداف را داشتن تشكيلات سازماندهي شده برشمرد و افزود: يكي از راههاي مناسب تبليغ گفت‌وگو با افراد است و اين‌كه ما با گفتگو با افراد آن‌ها را قانع كنيم كه در انتخابات شركت كنند و به كانديداي مورد نظر ما راي دهند. مثلا ما مي‌توانيم يك ليست چندين نفره از همسايگان و فاميل و اطرافيان خود در نظر بگيريم با آن‌ها گفت‌وگو و آن‌ها را ترغيب به شركت در انتخابات و دادن راي به كانديداي مورد نظرمان بكنيم؛ اين‌ها بي‌تاثير نيست.

علوي‌تبار هم‌چنين گفت: مردم ما عقلايي تصميم مي‌گيرند به شرطي كه هزينه‌ها و فايده‌هاي آن را خوب بشناسند و تبيين اين مساله بر عهده روشنفكران است.

وي همچنين اظهاركرد: يكي ديگر از ابزارهاي مهم براي مبارزه سياسي،‌ ثروت و امكانات مادي است.

علوي تبار در پايان گفت: شعاري كه اين روزها شاهد هستيم در كشور مطرح مي‌شود اين است كه مثلا كانديداها داراي برنامه باشند؛ در صورتي كه به نظر من اين مساله موثر نيست، كه كانديداها داراي يك برنامه دقيق باشند؛ چرا كه داشتن يك برنامه دقيق نيازمند در اختيار داشتن سازوكارهايي است و اينكه يك برنامه كاملا مرتبط به يكديگر را تنظيم كند كه اين در حال حاضر امكان‌پذير نيست. ما بايد از كانديداها انتظار داشته باشيم قواعد و راهنماي سياست‌گذاري‌ و خط مشي‌شان را تبيين كنند.

استاد جامعه‌شناسی دانشگاه تهران درباره مصاحبه اخیر عبدالکریم سروش گفت: «ما به رأی دکتر سروش، این دانشمند فرزانه و از شخصیت‌های تأثیرگذار روشنفکری دینی، دربارۀ کاندیدای مورد نظرشان احترام می‌گذاریم، خود ایشان هم در مصاحبه (21/2/88 در روزنامه اعتماد ملی) به درستی گفته‌اند که "افراد آزادند که به هر کسی می‌پسندند رأی بدهند". دکتر سروش از کاندیدای مورد نظرش دفاع کرد و بر نکات خوبی چون دعوت مردم به مشارکت سیاسی، روال تدریجی تقویت دموکراسی و استقلال قوۀ قضائیه تأکید کرد و از این بابت باید ممنون این بزرگمرد روشنفکری کشورمان باشیم. ولی شما ببینید در روزنامه اعتماد ملی در سایه این اظهار نظر در یادداشت‌هایی از خاتمی انتقام گرفته می‌شود و خوب اندیشیدن و سخن گفتن او را می‌کوبند و از آنچه «کم‌سوادی» می‌نامند دفاع می‌کنند. جالب این‌که کسانی در روزنامه اعتماد ملی دربارۀ نظر سروش گرد و خاک کردند که تا دیروز سروش را فردی تناقض‌گو می‌دانستند که نه روشنفکری را درست فهمیده و نه دین را. به‌نظر من فردای انتخابات هم سروش باید نگران باشد این نویسندگان عجول به همراه کیهان توپخانه‌های خود را به سمت او نشانه نگیرند. یادمان باشد چهار سال پیش هم اسم «آقا مجتبی» را آوردند و برای حل مشکل چهار سال صادق‌ترین و فعال‌ترین اصلاح‌طلبان را مورد حمله قرار دادند و برای کیهان تیتر یک درست کردند».

وی افزود: «دفاع ایجابی دکتر سروش و دیگران از نامزدشان حق ایشان است اما از آنجا که ایشان فرموده بودند که دلیل حمایت موسوی و دیگران از میرحسین موسوی را درک نمی‌کنند، به نظر می‌رسد که باید بار دیگر بر دلایل ایجابی، روشن و موجهی که برای این حمایت داریم تاکید کنیم؛‌ دلایلی که باعث شده‌است میرحسین موسوی به کاندیدای اجماعی متشکل‌ترین نیروهای سیاسی اصلاح‌طلبان - حزب مشارکت، سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی، مجمع روحانیون مبارز، حزب کارگزاران سازندگی و همچنین تعداد قابل توجهی از نیروهای نهضت آزادی و ملی‌مذهبی و سایر دگراندیشان - و حامیان خاتمی - از جمله پویش «موج سوم» و ستاد 88 - تبدیل شود و قاطبه نخبگان سیاسی،‌ فکری،‌ فرهنگی و هنری کشور و همچنین اکثر شاگردان مدرسه روشنفکری دینی پس از خاتمی از موسوی حمایت کنند».

جلائی‌پور در ادامه به ذکر یکی از این دلایل پرداخت و گفت: «نامزدهای بالقوه‌ی باصلاحیت و شایسته برای ریاست جمهوری زیاد هستند ولی از میان کاندیداهای موجود که می‌توانند در عرصۀ رسمی انتخابات ایران (نه سوئیس) شرکت و از هفت‌خوان انتخابات به سلامت گذر کنند، این میرحسین است که بیشترین شانس رأی‌آوری و پیروزی را دارد. شواهد و قرائن موجود و نظرسنجی‌ها و مشاهدات معتبر حاکی از آن است که میرحسین موسوی از دیگر نامزدهای طالب تغییر و نزدیک به اصلاح‌طلبان به مراتب محبوب‌تر است و تنها کسی است که با حمایت اصلاح‌طلبان شاید بتواند در انتخابات نابرابر پیش رو احمدی‌نژاد را شکست دهد. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که دیگر نامزدهای محترم با وجود همه حمایت‌ها هنوز بیش از 7 درصد آراء را نتوانسته‌اند جلب کنند و عقلانیت سیاسی ایجاب می‌کند برای جلوگیری از پیروزی مجدد احمدی‌نژاد در انتخابات در میان نامزدهای نزدیک به اصلاح‌طلبان از نامزدی حمایت شود که احتمال پیروزی بیشتری دارد».

وی افزود: «میرحسین اگرچه از اصلاح‌طلبی حداکثری سخن نمی‌گوید ولی به اصلاح‌طلبی (اقلاً حداقلی) هم در عمل و هم در نظر اعتقاد دارد و عملکرد او در گذشته این ادعا را تأیید می‌کند. میرحسین این‌گونه نبوده است که از یک طرف شعارهای حداکثری بدهد ولی در عمل چهار سال برای کیهان تیتر اول درست کند و حکم حکومتی را جا بیاندازد».

جلائی‌پور با اشاره به انتظارات خود از موسوی گفت: «ما در این انتخابات از میرحسین انتظار جلوگیری از روندهای تخریبی فعلی را داریم و از او اصلاح‌طلبی حداکثری نخواسته‌ایم. انتخابی کردن قوۀ قضائیه که واقعاً قلب تپندۀ دموکراسی است هدفی مطلوب است ولی اگر موسوی در این چند روز انتخابات ادعا کند که می‌خواهد قوۀ قضائیه را انتخابی کند، ما می‌فهمیم او دارد شعار می‌دهد. انتخابی کردن قوۀ قضائیه از اهداف اساسی اصلاح‌طلبان است ولی طرح آن در تبلیغات و شعارهای انتخاباتی این روزها سنجیده به نظر نمی‌رسد. الآن که قوۀ اجرائی ما انتخابی است باید برایش فکری کنیم، قوه قضاییه فعلا پیش‌کش؛ و ما فکر می‌کنیم حمایت نکردن از موسوی زمینه را برای غیردموکراتیک‌تر شدن ساختار سیاسی ایران فراهم می‌کند و حمایت از میرحسین گامی به سوی دولتی دموکراتیک‌تر و اقدامی عاقلانه است. میرحسین کاندیدای اجماعی اکثر اصلاح‌طلبان است.»

جلائی‌پور با اشاره به این جمله دکتر سروش که گفته‌اند «من رفتن پاره‌ای از دوستان را پشت سر آقای موسوی را درک نمی‌کنم»، خاطرنشان کرد: اتفاقا این‌که دکتر سروش چرا دلایل روشن حمایت ما از موسوی را درک نمی‌کنند هم برای ما قابل درک نیست. ما از تداوم وضع موجود و پیامدهای ناگوار آن برای اقتصاد و سیاست و فرهنگ کشور و میلیون‌ها ایرانی هراس داریم و شواهد موجود هم نشان می‌دهد که تنها راه برون‌رفت از این وضعیت در شرایط پس از انصراف خاتمی،‌ حمایت از موسوی است. دفاع ما از موسوی نتیجه صدها ساعت بحث و بررسی عقلانی و واقع‌بینانه و نتیجه‌اندیشانه است و حمایتمان هم یک حمایت اجماعی است. ممکن است ما در اجماع هم اشتباه بکنیم ولی شاگردان مدرسه روشنفکری می‌دانند که فیلسوفان هم در تعیین مصداق شاید اشتباه ‌کنند. ما عقل کل نیستیم ولی همه جوانب را بررسی کردیم و میرحسین را به دلایل پرشمار مناسب‌تر دیدیم و این را نیز می‌دانیم که در عرصه سیاسی بهتر است کنش‌ها جمعی و همنوا با خرد جمعی باشد.»

مدیر مسئول روزنامه‌های توقیف‌شده جامعه و نوسازی اظهار داشت: من معتقد نیستم که روشنفکری دینی یک حزب یا یک طبقه یا یک حلقه مریدان است، روشنفکری دینی یک مدرسۀ پر کلاس و پر تعداد و پر تحول است. طلبه‌ها و دانشجو‌ها و علاقمندان این مدرسه هم می‌توانند از آموزش‌های این مدرسه تغذیه کنند و انواع مختلف شغل‌ها و شأن‌ها و نقش‌ها را در جامعه اشغال کنند. آن‌ها می‌توانند اصلاح‌طلب حداقلی یا متوسط یا حداکثری باشند؛ سیاسی باشند یا نباشند، دولتمرد باشند یا نباشند؛ استاد باشند یا نباشند. آن‌ها می‌توانند انواع نقش‌هایِ مشروع را داشته باشند.»

وی افزود: «خاتمی هم از مدرسه روشنفکری دینی بود و مثل جواهر لعل نهرو آمد و سمت سیاسی گرفت و رئیس جمهور این کشور شد و خدمات او برای این کشور قطعاً از کاستی‌هایش بیشتر بود. ما اتفاقاً دوست داریم این بار هم با یک فعال سیاسی دیگر و علاقمند به روشنفکری آن رخداد مطلوب دوم خراد را تکرار کنیم. این چه اشکالی دارد؟ میرحسین موسوی و بسیاری از حامیان او نیز از تبار روشنفکری دینی هستند (این فقط سخن ما نیست. این حرف مهندس توسلی از نهضت آزادی و سیدمحمد خاتمی و علیرضا‌ علوی‌تبار هم هست). موسوی که اتفاقاً نشان داده است «مرد عمل» هم هست حالا می‌خواهد رئیس جمهور شود و به نظر من هیچ اشکالی هم ندارد که بر هویت روشنفکری دینی‌اش تأکید کند. مگر فقط کسانی که اصلاح‌طلبانی را که در عرصۀ سیاسی کار منسجم می‌کنند، نقد می‌کنند روشنفکر دینی‌اند؟ مگر روشنفکری دینی یک کلاسِ درس دو الی چند نفره است؟ مدرسه روشنفکری دینی مثل یک دانشگاه است و انواع و اقسام فارغ التحصیلِ جویای کار دارد.»

عضو شورای مرکزی حزب مشارکت گفت: «به نظر من اگر کسی وارد عرصه سیاسی بشود و از فعالیت روشنفکران و روشنفکران دینی دفاع کند (که به نظر من حتماً موسوی چنین کوششی به اندازه وسع خود خواهد کرد) با این کار نسبتش را با روشنفکری دینی نشان می‌دهد و این‌گونه اشخاص چه اشکال دارد که با هویت روشنفکری خود وارد عرصه انتخاباتی شوند. مگر خاتمی کار بدی کرده بود؟ چرا باید به گونه‌ای سخن گفته شود که فضل و سواد و سخنوری و روشن‌بینی نقطه ضعف یک سیاستمدار تلقی شود؟ مهم آن است که سیاستمداری که در نظر «بصیر» و «روشن» است «مرد عمل» هم باشد و میرحسین موسوی از این دسته از سیاستمداران است.»

جلائی‌پور در پایان تاکید کرد: مدرسه و جریان روشنفکری دینی نسبت به 15 سال پیش تغییرات زیادی کرده است. سه تغییر را به راحتی می‌توان در آن دید: اولاً چند ستاره شده است یعنی متفکران تراز اول گوناگونی در آن نقش دارند و مثل دوران انقلاب نیست که تنها ستاره آن شریعتی بود. ثانیاً علاقمندان به مدرسه روشنفکری دینی دیگر مثل گذشته نیست که با واسطه این ستاره‌ها با مدرنیته آشنا شوند. الآن خودشان به منابع دست اول مدرنیته (در حوزه‌های گوناگون) دسترسی دارند. مثلاً الآن ما می‌توانیم مستقیماً (بدون مراجعه به ستارگان فکری روشنفکری دینی) به منابعی که تجربۀ مدرنیتۀ سیاسی را در سی سال گذشته کاویده‌اند، دسترسی پیدا کنیم و از آن تجربه‌ها استفاده کنیم و نظری متفاوت با ستارگان روشنفکری دینی داشته باشیم. در همه زمینه‌های مدرنیته این نظر را می‌‌توان تسری داد. سوم این‌که امروز علاوه بر تولیدات روشنفکران دینی، انواع مطالعات تجربی و قابل توجه در زمینه میراث دینی و سنتی ما انجام می‌شود. شما به محصولات فکری روحانیان خوش‌فکر و جوان حوزه علمیه توجه کنید. الآن علاقمندان به روشنفکری دینی «سنت» را جدی‌تر می‌گیرند و نظرات گذشته آن‌ها در حال تعدیل شدن است. به نظر من کسانی که به روشنفکری دینی علاقمندند باید به این تغییرات توجه کنند و روشنفکری دینی را در یک محفل کوچک خلاصه نکنند و از ورود روشنفکران دینی به عرصه مدیریت کلان کشور استقبال کنند.»

اختصاصی سرو: آخرین نظرسنجی‌ها از سیر صعودی آرای میرحسین موسوی در انتخابات ریاست‌جمهوری دهم و ثابت ماندن رای احمدی‌نژاد حکایت دارد. در رقابت نفس‌گیری که میان موسوی و احمدی‌نژاد جریان دارد، نامزد اصلاح‌طلبان در بسیاری از استان‌ها از احمدی نژاد پیشی گرفته‌است تا راه برای جنبش اصلاحات هموارتر شود.

برابر با یکی از جدیدترین نظرسنجی‌ها، رای میرحسین موسوی در استان‌هایی چون اردبیل و ایلام بیش از دو برابر رای احمدی‌نژاد است. در استان‌های دیگری نیز چون خوزستان، قم، کرمان و آذربایجان شرقی پیروزی موسوی بر رقیب خود قطعی‌ است.

این نظرسنجی که کمتر از نیمی از استان‌های ایران را دربرگرفته‌است، نشان از رقابت پایاپای موسوی و احمدی‌نژاد در برخی حوزه‌ها از دارد، مثل خراسان رضوی، خراسان جنوبی و خراسان شمالی.

در برخی از استان‌ها نیز که احمدی‌نژاد از موسوی جلوتر است ، فاصله رای این دو به هم بسیار نزدیک است. اصفهان، همدان، قزوین و فارس از استان‌هایی است که احمدی‌نژاد با فاصله کمی از موسوی جلوتر است، اما پیش‌بینی‌ها حکایت از این دارد که در روزهای آینده موسوی از احمدی‌نژاد پیشی بگیرد.

نکته جالب توجه این که در نظرسنجی‌هایی که پرسشگران به در خانه‌ها یا ادارات و محل کار مراجعه کرده‌اند، رای احمدی‌نژاد بالاتر از نظرسنجی‌هایی است که مردم در خیابان‌ها و پارک‌ها به پرسشگران پاسخ داده‌اند.

نظرسنجی دیگری نیز نشان می‌دهد که رشد آرای موسوی در روزهای اخیر 7 درصد بوده‌است و رشد آرای احمدی‌نژاد، 4 درصد. به عبارتی، هر چه به انتخابات ریاست‌جمهوری نزدیک‌تر می‌شویم به آرای مهندس موسوی نیز افزوده می‌شود. نکته آن که هنوز تلویزیون جمهوری اسلامی ایران تصویر میرحسین موسوی را پخش نکرده‌است، در حالی که هر روز احمدی‌نژاد به واسطه مانورهای تبلیغاتی خود راهی به تلویزیون می‌یابد. این مسئله از آنجا اهمیت پیدا می‌کند که تلویزیون رسمی ایران سهم بسیاری در پر کردن اوقات فراغت خانواده‌های ایرانی دارد و شمار مخاطبانش قابل مقایسه با دیگر رسانه‌ها نیست، اما در روزهای انتخابات، تلویزیون نیز ناگزیر از پخش تصاویر مهندس موسوی می‌شود که همین کفه ترازو را به نفع اصلاح‌طلبان سنگین‌تر می‌کند.

اما در یکی از نظرسنجی‌ها فاكتورهاي جذاب كانديداها از ديد شركت كنندگان آمده که برابر آن حامیان موسوی به خاطر صداقت، پاكی و اقتدار به او رای خواهند داد.

در نخستین كنفرانس خبری «همگرایی جنبش زنان برای طرح مطالبات در انتخابات» که امروز شنبه در تهران برگزار شد، رخشان بنی‌اعتماد از ساخت مستندی درباره مطالبات زنان از دولت دهم خبر داد.

به گزارش کلمه، این کارگردانان مشهور سینما، با حضور در جمع حاضران اعلام کرد: در حال ساخت فیلمی انتخاباتی است که طی آن، از همه اقشار زنان به پرسش پرداخته و مطالبات آنان را از دولت دهم مطرح می‌کند.

وی افزود: در این فیلم، پاسخ‌های هریک از کاندیداهای ریاست‌جمهوری به مطالبات و خواسته‌های زنان نیز به نمایش گذاشته می‌شود و اگر هریک از کاندیداها از پاسخگویی سرباز بزند، در فیلم این مسئله را مطرح خواهیم کرد.

گفتنی است، نام فیلم انتخاباتی رخشان بنی‌اعتماد «ما نیمی از جمعیت ایران هستیم» است.

این فیلم هم‌اکنون در حال تولید است و تا پیش از انتخابات ریاست‌جمهوری همه مراحل تولید را طی خواهد کرد.

منبع ما:نوروز

مهندس موسوی در جمع زنان فعال سیاسی و تشکل های بانوان، تحقق حرکات اصلاحی زنان را تنها با پشتیبانی همه اعضای این قشر امکان پذیر دانست.

به گزارش قلم نیوز مهندس میرحسین موسوی در نشست هم اندیشی زنان فعال سیاسی با بیان این که به حضور زنان در بالاترین سطوح اجتماعی و تصمیم گیری معتقدم اظهار کرد: این امر به تنهایی مشکلات زنان را در جامعه حل نمی‌کند، بلکه این مسائل ریشه دار و تاریخی است و نیازمند فعالیت همه‌ زنان، نهادهای قانونی و سایر بخش‌های اجتماعی است.

نخست وزیر کشورمان در دوران دفاع مقدس با تاکید بر این که مساله‌ ما تنها داشتن وزیر زن نیست تصریح کرد: این امر نشان می‌دهد که قضیه سهم خواهی حتی در میان زنان نیز پذیرفته شده است. در حالی که جامعه باید به گونه‌ای تغییر کند که حضور یک زن یا چند زن برای جامعه فرقی نداشته و می‌بایست شایسته سالاری مطرح باشد.

موسوی همچنین گفت: تشکل های غیردولتی زنان برای رفع مشکلات و تبعیض های این قشر از جامعه می توانند به دولت کمک شایان توجهی کنند. وی با تاکید بر این که دولت بخشی از مسئولیتها و وظایف خود را باید به تشکل های غیردولتی محول کند، گفت:«متاسفانه در مقاطع مختلف تلاش های زیادی شده تا زنان از کار و امور اجتماعی بازداشته شوند. به طوری که حتی در برهه ای از زمان سعی شد تا از ورود نمایندگان زن به مجلس جلوگیری شود که با حضرت امام (ره) با درایت خود از این اتفاق جلوگیری کردند.»

موسوی ادامه داد: در حال حاضر نیز لوایحی چون لایحه خانواده گرچه در ظاهر به نفع زنان است اما در باطن به ضرر آنهاست بویژه تصویب چنین لایحه ای بر ضد خانواده های متوسط و پایینی ایت که هستی و سعادت زنان را از بین می برد.

کاندیدای دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری درباره اشتغال زنان نیز توضیح داد: «بروز برخی مسائل در جامعه همچون بیکاری، فقر و سیاست های غلط اقتصادی بیش از مردان به زنان آسیب وارد می کند. وقتی که نرخ تورم به 25 درصد و نرخ بیکاری به 15درصد می رسد، اولین ضربه را زنان در حوزه اشتغال می بینند. دخترانی که برای کمک به اقتصاد خانواده به دانشگاه می روند با بیکاری مواجه می شوند که این امر باعث لطمه دیدن آنها می شود.»

وی تصریح کرد: «وقتی رفاه، اشتغال، عرق ملی، صنایع ملی قوی، آزمایشگاه ها، مراکز تحقیقاتی مطلوب، دانشگاه های مجهز و سیاستهای داخلی و خارجی خوب و معقولی در کشور وجود داشته باشد به خودی خود وضعیت زنان بهتر می شود و تشکل های خودجوش و غیردولتی زنان امکان فعالیت بیشتری پیدا می کنند. او برای نمونه به ایجاد و تقویت صندوق حمایت و عدالت اجتماعی اشاره کرد که می تواند حامی زنان خودسرپرست و آسیب دیده اجتماعی باشد.به گفته موسوی مهم زاویه دید دولت است تا بتواند با مدیریت مناسب مشکلات زنان را کم کند.»

موسوی ادامه داد:«ساماندهی نهادهای مدنی برای ارتقای حقوق زنان، بازبینی و اصلاح قوانین و مقررات مربوط به زنان، نهادینه کردن رابطه دولت با تشکل های غیردولتی، ضرورت برخورد با خشونت علیه زنان از وظایف دولت است که در این بین صدا و سیما می تواند نقش مهمی داشته باشد.»

او با بیان اینکه تصویر کلیشه ای از زنان باید حذف شود، تاکید کرد: «در این زمینه آموزش و پرورش، کتاب ها و نشریات و مجلات می توانند نقش موثری داشته باشند تا زنان در زمینه مشارکتهای سیاسی نیز فعال شود چنانچه در حوزه سینما اقداماتی صورت گرفته است.این کار باعث می شود موضوع حضور زنان در بین مجلس و دولت نهادینه شده و به بدنه جامعه زنان نیز نفوذ کند.»

موسوی گفت:«در زمینه پستهای اجرایی به فعالیت مستمر احتیاج داریم و نیروهای دولتی و رسمی باید به این امر کمک کنند.همچنین زنان نقش اساسی برای دگرگونی جامعه دارند.باید به منزلت زنان توجه و ارزش آنها در جامعه زنده شود.» او همچنین به سهم موثر زنان در تولید ناخالص ملی اشاره کرد که طرح این موضوع می تواند در تغییر فضای جامعه موثر باشد.

بنابراین گزارش در ابتدای این نشست دکتر زهرا رهنورد با تبیین "هستی شناسانه" از آیات قرآن و با بیان این که زن موجودی متعالی است گفت: خداوند کرامت را به زن و مرد بخشید.
رییس اسبق دانشگاه الزهرا در ادامه با تاکید بر این که رفع تبعیض نیازمند آماده سازی چهار بستر بازسازی اندیشه، نگاه دوباره به فرهنگ، قانون و اجرائیات است اظهار کرد: هر چه داریم و می‌خواهیم اسلام و قرآن به ما داده است و ما تنها نیازمند نگاه و خوانش دوباره متون دینی همراه با توجه به دستاوردهای والای بین المللی و ملی هستیم.

دکتر زهرا رهنورد یادآوری کرد که برپایی چنین نشست هایی با حضور زنان به علت این که نیمی از جامعه را زنان تشکیل می دهند نیست بلکه به این علت است که می خواهیم در مورد مخلوقی متعالی صحبت کنیم .

وی ادامه داد: زمانی که انقلاب کردیم هیچ گاه فکر نمی کردیم که روزی از زنان و مسائل شان اینچنین مجزای از مردان و تنها به این علت که نیمی از پیکره جامعه را تشکیل می دهند حرف بزنیم اما امروز به دلایل مختلف شاهد چنین رویه ای هستیم.

دکتر رهنورد گفت: خلا و عدم صراحت قوانین در مورد زنان در ایران بسیار است. به عنوان مثال هیچ گاه در کشور ما به صراحت گفته نشد که خشونت علیه زنان جرم است و قصاص دارد. حال آن که اسلام و قرآن بسیار به مجازات در مقابل خشونت علیه انسان ها پرداخته اند. دین ما، هر آنچه که لازم است را در خود دارد و تنها باید مرور و قرائت دوباره شود.

وی افزود:"رفع تبعیض و حمایت از زنان اولویتی است که تنها در سایه تحقق 4 شعار امنیت،عقلانیت،نشاط و رفاه محقق می شود و دستیابی به این 4 محور حاصل سی و چند سال انجام مطالعات در حوزه مسائل زنان است."

دکتر رهنورد ضمن تاکید بر وجود نقض و خلا قانونی در مورد زنان گفت :"خلا و عدم صراحت قوانین در مورد زنان در ایران بسیار است به عنوان مثال هیچگاه در کشور ما به صراحت گفته نشد که خشونت علیه زنان جرم است و قصاص دارد.حال آنکه اسلام و قران بسیار به مجازات در مقابل خشونت علیه انسان ها پرداخته است.دین ما ،هر آنچه که لازم است را در خود داردو تنها باید مرور و قرائت دوباره شود."

وی همچنین حقوق مدنی زنان را نیز دارای اشکالات جدی و آن را قیم مآبانه خواند و افزود: "با چنین حقوقی ،زنان ما به سختی در مجامع بین المللی مطرح و حضور می یابند."

گفتنی است که زهرا شجاعی دبیر مجمع زنان اصلاح طلب،فائزه هاشمی ،سهیلا جلودارزاده،فاطمه راکعی،الهه کولایی از شرکت کنندگان در این نشست هستند.

منبع:نوروز

كيهان: ستاد میرحسین موسوی اخیراً با الگو گرفتن از مدل انقلاب‌های مخملی که با حمایت و برنامه‌ریزی آمریکا در آسیای میانه رخ داد، تصمیم گرفته تبلیغات انتخاباتی خود را به رنگ «سبز» در بیاورد.

روزنامه کیهان در شماره روز یکشنبه خود با انتشار این خبر آورده است،‌ بر اساس برخی گزارش‌ها مسئولان ستاد انتخاباتی موسوی قصد دارند در برخی مناطق کشور که امکان سوء استفاده از احساسات مذهبی مردم بیشتر است، در بین زنان شال سبز توزیع کنند به مردان پیراهن (تی شرت) سبز بدهند و میان جوانان مچ بند سبز پخش نمایند.

کیهان افزوده است، همچنین ستاد موسوی تصمیم گرفته است روز دوم خرداد یک گردهمایی وسیع در یکی از ورزشگاه‌های تهران برگزار کند.

کیهان این پرسش را مطرح کرده است که در حالی که موسوی طی روزهای گذشته به انتقاد از آنچه «استفاده ابزاری اصولگرایان از اعتقادات دینی مردم» می‌نامید پرداخته، مشخص نیست چگونه خواهد توانست این اقدام ستاد خود را توجیه نماید.

محمد تاجیک

اختصاصی سرو: داریوش مهرجویی کارگردان مطرح سینمای ایران از چهره‌هایی بود که روز دیدار هنرمندان با میرحسین موسوی حضور داشت. مهرجویی با ساخت فیلم "گاو" در سال ۱۳۴۸ نگاه‌ها را متوجه سینمای ایران کرد و به موج نوی سینمای ایران شکل داد. پس از انقلاب مدتی از ایران مهاجرت کرد، اما چند سال بعد بازگشت و به فیلم‌سازی پرداخت. هرچند از آغاز فعالیت فیلم‌سازی‌اش تاکنون تعدادی از فیلم‌هایش توقیف شده‌اند، اما همچنان به ساختن فیلم‌های متفاوت ادامه می‌دهد. او جوایز متعدد بین‌اللملی دریافت کرده است و داور جشنواره‌های سینمایی زیادی هم بوده است. آخرین فیلم بلند او "سنتوری" علیرغم دریافت مجوز، در حالی که تبلیغات آن برای نمایش عمومی آغاز شده بود، با دستور شخص وزیر ارشاد توقیف شد و بعد هم وارد بازار قاچاق فیلم شد. او هم اکنون درگیر آماده کردن فیلم "تهران تهران" برای نمایش عمومی در سینماهاست.

***

آقای مهرجویی، حضور هنرمندان را در برنامه دیدار با میرحسین موسوی چگونه ارزیابی می کنید؟
استقبال هنرمندان از دیدار با میرحسین موسوی در ساختمان روزنامه اطلاعات بسیار خوب بود و هنرمندان مطرح زیادی از رشته های مختلف سینما، تئاتر، موسیقی، ادبیات و هنرهای تجسمی و... دراین دیدار حضور داشتند. به نظرم که تجمع کم نظیری بود.

نقش هنرمندان در استقبال از میرحسین را چگونه می بینید؟
من معتقدم هنرمندان در زمینه حمایت از میرحسین موسوی بسیار نقش تاثیرگذاری دارند و به نظرم این تجمع در حمایت از میرحسین موسوی ، نشان از اقبال گسترده هنرمندان به این کاندیدای ریاست جمهوری دارد.

استقبال از آقای موسوی به گونه ای بود که تمام سالن پر شده بود و...
بله همان طور است که شما می گویید. نه تنها سالن بزرگی که میرحسین و هنرمندان در آن حضور داشتند پرشده بود، بلکه مجبور شدند سالن دیگری نیز به مراسم اختصاص دهند که آن هم پر شد..

ارزیابی تان از نامزدی میرحسین موسوی چیست؟
میرحسین امتیازات خوبی برای ریاست جمهوری دارد. معمار است و اهل عمل و سازندگی. نقاش هم هست و نگاه ظریف، دقیق و حساسی نسبت به مسائل دارد.
میرحسین موسوی مردی با نگاه روشن به مسائل و موضوعات مختلف است و با دنیای مدرن به خوبی آشناست. البته من یک پیشنهاد هم دارم و امیدوارم شما به گوش آقای موسوی برسانید. به نظرم آقای میرحسین موسوی می تواند آقای قالیباف را به عنوان معاون اول خود انتخاب کند، چون هم مدیر توانایی است و هم محبوبیت دارد و حضور میرحسین موسوی و قالیباف به عنوان دو مدیر پرتجربه، توانا و حاذق به نفع کشور است. همان طور که آقای کروبی، کرباسچی را به عنوان معاون خود انتخاب کرده است. آقای کرباسچی نیز مدیر محبوب وتوانایی است. قالیباف هم مانند کرباسچی بین مردم بسیار محبوب است و این دو خدمات وتلاش های بسیاری برای رشد و توسعه تهران کرده اند.

آقای مهرجویی از وضعیت فیلم "تهران تهران" چه خبر؟ آیا این فیلم برای جشنواره آماده می شود یا قرار است اکران شود؟
نه این فیلم قرار است اکران شود.

از فیلمهایی که هم اکنون بر پرده اکران سینماها هستند کدام را دیده اید؟ آیا فیلم های آقای بیضایی یا خانم میلانی را دیده اید؟
نه ندیده ام، ولی می خواهم ببینم.

برخی فیلمسازان مطرح مثل ناصر تقوایی، مسعود کیمیایی، تهمینه میلانی و کمال تبریزی از برخوردهایی که برخی منتقدان با فیلم بیضایی داشتند به شدت گلایه داشتند. نظر شما درباره این برخوردها چیست؟
به نظر من هم برخورد درستی نکردند. البته من نمی خواهم اسم ببرم، ولی برخی منتقدان به نظرم برخورد خوبی نداشتند.

زهره آقاياني؛ ميرحسين موسوي گفت بيکاري کارگران مربوط به بي ثباتي مديريتي کشور است. روز گذشته در اولين روز از هفته کارگر، مهندس ميرحسين موسوي کانديداي رياست جمهوري با حضور در مرقد مطهر امام خميني(ره) در ميان اعضاي خانه کارگر به سخنراني پرداخت. بر اين اساس نخست وزير دوران دفاع مقدس در ادامه ديدارهاي انتخاباتي خود اين بار در ميان استقبال کثيري از اعضاي خانه کارگر و ديگر مردم علاقه مند حضور يافت تا از بي توجهي و بي برنامگي دولت نهم در خصوص وضعيت کارگران که طي سه سال گذشته رو به وخامت نيز گذاشته است، سخن بگويد. هرچند امکانات صوتي و تصويري در اين مراسم بسيار ضعيف بود اما استقبال مردم و نامه هاي متعدد آنها به ميرحسين موسوي سبب شد سخنران اين جلسه به ابعاد مختلف مشکلات کارگران بپردازد. ميرحسين موسوي با اشاره به بيکاري چشمگير سه سال گذشته کارگران و بسته شدن بسياري از کارخانه ها گفت نمي توان فقدان حمايت هاي تامين اجتماعي، بيکاري و نبود کارگران توانگر و توانمند را به مشکل نبود سرمايه و منابع مرتبط دانست چرا که در سال هاي اخير از نظر منابع براي توليد و توسعه اشتغال و تامين اجتماعي هيچ کسري وجود نداشته است.نامزد دهمين انتخابات رياست جمهوري به فضاي قطبي ايجادشده ميان کارگران و کارآفرينان اشاره کرد و ادامه داد؛ اگر مبناي سياست ها و سياستگذاري ها حمايت از توليد باشد، نبايد شاهد چنين مشکلاتي باشيم و در اين راستا نبايد ميان حوزه هاي سياسي، فرهنگي و اقتصادي تفکيک قائل شويم.موسوي با يادآوري تعويض هاي پي در پي مديران بانک ها و تامين اجتماعي گفت؛ تغيير مداوم مديريت، مانع از تحقق کارها مي شود و موجب خواهد شد در سطوح اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي دچار مشکل شده و از اهداف اوليه و اساسي انقلاب دور شويم.او سپس به بحران کارخانجات نساجي در کشور اشاره کرد و گفت؛ تعطيلي اين واحدها و بيکاري هزاران کارگر شاغل در اين صنعت در حالي ادامه دارد که صنعت نساجي ريشه ديرينه در کشور دارد و چنين وضعيت مشابهي در ساير صنايع کشور نيز وجود دارد.

تعيين سرنوشت کارگران

در ادامه مراسم روز گذشته موسوي به اهميت مساله کار پرداخت و در اين باره اظهار داشت؛ بايد سرنوشت ميليون ها کارگر را با آينده نگري تعيين کنيم نه اينکه با انجام حرکت هاي آني چون پرداخت تسهيلات به بنگاه هاي زودبازده علاوه بر هدر دادن طرح هاي زودبازده هم از آينده کارگران غافل شويم و هم سرمايه ها را هدر بدهيم. به گفته او اين قبيل اقدامات آني با وجود ظاهر قشنگ و زيبا باعث به وجود آمدن وضعيت رکود تورمي اقتصاد فعلي شده و در نهايت دود آن به چشم کارگران حقوق بگير مي رود.کانديداي انتخابات رياست جمهوري به حذف يارانه ها اشاره کرد و گفت؛ صحبت از حذف يارانه ها نيز مانند طرح پرداخت تسهيلات زودبازده اقدامي به ظاهر زيبا و آني است.اين موضوع مانند مسکن خطرناکي است که در دو يا چند ماه نتيجه مثبت دارد اما در درازمدت به دارويي مهلک براي اقتصاد بيمار و وضعيت ميليون ها کارگر بدل مي شود.نخست وزير دوران جنگ با بيان اينکه اگر اين سياست ها مشکل زا و آني نيست، چرا بايد اين قبيل سياست ها در آستانه انتخابات مطرح شود، گفت؛ در کنار آينده نگري بايد سياستي روشن و جامع براي حمايت از توليد داخلي و حل مساله واردات بي رويه از سوي دولت اتخاذ شود. وي تاکيد کرد؛ سياستگذاري هاي کليشه يي و آني باعث تشديد مشکلات اقتصادي مي شود.

تعطيلي کارخانجات و بيکاري کارگران

ميرحسين موسوي سپس با يادآوري سال هاي اول پس از انقلاب اظهار داشت؛ زماني در ايران استعمال کالاي ايراني مايه افتخار بود و کارخانه ها به جاي تعطيل بودن، براي فعاليت آمادگي داشتند، اما متاسفانه امروز شاهد تعطيلي کارخانجات داخلي، بيکاري کارگران و در مقابل افزايش ميل به مصرف کالاهاي خارجي هستيم.وي گفت؛ اصلاح سياست هاي وارداتي کشور به نفع کارگران و کارفرماياني است که در سال هاي انقلاب و جنگ از کشور دفاع کردند. وي با اشاره به نامه هاي مردمي که در اين مراسم به دستش رسيد، گفت؛ مساله يي چون بحران کارخانجات قند به سياست هاي غلط وارداتي بر مي گردد که باعث شده بيش از ظرفيت داخلي، شکر خام وارد کشور شود و کارخانه هاي نيشکر در خوزستان و خراسان با بحران کنوني مواجه شوند. وي با بيان اينکه نبايد درخصوص مسائل اقتصادي کارگران را از هستي ساقط کرد، گفت؛ در اين راستا مساله پوشش هاي بيمه يي بازنشستگي و حمايت از بيکاران بسيار حائز اهميت است. موسوي با بيان اينکه شعار انتخاباتي اش «ايران پيشرفته» است، گفت؛ رسيدن به ايراني پيشرفته بدون وجود کارگري اميدوار به آينده ممکن نيست.وي در خاتمه گفت؛ کشوري که ثروتمند باشد اما اقشار آن در فقر به سر ببرند، کشوري اسلامي نيست.

همچنين ميرحسين موسوي از آمادگي خود براي ديدار با اوباما خبر داد. به گزارش ايلنا «ميرحسين موسوي» در گفت وگو با روزنامه انگليسي «تايمز» گفت چنانچه روابط بين ايران و امريکا بهتر شود، براي ديدار با رئيس جمهوري ايالات متحده آمادگي دارد. نووستي گزارش داد يکي از کانديداهاي رياست جمهوري ايران پيامي حاکي از «آشتي» براي «باراک اوباما» رئيس جمهوري امريکا فرستاد که در آن رويکرد جديد و کاملاً متفاوتي با سياست «محمود احمدي نژاد»، رئيس جمهوري کنوني ايران بيان شده است. طبق اين گزارش ميرحسين موسوي به روزنامه «تايمز» گفت اگر روابط بين ايران و امريکا بهتر شود، آماده ديدار با اوباما خواهد بود. وي قصد دارد همانند سابق با جامعه جهاني رابطه برقرار کند. موسوي تاکنون حمايت دست اندرکاران اصلاح طلبان، از جمله «محمد خاتمي» رئيس جمهوري سابق ايران را به دست آورده و ستاد انتخاباتي وي در مرکز تهران مملو از داوطلبان جوان شده است.

دبیر کل جمعیت حمایت از حقوق بشر زنان گفت: رواج چند همسری به کاهش مشروعیت نظام سیاسی درمیان زنان و نیز کاهش مشارکت اجتماعی زنان منجر خواهد شد.

شهین دخت مولاوردی در گفت‌وگو با قلم در خصوص عملکرد دولت نهم در باب تحکیم خانواده گفت: طرح لوایح به اصطلاح حمایتی از بنیان خانواده همچنین عملکرد رسانه‌ها در راستای عادی نشان دادن و ترویج چند همسری، در تناقض آشکار با شعارهای مطرح شده‌ی دولت در جهت حفظ کیان خانواده است.
وی دفاع قدرتمند «مهندس موسوی» از مسئله‌ی تک همسری را نوید بخش احقاق حقوق زنان در برنامه‌های آینده ایشان دانست و تصریح کرد: تفاوت نگرش مروجانه‌ی چند همسری در دولت نهم، به طور قطع با دیدگاه‌های حمایت «میر حسین موسوی» در باب تک همسری و حفظ کیان خانواده، آشکار می‌شود.
مولاوردی با بیان این که اصالت زندگی مشترک از قدیم الایام بر تک همسری بوده است افزود: چند همسری تنها در شرایط اضطراری و استثنایی بوده است، چرا که ترویج آن پیامده‌های منفی متعددی در حوزه فرهنگی، اجتماعی، روانی و حتی سیاسی به همراه خواهد داشت.
دبیر کل جمعیت حقوق بشر زنان افزایش اختلافات خانوداگی و طلاق، افزایش فشارهای روانی و عداوت میان فرزندان، مهیا شدن زمینه‌ی بی وفایی و خیانت در خانواده‌ها و از دست رفتن سرمایه‌ی اعتماد در کشور، تمایل مردان سنین بالا به ازدواج با دختران کم سن و سال و دگرگون شدن تعادل ازدواج، نگرانی دختران از ازدواج و افزایش سن ازدواج میان آنان، همه‌گیر شدن خانواده‌های تک اولادی، شکسته شدن حرمت پدر، احساس ناامنی و ناکامی در میان مادران و افزایش بزه در میان فرزندان را مهمترین اثرات چند همسری در جامعه عنوان کرد.
مولاوردی ادامه داد: زنان از سوی دیگر به لحاظ سیاسی زمانی که قوانین کشور را به زیان خود بدانند مشروعیتی برای نظام سیاسی کشور قایل نمی‌شوند و نمی‌توانند مشارکتی که مورد نیاز حاکمیت است را داشته باشند.
وی در پایان گفت: متاسفانه دولت در حالی لوایح خود را مطرح می کند که نگاه قانونگذار به صورت هوشمندانه و ظریف بر عدم ترویج چند همسری بوده است و به شکلی مستقیم به موضوع پرداخته و هیچ اشاره‌ مستقیم و صریحی به تعداد زوجات در قانون مدنی وجود ندارد که از جمله می توان به مواد 1048و 1049و 942 قانون مدنی اشاره کرد.

روزنامه اعتماد - مهسا حکمت

اگرچه بسياري ابراهيم نبوي را به عنوان يکي از چهره هاي شناخته شده طنزپردازان ايران مي شناسند اما در اين مجال با وي به عنوان مسوول دفتر سياسي وزارت کشور در سال هاي 61 تا 64 به گفت وگو نشستيم؛ گفت وگوي سياسي که اگرچه گاهي گذري به طنز داشت اما کاملاً جدي بود. ابراهيم نبوي طنزپرداز و سياسي نويس اصلاحات بيش از پنج سال است که در بلژيک زندگي مي کند. بهانه اين گفت وگو حملات متعدد فاطمه رجبي به ميرحسين و علت حمايت نبوي از اين نامزد انتخاباتي است.

---

-آقاي نبوي، شما ايراني ساکن خارج از کشور هستيد. بسياري از نويسنده ها و سياسي هايي که خارج از ايران زندگي مي کنند انتخابات رياست جمهوري را يا تحريم مي کنند يا راي نمي دهند و اگر هم راي بدهند، توضيحي در رابطه با آن نمي دهند. چرا شما از انتخابات دفاع مي کنيد؟

من به دليل برخي شرايط ناگواري که برايم پيش آمد، مجبورم چندي در بيرون از ايران زندگي کنم. اين تغيير مکان جغرافيايي به معني تغيير مختصات فکري و سياسي من نيست. مخاطب من در داخل ايران زندگي مي کند و براي من نظرات و افکار عمومي ايرانيان خارج از کشور ارزش تعيين کننده ندارد. من در حقيقت فقط به لحاظ فيزيکي در فرنگ زندگي مي کنم. از طرف ديگر يادتان باشد که من و کساني مثل من، ايرانياني هستيم که به دليل مشکلات نه چندان قانوني و به دليل برخي موارد در بيرون هستيم. ما در فرصت مناسب برمي گرديم. من نيامدم که بمانم، البته تجربه خوبي در اروپا پيدا کردم، ولي قصد ادامه زندگي در اينجا را ندارم. من مي خواهم برگردم و به زندگي و کار در ايران ادامه بدهم، به همين دليل مثل کسي که در ايران زندگي مي کند در مورد انتخابات فکر مي کنم.

-شما فکر مي کنيد اگر فضا عوض شود و اصلاح طلبان به قدرت برگردند به ايران بازمي گرديد؟

من حتي اگر اصلاح طلبان به قدرت باز نگردند هم به ايران برمي گردم. ظاهراً دادگاه براي تيرماه مرا احضار کرده است و من قصد ندارم قاضي عزيزم را معطل بگذارم. اما اگر اصلاح طلبان به قدرت برگردند با خوشحالي بيشتري باز خواهم گشت. من البته يکي از مهم ترين مسائل زندگي ام بازگشت به ايران و بازگشت اصلاح طلبي و ميانه روي به کشور و قوه مجريه است، اما اينها الزاماً يکي نيستند، يعني من در هر حال برمي گردم، حتي اگر اصلاح طلبان پيروز نشوند. در هر حال از اصلاح طلبان حمايت مي کنم.

-فکر مي کنيد اصلاح طلبان شانسي براي بازگشت دارند؟

من تقريباً ترديدي ندارم که اصلاح طلبان با قدرت بازخواهند گشت. اين بيش از اينکه به تلاش اصلاح طلبان مربوط باشد، به ناکارآمدي دولت نهم مربوط است. از نظر من دولت نهم و جناب آقاي احمدي نژاد شرايط کامل يک بازنده انتخاباتي را دارند. مطمئنم ايشان وارد هر ميدان مسابقه يي بشوند، خواهند باخت. مهم نيست مسابقه کشتي باشد يا مسابقه فوتبال عربستان. يعني بعيد مي دانم مردم، اصلاح طلبان، ميانه روها و اصولگرايان و حتي اعضاي هيات دولت نهم هم به آقاي احمدي نژاد راي بدهند. از طرف ديگر اصلاح طلبان هم شرايط خوبي دارند. آقاي موسوي مثل فارست گامپ گچ پايش باز شده است و دارد تندتند مي دود، و ديگر هر چه فرياد مي زني هم توقف نمي کند. از سوي ديگر آقاي کروبي هم با يک تيم قوي آمده. من واقعاً اگر مصلحت نمي دانستم که بايد به موسوي راي بدهم و جنبه هاي کاريزماتيک او را در پيروزي موثر نمي دانستم، ترديدي از حمايت از کروبي که در کنارش کرباسچي، عبدي، ابطحي و مهاجراني هستند، نمي کردم. از طرفي خاتمي نيز زيبا و درست بازي کرد. اينها نشانه درس گرفتن از شکست هاي قبلي است. از نظر من اصلاح طلبان برنده انتخابات هستند و در روزهاي آينده اين پيروزي را پررنگ تر احساس خواهيم کرد.

-اصلاح طلبان دو نگراني دارند؛ يکي به اجماع نرسيدن دو کانديداي انتخابات و تقسيم شدن راي ها و ديگري داغ نبودن تنور انتخابات در ميان مردم کوچه و بازار. راجع به سرد بودن فضاي انتخابات مي توان به يادداشت سيدمحمدعلي ابطحي نيز اشاره کرد.

به نظر من اصلاح طلبان وضع خوبي دارند؛ يک گروه آنها که به لحاظ جنس سياسي، اقتصادي و نوع پايگاه اجتماعي متفاوت هستند، پشت سر کروبي اند و اين خوب است. گروهي ديگر که فعلاً اکثريت دارند، يعني طبقه متوسط شهرنشين، و احزاب اصلاح طلب مثل مشارکت و مجمع و مجاهدين انقلاب پشت سر ميرحسين موسوي هستند. اين دو دارند کار مي کنند و رفتارشان با قبل فرق مي کند. مهم اين است که اين دو اولاً تلويحاً پذيرفته اند که با همديگر درگير نشوند و ثانياً اين دو راي همديگر را نمي برند و نمي خورند. پايگاه و نقطه هدف اين دو متفاوت است. طبيعي است که لزومي به اجماع اوليه نيست. در ماه فروردين، روز بيست و دوم اگر کروبي يا موسوي يکي شان کنار بکشد، انگار همه بازي را بدهند به طرف مقابل، الان به هيچ وجه کروبي يا موسوي نبايد کنار بروند. حتي آقاي خاتمي هم از نظر من اشتباه کرد که تا پايان فروردين نماند. نبايد يک هدف مشخص را جلوي توپخانه راست ها گذاشت. الان کروبي راي بسياري از سنتي ها، روستاها و مناطق خاصي از کشور را مي گيرد. آقاي موسوي هم راي بسياري از نيروهاي مذهبي اصولگرا را مي گيرد. معلوم است که يک جانبازي که دوستش خودش را به خاطر زندگي ناگواري آتش زده است، به ميرحسين راي مي دهد. براي خيلي ها فرق ميرحسين و جناب احمدي نژاد در اقتصاد و سياست خارجي فقط اين است که ميرحسين چپ است، ولي موفق بود، آقاي احمدي نژاد هم چپ است ولي ناموفق بود. ميرحسين در شرايط بد، کشور را نسبتاً خوب اداره کرد، آقاي احمدي نژاد با همه امکانات نتوانست کشور را اداره کند. از طرف ديگر من فکر مي کنم دماسنج آقاي ابطحي مثل ساعت آقاي کروبي احتمالاً کار نمي کند. شور و حالي که در ميان مردم است تقريباً بي سابقه است. منتها اين اصلاح طلبان هستند که چون از دور دست شان بر آتش است فکر مي کنند تنور سرد است. صداي جلز و ولزش از آقاي کلهر و خانم رجبي مي رسد، کجاي قضيه سرد است؟ داستان اين است که اصولگرايان نمي دانند چه کنند و در آن طرف هيچ شور و شوق و نشاطي وجود ندارد.

-آقاي نبوي، ظاهراً از سال 61 تا 64 که دوره نخست وزيري ميرحسين است، شما مسوول دفتر سياسي وزارت کشور بوديد. به ذهن اين گونه خطور مي شود که وجود شما در اين سمت باعث حمايت تان از ميرحسين شده است.

البته که درست نيست. من دلبستگي خاصي به گذشته شغلي خودم ندارم و حتي از آن دفاع هم نمي کنم. دوراني بود که همه ما به شکلي داريم سعي مي کنيم تغييرش بدهيم، اما معناي اين حرف مي تواند اين باشد که من مي دانم در آن روزها چه خبر بود و سيستم حکومتي چگونه اداره مي شد. من آقاي موسوي و شيوه کار ايشان را مي شناسم. اما اگر به گذشته برگردم دوستي من با محسن مخملباف که ايشان مورد حمايت مهندس موسوي بود و اينکه من از سال 1365 تا سال 1368 با سينمايي کار مي کردم که با واسطه يا بي واسطه تحت حمايت موسوي بود در اين تصميمات نقش دارد، البته مهم ترين دليل علاقه من به آقاي موسوي يا حتي کروبي يا حتي قاليباف، جناب آقاي احمدي نژاد است که من را به آقاي موسوي علاقه مند مي کند.

-به نظر شما آقاي موسوي که شما در 20 سال پيش مي شناختيد به موسوي امروز چه مقدار شبيه است؟

به همان اندازه که آقاي کروبي و آقاي خاتمي و آقاي معين يا آقاي عبدالله نوري يا آقاي منتظري يا محسن مخملباف يا آقاي ابراهيم نبوي شبيه گذشته هستند، يعني در واقع هيچ شباهتي به لحاظ بسياري از باورها ندارد، اما چرا، شباهت هايي وجود دارد، معمولاً گذشت زمان چيزهايي را حفظ مي کند و چيزهايي را تغيير مي دهد. من از موسوي به خاطر آنچه بود، حمايت نمي کنم. آخرين باري که من آقاي موسوي را در ايران ديدم، چهار ماه قبل از خروجم از ايران بود، يعني پنج سال و نيم قبل؛ همان زماني که آقاي هاشمي را ديدم و خيلي هاي ديگر را. خيلي از افراد مي گويند ميرحسين مدت ها نبود، و در جريان نيست، داستان دوستي است که هر گاه مسافرت مي رفت، به من مي گفت؛ «کجايي؟ مدتي است نمي بينمت،» در حالي که ما جايي نرفته بوديم، خودش رفته بود. ميرحسين در همين کشور زندگي مي کرد و ما نمي ديديمش، ولي او در جريان همه چيز بود، همان طور که وقتي آقاي خاتمي از کتابخانه ملي وارد دفتر رياست جمهوري شد، در جريان همه چيز بود.

-زمان نخست وزيري ميرحسين دوران بگير و ببند جوانان بود. دست هاي زيادي رنگ شد، موهاي زيادي کوتاه شد و... ميرحسين در آن زمان سکوت کرد و هيچ نگفت. حال ايشان مي گويند گشت ارشاد را جمع مي کنند. با توجه به اينکه شما مسوول دفتر سياسي وزارت کشور بوديد شايد اطلاع داشته باشيد که اين رفتار آقاي ميرحسين جزء تغييرات شان محسوب مي شود يا اعتقاد داريد در آن زمان هم با آن رفتارها مخالف بودند؟

تندروي عليه جوانان يا جامعه در دهه 60 حاصل انديشه ميرحسين موسوي نبود. اين تندروي به عنوان يک خصلت انقلابي در جامعه وجود داشت و اتفاقاً وجه غالب جامعه بود. اينکه اين انقلابيون چرا در آن روزها انقلابي بودند و رفتارهاي خشونت آميز مي کردند، البته نه جاي دفاع دارد و نه اگر هم جاي دفاع داشته باشد من حاضرم از آن دفاع کنم، اما طبيعي است که در يک جامعه انقلابي يکي بزند، يکي بکشد، يکي ترور کند، يکي اعدام کند، چيزي که طبيعي نيست اين است که جامعه انقلابي پس از ته نشين شدن و آرامش افرادش اصلاح بشوند و بگويند که قصد مبارزه با خشونت دارند و عذر بخواهند و خودشان را درست کنند و اصولاً جريان اصلاح همين است.

جريان انقلابيگري يک جريان عمومي در سال هاي دهه 60 بود، چه در ميان روشنفکران، چه مذهبي ها، چه مدافعان حکومت و چه مخالفان آن، چيزي که امروز وجود دارد اين است که آدمي مثل من قبول مي کند در گذشته اشتباهاتي بوده و مي خواهد خودش را اصلاح کند، و دوستاني مثل آقاي احمدي نژاد و خانم فاطمه رجبي تازه فيل شان ياد سال 1360 کرده است و مي خواهند به انقلابيگري برگردند. دولت موسوي که دولت خشونت عليه جامعه نبود. دولت موسوي دولتي بود که جامعه ايران را در شرايط جنگي اداره مي کرد. اين دولت با تمام قدرت در کار اداره کشور بود. جريان طرفدار خشونت در آن روزها جريان راستگرايي بود که در سيستم قضايي حضور داشت و کاري هم به دولت نداشت. پدران خشونت آن روزها همين دوستاني هستند که امروز دارند جريان راست را اداره مي کنند.

-به نظر شما فاطمه رجبي و کساني که امروز از موسوي انتقاد مي کنند امتداد همان جريان راست دهه 60 هستند؟

بگذاريد نکته يي را روشن کنيم. خانم رجبي در ميان دوستان شان تنها کسي است که به موسوي حمله کرده است، البته اين موضوع ربطي به موسوي ندارد، يادتان باشد که خانم رجبي به هر کسي که به رئيس همسرش انتقاد کند، حمله مي کند، فرقي نمي کند اين آدم خاتمي باشد يا هاشمي يا حتي برادر خودش. خانم رجبي به شخص محترمي مثل خاتمي اهانت هاي ناگواري کرد. ايشان جايي براي شرم باقي نگذاشت و زشت ترين الفاظ را براي محترم ترين افراد به کار برد. ايشان و دوستان شان حرمت هايي را شکستند که جامعه ايران به آن نياز دارد. ما به محترم بودن مرجعيت نياز داريم. جامعه ايران 400 سال افتخارش اين بود که اگر کسي به هر دليل مظلوم باشد و بخواهد ملجا و پناهي بيابد، مي تواند به خانه يکي از مراجع برود و کسي حق ندارد وارد آن خانه شود.

خانم رجبي و کساني مثل آقاي احمدي نژاد و دوستان شان حرمت مرجعيت و احترام بزرگان را از بين بردند. آنها سال ها است که مراجع، روحانيون، بزرگان، شيوخ و اقطاب را بي حرمت کردند. هيچ پادشاهي نتوانست تا اين حد بر اقطاب معنوي ايران بي حرمتي کند. اين دوستان با آقاي جوادي آملي و آقاي منتظري و با بسياري از بزرگان آن کردند که هيچ کس شهامت نداشت بکند، و اين را نه از سر دانايي که از سر قدرتخواهي کردند. خانم رجبي يک مقاله نوشته است که به قول خود ايشان سه وزارتخانه در زمان خاتمي ايشان را محروم کردند. چنان از آن سه مقاله و فشارهاي دوران خاتمي حرف مي زندکه استالين از محاصره روسيه توسط آلمان ها حرف نمي زد، ايشان و دوستان شان در دهه 60 هم براي مراجع حرمت نگذاشتند.

آقاي مهدي نصيري که با يک واسطه به آقاي احمدي نژاد مربوط مي شود، رک و راست به يکي از بزرگ ترين مجتهدين زمان مان گفت «رمال»، اين خانم ها و آقايان،آقاي منتظري و ساير بزرگان را مورد اهانت قرار دادند، نه به خاطر اينکه با خرافات مخالف بودند، فقط به خاطر قدرت. اگر آقاي احمدي نژاد نبود، آقاي الهام بايد ماه ها دنبال کار مي گشت تا به عنوان معلم حق التدريسي درس بدهد يا خانم رجبي بايد مثلاً تايپيست فلان موسسه قرض الحسنه مي شد. معلوم است که وقتي اين افراد موقعيتي پيدا مي کنند، روحاني که هيچ، خدا را هم حاضرند زير دست و پا له کنند. گروهي که آبادگران را تشکيل مي دهند و آنان که در لويزان از بچه هاي تحکيم انشعاب کردند و بعداً با جريان راست رفتند منشاء مهم ترين خشونت هاي کشورند. الان هم مي خواهند ايران را برگردانند به روزهايي که ما از آنها مي گريزيم، نه ما، که همه عقلاي قوم از آن مي گريزند. انقلاب ايران يک دوران گذار بود براي رسيدن به يک حکومت که اين حکومت بايد تبديل به کشوري نمونه و مناسب براي زندگي مردم شود، اصلاح مهم ترين کار براي اين کشور است.

-شما بارها و بارها نسبت به يادداشت هاي خانم رجبي واکنش نشان داديد. تصور شما اين است که خانم رجبي نماد يک جريان است يا نه؟

من يادداشت هاي زيادي درباره خانم رجبي نوشتم، و به همين دليل فکر کنم شايد از آقاي الهام بهتر ايشان را مي شناسم، به نظر من ايشان در جهان اسلام يک پديده است، يک زن که از مهم ترين مردان قدرتمند کشور انتقاد مي کند، البته کاش ايشان بعد از انتقادات شان از مخالفان دولت اين همه سفر حج نمي رفتند و بيشتر تهران مي ماندند، يا کتاب شان توسط دولت و با کمک مالي دولت چاپ نمي شد، چون حتي در غيراين صورت هم کتاب ايشان خريدار داشت. مشکل اين است که وقتي شما به عنوان يک فداکار يا ايثارگر شناخته مي شويد، مردم انتظار دارند حداقل يک رنجي هم بکشيد، نه اينکه فداکار و ايثارگر باشيد و دائماً هم مردم را کتک بزنيد. با همه اين احوال من وجود خانم رجبي را براي شرايط فعلي کشور بسيار مغتنم مي دانم، به خصوص اينکه ايشان اگر به عنوان مدافع آقاي احمدي نژاد در صحنه حضور داشته باشند، اين يک گام بزرگ براي پيروزي آقاي موسوي خواهد بود.

-شنيده مي شود فلاحيان، مسيح مهاجري، احمد توکلي و بسياري از کساني که تفکرات جناح راست را نمايندگي مي کنند حال به طور تلويحي از موسوي حمايت مي کنند. علت را در چه مي بينيد؟

علتش کاملاً طبيعي است، اگر جز اين باشد بايد در صداقت شان شک کرد. اصولاً احمدي نژاد دو نظريه مهم دارد؛ يکي نظريه تقدم عدالت براي حمايت از گروه هاي تهيدست، دوم تقدم استقلال کشور به عنوان يک شخصيت ضدامريکايي- يا با زبان کلانتري- ضداستکباري. اين دو ويژگي خصائلي هستند که اکثر راي دهندگان و نيروهاي سياسي به آنها توجه مي کنند، وگرنه کسي به خاطر اينکه ايشان دائم السفر هستند يا کاپشن مي پوشند که طرفدار ايشان نيست. حالا مشکل اصولگرايان حامي جناب آقاي احمدي نژاد اين است که اتفاقاً آقاي موسوي هم همين شعارها را مي دهد، با اين تفاوت که آقاي موسوي در هشت سالي که اين شعارها را مي داد، بدون داشتن امکانات و پول نفت و در شرايط جنگي نسبتاً موفق بود، اما آقاي احمدي نژاد با داشتن 300 ميليارد دلار پول و داشتن اختيارات هر سه قوه و کابينه يکدست ناموفق بود.

آقاي احمدي نژاد اگر يک دهم بودجه مصرفي را به آقاي موسوي مي داد ايشان مي توانست تمام وعده هاي رئيس جمهور را کنترات و آنها را عملي کند. اصولگرايان راستگو و کساني که به اصول انقلاب اعتقاد دارند، طبيعي است که بايد از ميان دو آدمي که دو وعده شبيه به هم مي دهند، آن يکي را انتخاب کنند که عرضه دارد، و طبيعي است که موسوي آدم باعرضه يي است. البته موسوي چيزهاي ديگري هم دارد؛ آدمي است که تيم دارد، خردمند است، اهل فرهنگ است، نگاهش به جهان نگاه محترمانه يي است، منزلت ايران را حفظ کرده و مي کند و از همه مهم تر اينکه آقاي موسوي تنها کسي است که مي تواند ما را از دست اين اشتباهات آقاي احمدي نژاد نجات دهد.

-منظور شما اين است که از نظر آنان احمدي نژاد و ميرحسين موسوي يک جور فکر مي کنند؟

نه، منظورم اين است که آقاي موسوي و احمدي نژاد در دو مورد نزديک به هم فکر مي کنند؛ يکي شان مي تواند فکرش را عملي کند، آن يکي نمي تواند، به همين دليل آنها طرفدارش هستند. البته گفتم موسوي به آزادي، فرهنگ و خيلي چيزهاي ديگر اعتقاد دارد که آقاي احمدي نژاد ندارد. البته اين هم به قول بنيامين «بمونه» که آقاي احمدي نژاد مي خواهد اداي دولت موسوي را دربياورد، ولي موسوي خودش است.

-گفته مي شود کروبي هويتش بيش از موسوي به اصلاحات نزديک است و موسوي را نماينده مطالبات اصلاح طلبان نمي دانند.

ببينيد، من تا دو ماه قبل برايم اهميتي نداشت که آقاي کروبي چه مي کند، نه تندي هايش برايم معقول و مقبول بود و نه حتي برخوردهاي تشکيلاتي و برنامه هاي موثرش در اين چهار سال را دنبال مي کردم. اصلاً ايشان در نقطه کور ذهن و چشم من بود، اما در دو ماه گذشته انتخاب آقاي کرباسچي، و جذب افرادي مثل مهاجراني، عباس عبدي و ابطحي به سوي ايشان به من نشان مي دهد ما با يک کروبي سروکار داريم که عاقل، اهل خرد و سياست و شجاع است و به فکر به دست گرفتن قدرت و اداره آن است. اينها نشانه هاي خوبي است، شايد اگر هر کسي جز ميرحسين موسوي بود، و اگر خاتمي آن بيانيه انصراف را نمي داد من با دل و جان براي آقاي کروبي کار و تلاش مي کردم ايشان موفق شود، در حال حاضر هم ايشان را مقتدر مي بينم، منتها از نظر من اين آقاي موسوي است که حاصل عمل تشکيلاتي اصلاح طلبان است، يعني عمل ائتلاف، انصراف، حمايت گروه ها، اجماع تشکل ها براي انتخاب او شکل گرفته، و اين براي من اهميت دارد.

من معتقدم بايد نظم سياسي داشته باشيم. اگر قرار است خاتمي به نفع موسوي انصراف بدهد، من به عنوان حامي خاتمي از موسوي حمايت خواهم کرد. البته ممکن است فکر کنيد اين يک تبعيت کورکورانه است، اما چنين نيست، اين نظم سياسي است؛ چيزي که سال ها نداشتيم. از طرف ديگر از نظر من آقاي موسوي براي پيروزي در مقابل آقاي احمدي نژاد شانس بيشتري دارد. موسوي شخصيتي کاريزماتيک است و حتي مي خواهم بگويم دور بودنش از قدرت خود يک عامل موثر است. يادتان باشد چه در مورد خاتمي، يا احمدي نژاد مردم افراد بيرون قدرت را به افراد درون قدرت ترجيح دادند. من شانس موسوي را بيشتر مي دانم.

البته بخشي از علاقه من هم به رويکردهاي هنري او برمي گردد. من شاهد اين بوده ام که شخص موسوي بارها از هنرمندان مغضوب و مظلوم دفاع کرد. البته من در چند نوشته ام گفته ام و تصريح کرد ه ام که ما براي پيروزي اصلاحات آمديم. من هرگز برخلاف دور قبل عليه نامزدهاي ديگر اصلاح طلب چيزي نخواهم نوشت و از موسوي حمايت مي کنم، اما اگر ببينم آقاي کروبي دو هفته قبل از انتخابات موفق شده است موجي بزرگ ايجاد يا کابينه يي عالي معرفي کند يا موسوي رفتاري ناشايست بکند طبيعي است که در روزهاي آخر هم به طرف کروبي خواهم رفت و هم از موسوي خواهم خواست براي کمک به اصلاحات به نفع کروبي کنار برود يا برعکس. اما در هر حال به هيچ کدام از اين دو بزرگوار توصيه نمي کنم که تا دو هفته قبل از انتخابات کنار بروند.

-در اين دوره نسبت به دوره قبل بحث تحريم انتخابات به صورت جدي مطرح نشده است، فکر مي کنيد چرا کساني که در دوره قبل تحريم کردند حال سکوت کرده اند؟

شما در هر جايي باشيد لازم است روزنامه يي در دست بگيريد، يا تلويزيون روشن کنيد، يا پاي اينترنت برويد، يا ميدان تره بار برويد و گوجه فرنگي و پياز بخريد، يا خانه اجاره کنيد يا هر کاري بکنيد، متوجه حضور جناب آقاي احمدي نژاد به عنوان رئيس جمهور خواهيد شد و طبيعتاً همه مي دانند که حضور ايشان حاصل تحريم انتخابات توسط برخي از گروه هاي اجتماعي يا صنفي است، طبيعي است که مردم نخواهند چنين حوادثي ديگر تکرار شود. به نظر من تحريم انتخابات ديگر معني ندارد. تحريم کنندگان مي گفتند ما مي خواهيم تحريم کنيم تا حکومت مشروعيتش را از دست بدهد، و واقعاً هم دفعه قبل نيمي از مردم در انتخابات راي ندادند. چهار سال تحريم کنندگان وقت داشتند که مشروعيت نداشتن جمهوري اسلامي را اثبات کنند، الان هيچ کدام از آنها پيدايشان نيست.

گروهي هم مي گفتند ما راي نمي دهيم تا اوضاع آنقدر بد بشود، آنقدر بد بشود، آنقدر بد بشود... که خارجي ها حمله کنند و.... وقتي پاي حمله امريکا به ميان آمد، حتي بسياري از آن تحريم کنندگان هم حاضر نبودند در بدترين شرايط کوچک ترين لطمه يي به کشورمان بخورد. خودشان مي گفتند اگر جنگ بشود مي رويم ايران و جان مي دهيم، در حالي که قبل از آن مي توانستند فقط يک راي بدهند تا چنين مشکلاتي ايجاد نشود. البته عمده ترين جريان تحريم مربوط به کساني است که بيرون ايران زندگي مي کنند و قصد بازگشت به ايران ندارند، ولي به هر نحو نزد دوستان و فاميل و آشنا به عنوان فعال سياسي يا مفعول تشکيلاتي شناخته شده اند. خيلي از اين افراد تحريم مي کردند چون واقعاً برايشان فرقي نمي کرد هاشمي رئيس جمهور باشد يا احمدي نژاد.

طبيعي است، چون وقتي شما در نيويورک زندگي مي کنيد يا در پاريس و قصد بازگشت هم نداريد خيلي اوقات حتي به نفع تان است کسي سر کار بيايد که اوضاع بدتر بشود. وقتي کسي معتقد است کسي بيايد که مردم بيشتر اذيت بشوند، مي خواهد مشکل شخصي خودش را حل کند و برايش اهميتي ندارد که 70 ميليون نفر چه بدبختي بکشند. اين جريان تحريم هم به نظر من تا حد زيادي به خاطر رفتن بوش و جريان تند ضدايراني و آمدن آقاي اوباما کمرنگ شده است. به نظرم تحريم انتخابات ديگر دليل بين المللي يا اجتماعي و سياسي ندارد، و بيشتر يک بازي شخصي براي برخي نيروهاي سياسي است که دچار بيماري بي مسووليتي سياسي هستند.

-فکر مي کنيد يک موج قدرتمند اجتماعي ايجاد خواهد شد که بتواند انتخاباتي حماسي براي اصلاح طلبان برگزار شود، همانند دوم خرداد 76؟

تقريباً يقين دارم اين اتفاق خواهد افتاد و براي وقوع آن تلاش مي کنم. مي گويند يک رودخانه هرگز تکرار نمي شود، به نظر من دوم خرداد قبلاً رخ داد و تمام شد. يک خاطره زيبا است که دوستش داريم، نبايد منتظر تکرارش باشيم، اما به نظرم حضور مردم ايران براي نجات کشور از بحران بي کفايتي و بي لياقتي و خطر ملي چيزي است که رخ خواهد داد و همه بايد کمک کنيم تا به زيباترين شکل اين اتفاق بيفتد.

روزنامه اعتماد: رويا خالقي

با هدف گفت وگو درباره علت برکناري محمدرضا نعمت زاده از زبان خودش و همچنين حضور ميرحسين موسوي در انتخابات دوره دهم رياست جمهوري به طبقه 15 وزارت نفت مي روم؛ جايي که حالا پدر پتروشيمي ايران تنها سمت مشاور را يدک مي کشد و بعد از کار کردن در دولت شهيد رجايي، آيت الله هاشمي رفسنجاني، محمد خاتمي و سه سال از دولت احمدي نژاد هيچ سمت اجرايي ندارد. او حالا در اتاقش به جاي پيشبرد اهداف کلان کشور به روزهاي طلايي گذشته مي انديشد و وقتي متوجه نگاه من به تابلو داخل اتاقش مي شود، مي گويد؛ تا حالا به عسلويه رفته ايد و وقتي پاسخ مثبت من را مي شنود با لبخند کمرنگ همراه با رضايت مي گويد؛ اين اسکله پارس است که اکنون حجم زيادي از محصولات پتروشيمي را به نقاط مختلف جهان صادر مي کند. او در اين گفت وگو برکناري اش را مهم نمي داند اما معتقد است اداره کشور به اين صورت درست نيست و اگر اين گونه ادامه پيدا کند نظام ديکتاتوري به وجود مي آيد. او که بعد از يک ساعت اعلام کرد ديگر خسته شدم از ضرورت تغيير دولت، تفاوت شهيد رجايي و محمود احمدي نژاد، شهادت شهيد رجايي و بهشتي و همچنين از نظم انگليس در نفت سخن گفت.

---

-با توجه به عملکرد موفق شما در صنعت پتروشيمي و شرکت پالايش و پخش فرآورده هاي نفتي، ترجيح مي دهم به عنوان نخستين سوال علت برکناري شما را با توجه به اين سابقه درخشان در مديريت بدانم.

ما هدفي جز خدمت به کل نظام نداشته و نداريم چون کارمند تابع سلسله مراتب است و توصيه هم مي کنم اين گونه عمل شود. وقتي سيدکاظم وزيري هامانه به عنوان وزير نفت برگزيده شد به رغم ميل باطني ام و با اصرار شخص وزير از پتروشيمي به شرکت پالايش و پخش آمدم تا وضعيت بحراني بنزين و پالايشگاه را سروسامان داده که در اين زمينه تا حدودي موفق شدم. اگرچه سهميه بندي خوب نيست ولي به هر صورت ناچار بنزين سهميه بندي شد، و وضعيت اجراي پالايشگاه روند مطلوبي پيدا کرد. اما ناگهان مطرح شد در اجرا نباشم.

-و شما سمت مشاور را پذيرفتيد. در حالي که مشاور در عرف بين المللي معنا ندارد، شما چگونه پذيرفتيد مشاور آقاي نوذري شويد؟

چون آقاي وزير ابلاغ کرد، پذيرفتم. فکر کردم اگر نپذيرم يک نوع تمرد است و درست نيست بعد از 30 سال سابقه کار دولتي به حرف مافوق گوش ندهم.

-آقاي نوذري برايتان توضيح ندادند چرا نبايد در سمت اجرايي باشيد؟

او از کار من راضي بود چون بارها کارهاي انجام شده را تاييد کرد و من هم با کمال علاقه خدمت کردم. اصولاً براي من کار کردن با فلان وزير يا رئيس جمهور فرقي نمي کند، هدف رفع نياز و اعتلاي کشور است. به همين دليل وزرا و روساي جمهور عوض شدند ولي من کارم را ادامه دادم. اما در شرايط کنوني وضعيت کشور به گونه يي است که تغيير مديران عادي شده که اصلاً خوب نيست. متاسفانه اين نارسايي و بيماري تغيير مديران گريبان صنعت نفت را هم گرفته است. اما گله يي ندارم و سعي مي کنم نشان دهم مشاوره يک کار فرعي غيرفعال نيست.

-توضيحات شما در مورد برکناري تان مرا قانع نکرد. برخي مي گويند برکناري شما خواست آقاي نوذري نبوده بلکه او خود نيز تابع دستورات بود.

به من هم همين طور گفتند ولي اينکه دليل برکناري چه بوده، در اين باره کندوکاو نکردم، منتها براي من مهم نيست که چه کسي دستور برکناري را صادر کرد.

-اما بايد مهم باشد،

بايد مراجع بالا تصميم بگيرند که آيا اداره کشور به اين صورت جايز است يا خير. من چهار دوره در دولت هاي شهيد رجايي، آيت الله هاشمي رفسنجاني و در مقطع شوراي انقلاب وزير بودم. در اين چهار دوره به جز يک مورد، کسي براي انتخاب معاون از من نخواست با آنها مشورت يا از آنها تاييديه بگيرم و در واقع آزادي عمل کامل وجود داشت. ولي ظاهراً در دولت فعلي روش به گونه يي ديگر است. حالا نظر آقاي رئيس جمهور اين است.

-در حکم برکناري تان چه دلايلي عنوان شد؟

مهم نيست... (با خنده) وظيفه من و شماي خبرنگار که روزنامه تان مشهور به نگاه انتقادي به دولت است اين است که براي اصل نظام جمهوري اسلامي اهميت قائل باشيم. مثالي مي زنم. به دلايل مختلف در صدر اسلام اميرالمومنين(ع) سال ها براي حفظ نظام ساکت ماند. اگرچه به خوبي مي دانست حقش ضايع شده اما او براي جلوگيري از خونريزي سکوت کرد. به نظر من نبايد شرايط نظام را با اين تغيير و تحولات برهم زد. به عنوان يک مدير معتقدم ثبات مديريتي يکي از اصول حکومتداري است و نبايد به اين صورت باشد که هر روز شاهد برکناري يک مدير باشيم. چندي پيش مدير بانک ملي و مديرعامل ايران خودرو برکنار شدند. وقتي آقاي منطقي برکنار شد، شنيده شد از مراجع بالاتر دستور برکناري او صادر شده، در حالي که طبق اساسنامه قانوني، مجمع عمومي سازمان گسترش و نوسازي صنايع بايد در اين زمينه تصميم بگيرد و حتي وزير صنايع نبايد دخالت کند. بنابراين برکناري مديران به اين شکل نادرست است و اگر ادامه پيدا کند ممکن است خداي ناکرده حالت ديکتاتوري پيدا کند. باز هم به عنوان يک مدير تغيير و تحولات را مردود مي دانم.

-آقاي نعمت زاده، نگاه آقاي احمدي نژاد از همان ابتدا به نفت ويژه بود و حساسيت ويژه يي به آن داشت، از اين رو سعي کرد نزديکانش را به اين وزارتخانه بياورد که به سد مجلس برخورد و ناچار شد دو وزير از بدنه نفت معرفي کند و خود در انتخاب معاونان دخالت مستقيم داشته باشد تا به نوعي بر نفت مسلط شود. اين دخالت ها تا چه اندازه موجب تضعيف نفت شده است؟

خب، وزارت نفت وزارتخانه بزرگ و حساسي است و بخش عمده يي از درآمد ارزي کشور را تامين مي کند. اين حساسيت خوب است ولي نبايد به عنوان دخالت تلقي شود، که متاسفانه اين گونه شد مثلاً وزير نفت در ابتدا در کميته حمل و نقل و سوخت که مربوط به نفت است، عضو نبود و بعد که عضو اين کميته شد به علامت اعتراض به اين کميته نرفت تا رياست به شخص غيرنفتي سپرده شود. اين گونه مسائل درست نيست. يا بازرس نفت از طريق رئيس جمهور انتخاب شد که خوشايند نيست. حقيقتاً من به عنوان برادر رئيس جمهور به ايشان توصيه مي کنم در اين گونه موارد مشورت و نظرخواهي کنند که هم به نفع خودشان و هم به نفع کشور است. آنچه در اين دولت قابل نقد است اينکه حفظ کرامت انسان ها و احترام به مردم و آزادي بيان و مطبوعات تضعيف و خدشه دار شده است. به نظر من نياز به يک تغيير اساسي است چون اگر اين تغيير صورت نگيرد، ادامه اين راه مي تواند نظام را تضعيف کند.

-شما در صحبت هايتان به دولت شهيد رجايي اشاره کرديد. از اين رو تمايل دارم در مورد شباهت شهيد رجايي و آقاي احمدي نژاد از شما بپرسم. چون در دولت نهم مقايسه گسترده يي بين اين دو شخص صورت گرفته و متاسفانه هم نسل هاي من شناخت دقيقي از شهيد رجايي ندارند. با توجه به اينکه شما با هر دو دولت کار کرديد آيا مقايسه شهيد رجايي و آقاي احمدي نژاد را درست مي دانيد؟

هر شخصي را مي شود با يک شخص ديگر مقايسه کرد اما اين دليل شباهت دو نفر نيست. بستگي به اين دارد شما از چه بعدي بخواهيد آنها را با هم مقايسه کنيد.

-از بعد مملکت داري... غاشک در چشمانش حلقه مي زندف

180 درجه با هم تفاوت دارند. اجازه بدهيد دو مطلب در اين زمينه براي جوان هايي مثل شما بگويم.

آقاي رجايي واقعاً روحيه لطيف و ظريفي داشت چون او يک معلم بود و با بچه ها کار مي کرد. يک روحيه تواضع داشت. هيچ گاه در دولت صدايشان بلند نشد يا عصباني نشدند. در حالي که زمان جنگ بود و شرايط سختي با کاهش درآمدها به وجود آمد اما او آرام، مردمدار و متواضع بود ولي آقاي احمدي نژاد، من تا حدي که حضوري با ايشان آشنا شدم يا در رسانه ظاهر مي شود قطعاً متواضع است که هيچ ترديدي نيست ولي در حکومتداري به نظر من به راي خودش تکيه مي کند. در حالي که شهيد رجايي بدون مشورت و گردهم آوري مخالفان و موافقان جمع بندي نمي کرد اما در دولت احمدي نژاد اين حالت خيلي کم است و قابل مقايسه نيست. در حال حاضر دخالت هاي زيادي در سلسله مراتب حکومتي و مديريتي است، در حالي که شهيد رجايي اين گونه نبود. من تنها يک مورد توصيه در دوران وزارتم در دولت ايشان براي سپردن کار به شخصي داشتم، که آن شخص را آقاي بهشتي به آقاي رجايي و ايشان نيز معرفي کردند چون شهيد رجايي واقعاً به شهيد بهشتي ايمان داشت. ضمناً دستور سپردن کار به ايشان را ندادند بلکه تنها توصيه کردند. آن شخص هنوز در اين 30 سال درگير کار دولتي است و معلوم مي شود توصيه شهيد رجايي درست بود. در دوران ايشان واقعاً آزادي عمل وجود داشت.

-و شهادت اجازه ادامه فعاليت به اين معلم مهربان را نداد. اگر برايتان يادآوري شهادت شهيد رجايي سخت نيست برايمان شهادت ايشان را بازگو کنيد و بگويد شما آن هنگام چه سمتي داشتيد؟

آن موقع من مشاور شهيد باهنر بودم و اتاقم پشت اتاق ايشان بود. من داشتم از جلسه يي به اتاقم برمي گشتم و شهيد باهنر هم از اتاقش بيرون آمده بود تا به سمت سالن اجتماعات براي شرکت در جلسه شوراي امنيت ملي برود. در راهرو کمي با هم صحبت کرديم و بعد وقتي انفجار رخ داد در اتاقم نشسته بودم که موج انفجار شيشه ها را شکست و صندلي من را به يک طرف پرت کرد. مقدار زيادي خرده شيشه روي سرم ريخت و صورتم را زخمي کرد. بلافاصله به سمت سالن اجتماعات رفتيم و تا جايي که توانستيم سعي کرديم افراد را از آتش بيرون بکشيم ولي اينقدر آتش حرارت داشت و دود خفه کننده بود که نمي توانستيم به مرکز اصلي حادثه نزديک شويم. کساني که خودشان تا حدودي توانستند با پاي خودشان از مرکز انفجار فاصله بگيرند را ما توانستيم نجات دهيم اما آقاي باهنر و رجايي که بمب زير پايشان منفجر شده بود نتوانستند بيرون بيايند و در آتش ماندند و شهيد شدند. من حتي به حالت سينه خيز سعي کردم جلو بروم ولي دود و گاز موجود اجازه نداد جلو بروم .متاسفانه امکاناتي مثل ماسک هم نداشتيم و دکوراسيون سالن هم از چوب بود و ميز و صندلي ها بلافاصله آتش گرفتند. وقتي ماشين آتش نشاني آمد من با استفاده از نردبان ماشين آتش نشاني از کوچه پشتي، بالا رفتم ولي آتش ديگر توسط آتش نشانان خاموش شده بود و دوستان هم که در داخل آتش مانده بودند به شهادت رسيده بودند. لحظات بسيار سختي بود اصلاً نمي توانستم ديدن آن صحنه ها را تحمل کنم. حالم دگرگون شده و بسيار بد بود. شهردار وقت تهران دستم را گرفت و من را کنار جوي آب نشاند و گفت همين جا بنشين. مجروحان را به بيمارستان جهاد سازندگي منتقل کرديم. رئيس وقت نيروي پليس هم از سالن به بيرون پرت شده بود و به داخل حياط رياست جمهوري افتاده بود که پر از آجر و آهن بود و به سختي مجروح شده بود و متاسفانه ايشان هم شهيد شد.

-و شهيد بهشتي چگونه به شهادت رسيدند، اگرچه بارها شنيديم و خوانديم اما شما هم يک بار ديگر برايمان بازگو کنيد؟

در واقع همه روزهاي آدم هاي مثل من، پر است از خاطرات تلخ و شيرين. در اين ميان شهادت «سيد» را هيچ گاه از ياد نمي برم. در زمان انفجار دفتر حزب جمهوري اسلامي، من در دفتر آقاي رجايي بودم. آقاي نمازي وزير اقتصاد، مرحوم نوربخش و آقاي عرب زاده مديرعامل بانک صنعت و معدن و مرحوم عالي نسب هم حضور داشتند که صداي بسيار مهيبي آمد و پس از آن، بلافاصله تلفن دفتر آقاي رجايي زنگ زد. مدتي به سکوت گذشت تا اينکه آقاي رجايي تلفن از دستش افتاد و فرياد زد که «سيد رفت». منظور ايشان از سيد، آيت الله بهشتي بود. من در آن موقع نسبت به عملکرد بانک ها اعتراض کرده بودم. مشابه همين مشکلي که امروز صنايع با بانک ها دارند و توقع دارند بانک ها مساعدت کرده و تسهيلات بيشتري براي راه اندازي صنايع اختصاص دهند. من از آقاي رجايي درخواست کرده بودم که جلسه يي مشترک برگزار کنند تا به اين مشکل رسيدگي شود. اين جلسه را آقاي رجايي زماني تنظيم کردند که نشست حزب جمهوري هم قرار بود تشکيل شود. من و دوستان تقاضا کرديم ساعت جلسه را تغيير دهند تا ما بتوانيم در جلسه حزب شرکت کنيم. اما آقاي رجايي گفت من جلسه را زودتر تمام مي کنم تا شما هم به جلسه حزب برسيد اما پيش از اينکه جلسه به پايان برسد خبر شهادت ايشان همه را به سوگ نشاند. همگي به سمت دفتر حزب رفتيم. اينکه من به وزارت صنايع رفتم هم حاصل همفکري شهيد رجايي با شهيد بهشتي بود. من هم به اين خاطر اين سمت را پذيرفتم.

-پس از آن چگونه شد به دفتر نخست وزيري رفتيد؟

وقتي دفتر رياست جمهوري منفجر شد، طبق قانون اساسي در غياب رئيس جمهور و نخست وزير زمام امور کشور به طور موقت در اختيار وزير کشور که آن زمان آقاي مهدوي کني بود، قرار گرفت. ايشان که اين مسووليت را پذيرفتند، همان روز من را دعوت کردند و از من خواستند مسووليت معاونت اجرايي رئيس جمهور را برعهده بگيرم. شرايط بسيار سخت تر شده بود. دفتر نخست وزيري خراب شده و بدبيني ها گسترش يافته بود و گمان به دخالت بني صدر زياد شده بود. به هر حال نزديک به سه ماه معاون آقاي مهدوي کني بودم تا انتخابات برگزار شد و آقاي خامنه يي به عنوان رئيس جمهور انتخاب شد. ايشان هم آقاي موسوي را به عنوان نخست وزير برگزيد و آقاي آ قازاده هم معاون اجرايي نخست وزير شد. دوران بسيار سختي بود که ما روز و شب نداشتيم و هميشه در حال کار و پيگيري بازسازي آنجا بوديم.

-حالا که نام آقاي موسوي هم در گفت وگوي ما برده شد اجازه بدهيد در مورد کانديدا شدن ايشان بپرسم. با توجه به اينکه شما در زمان نخست وزيري آقاي ميرحسين موسوي معاون وزير نيرو و صنايع دفاع بوديد نظرتان در مورد حضور ايشان در دهمين دوره انتخابات رياست جمهوري چيست؟

من معتقدم اگر همه مردم از آقاي ميرحسين موسوي حمايت کنند آن تغييراتي را که مدنظر همه جوان ها و افراد باتجربه است ايشان مي توانند به وجود بياورند. آقاي ميرحسين موسوي متدين و متواضع است و اعتقاد به مشورت و نظرخواهي که در حال حاضر کم است، دارند. متاسفانه در حال حاضر شوراي منتخب آقاي رئيس جمهور تصميمي مي گيرد حال به هر دليلي آقاي احمدي نژاد يک دستور ديگر مي دهد و همه چيز عوض مي شود. اين گونه رفتار تاکنون در هيچ دولتي نبوده است. در زمان آقاي هاشمي رفسنجاني وقتي در دولت راي گيري مي شد، آقاي هاشمي خود در اقليت قرار مي گرفت و شوخي مي کرد و مي گفت، راي نياورد ولي راي کيفي بود، ولي نمي گفت چون من مي گويم بايد راي بياورد. در حالي که آقاي هاشمي در انقلاب بسيار زحمت کشيدند اما به راي ما جوان ترها احترام مي گذاشتند.

-به عنوان آخرين بحث، رئيس دولت نهم پيش از آنکه سال 84 قدرت را در دست بگيرد هميشه از برخورد با مافيا صحبت مي کرد. به نظر شما آيا در صنعت نفت مافيا وجود دارد ؟ (آقاي نعمت زاده پيش از طرح اين سوال عنوان کردند خسته شدم و ديگر کافي است).

من وجود مافيا در نفت را قبول ندارم و قطعاً خلاف است. خود رئيس جمهور هم به اين موضوع رسيد اطلاعاتي که در مورد مافياي نفت به ايشان دادند درست نبود. درست است که در اين صنعت به عنوان بزرگ ترين دستگاه اقتصادي کشور که پروژه هاي بزرگ را اجرا مي کند، پول جابه جا مي شود ولي اين به معناي مافيا نيست. مافيا يک چيز به اصلاح مخفي مالي است. اما در اين اينجا توضيح يک مطلب را ضروري مي دانم. صنعت نفت به خاطر تاريخچه يکصدساله اش و حضور انگليسي ها در اين صنعت که آن را پروراندند خصوصيات خاص دارد. من به عنوان کسي که 10 سال است به صنعت نفت آمده و از ابتداي انقلاب با نفتي ها بوده، معتقدم خصوصيات اخلاقي به وجود آمده در صنعت نفت به دليل اين است که انگليسي ها واقعاً مي خواستند بسته کار کنند و قراردادهاي نفتي نيز در تمام دنيا محرمانه است. در تمام قراردادهاي نفت مي بينيد مي نويسند محرمانه و طرفين حق ندارند اين اطلاعات را بدون موافقت طرف مقابل به بيرون بدهند که اين فرهنگ در نفت جا افتاده است. البته ممکن است در مجموعه يي که اين مقدار قرارداد فروش نفت و اجراي پروژه وجود دارد، تخلف شود که در جاهاي ديگر قطعاً بيشتر از اين است اما اين موضوع به مافيا ربطي ندارد.

معتقدم اگر تخلفي در صنعت نفت صورت گرفته بايد با متخلف برخورد کنند ولي هيچ چيز عمومي وجود ندارد جز اينکه يک فرهنگ خاص در صنعت نفت حاکم است. به عنوان مثال شهيد رجايي هنگام انتخاب شخصي براي وزارت نفت نظر من را درباره ايشان پرسيد غاينکه مي گويم اهل مشورت بود، چنين است چون نظر من را که وزير صنايع بودم در مورد انتخاب وزير نفت پرسيدندف که من گفتم فلاني انقلابي است. اما رفتن او به نفت موجب به هم ريختن نظم نفت مي شود که شهيد رجايي گفت؛ من اصلاً او را انتخاب کردم که نظم انگليسي را از بين ببرد و من توضيح دادم آقاي رجايي ارزش نفت، همين نظم سيستم ها است که از گذشته باقي مانده است.

-پس نظم انگليسي همچنان بر صنعت نفت ايران حاکم است؟

يکي از سرمايه هاي نفت همين نظم انگليسي است، البته ممکن است نقاط ضعفي هم داشته باشد اما عمدتاً يک نظامي است که نبايد آن را بر هم زد. به عنوان مثال کشور دوبي 20 سال پيش هيچ نظمي نداشت. يک عده بياباني بودند. حالا نظم انگليسي از زمان ورود کاملاً در دوبي مشهود است. من نمي گويم انگليس خوب است اما نظم آنها قابل دفاع است. آنها سال ها کار کردند که همه کارها را با انضباط انجام دهند.

در پی شهادت جمعی از زائران ایرانی عتبات عالیات در عراق، مهندس میر حسین موسوی اطلاعیه ای صادر کرد.

به گزارش قلم نیوز، متن این اطلاعیه به این شرح است:

«بسمه تعالی

شهادت تعدادی از زائران امامان عشق طی روزهای گذشته در عراق موجب تأثر شد. شهادت، این میراث برگزیدگان و هنر مردان خدا چیزی نیست که کوردلان متحجر با آن بتوانند شیفتگان خاندان رسالت را بترسانند. تردید ندارم در میان این گروه که قربانی کین‌خواهی خوارج امروز از اسلامی نورانی شدند، کسانی بودند که این سرنوشت را منت می‌کشیدند و به آرزوی آن چهره بر خاک کربلا می‌ساییدند. با این حال این امر چیزی از وظیفه‌ای که برای پرهیز از تکرار این حوادث داریم کم نمی‌کند. در درجه نخست زائران عزیز باید بدانند که اگر بی‌دلیل خود را در موقعیت‌های پر خطر قرار دهند به مانند آن است که پاره‌ای از تن امامان (ع) را در معرض آسیب قرار داده باشند.
نیروهای اشغالگر که مسببان رشد و نضج شجره خبیث در عراق شده‌اند جا دارد بیش از دیگران به خاطر این حوادث دردناک مورد شماتت واقع شوند، همچنین از دولت عراق انتظار داریم چنانچه به هر علتی قادر به فراهم آوردن امنیت افراد منفردی که خارج از کاروان‌های رسمی عازم خاک این کشور می‌شوند، نیست از دادن ویزا به آنان حتی‌المقدور خودداری کند.

میرحسین موسوی»