مراسم قرعه‌کشی برنامه‌های مناظره و تبلیغات نامزدها در ابتدا با قرعه‌کشی رنگ‌های سبز، آبی، زرد و قرمز برای 4 کاندیدای ریاست‌جمهوری برگزار شد.

عصر روز چهارشنبه مراسم قرعه‌کشی برنامه‌های مناظره و تبلیغات نامزدها هم ‌زمان با اعلام رسمی اسامی نامزدها از سوی وزارت کشور انجام شد و در این مراسم قرار بر این شد که چهار رنگ زرد، سبز، آبی و قرمز قرعه‌کشی شوند تا هر کدام به عنوان رنگ یکی از کاندیداها در جدول برنامه‌ها گذاشته شود.
در این قرعه‌کشی، رنگ نماینده دکتر محمود احمدی‌نژاد(مهدی کلهر)، «قرمز» شد.
رنگ «زرد» مربوط به برنامه‌های تبلیغاتی حجت‌الاسلام والمسلمین مهدی کروبی انتخاب شد که از سوی مرتضی الویری، از گردونه قرعه‌کشی به بیرون کشیده شد.
رنگ آبی نیز به عنوان تعیین کننده برنامه تبلیغاتی دکتر محسن رضایی تعیین شد که شهرام گیل‌آبادی به عنوان نماینده این نامزد در صداوسیما حاضر بود.
از سوی مهندس موسوی، بیژن زنگنه به همراه احمد پورنجاتی حضور داشت که رنگ «سبز» را از گردونه قرعه کشی بیرون کشید.
نکته جالب این بود که رنگ سبز به عنوان نماد حامیان موسوی شناخته می‌شود و در این قرعه‌کشی نیز رنگ سبز به عنوان رنگ برنامه‌های تبلیغاتی مهندس موسوی تعیین شد.
بنا بر قرعه‌کشی انجام شده، برنامه‌های مناظره‌ها و تبلیغات مهندس میرحسین موسوی به این شرح اعلام شد:
مناظره موسوی با دیگر کاندیداها:
مناظره موسوی با احمدی‌نژاد 13 خرداد 88
مناظره موسوی با رضایی 14 خرداد 88
مناظره موسوی با کروبی 17 خرداد 88
این مناظره‌ها در 90 دقیقه از شبکه 3 سیمای جمهوری اسلامی ایران در ساعت 22:30 تا 24 روزهای اعلام شده پخش خواهد شد.
جدول پخش برنامه‌های تبلیغاتی موسوی:
اولین برنامه تبلیغی مهندس موسوی در روز جمعه اول خرداد 88 از شبکه یک سیما از ساعت 21:45 تا 22:15 پخش خواهد شد.
9 خرداد، فیلم مستند تهیه شده در 30 دقیقه، شبکه یک سیما از ساعت 21:45 تا 22:15
18 خرداد، دومین فیلم مستند در 30 دقیقه، شبکه یک سیما از ساعت 21:45 تا 22:15
همچنین آخرین روز گفت‌وگوی ویژه خبری از شبکه دوم سیما به مدت 45 دقیقه در روز 19 خرداد 88 به مصاحبه با مهندس موسوی اختصاص دارد.
شبکه 4 نیز در روز 12 خرداد برنامه‌ای 60 دقیقه‌ای با موضوع پاسخ به کارشناسان را از ساعت 18:30 تا 19:30 روی آنتن می‌برد.
شبکه خبر، 15 خرداد برنامه‌ای در قالب گفت‌وگو با مهندس موسوی از ساعت 19:30 تا 20 پخش خواهد کرد.
شبکه جام جم نیز برای ایرانیان خارج از کشور دو برنامه برای هر کاندیدا در نظر گرفته که روز 4 خرداد برنامه 60 دقیقه‌یی مهندس موسوی و روز 16 خرداد برنامه مستند تهیه شده پخش خواهد شد.
برنامه‌های رادیویی مهندس موسوی:
شبکه سراسری صدا (رادیو ایران):
*دوشنبه 4 خرداد، مستقیم با مخاطبان، 17 تا 17:45
تکرار 8:30 تا 9: 15 سه‌شنبه 5 خرداد
* 19 خرداد، بحث تخصصی، 17 تا 17:45
تکرار 20 خرداد همان ساعت
رادیو جوان:
*16 خرداد، بحث تخصصی، 16:15 تا 17
تکرار 17 خرداد، 19:15 تا 20
رادیو ورزش:
*7 خرداد، 15:30 تا 16:15
تکرار 8 خرداد 9:15 تا 10
رادیو معارف:
8 خرداد، 17:45 تا 18:30
تکرار 9 خرداد 11 تا 11:45
رادیو گفت‌وگو:
*17 خرداد، 19:45 تا 20:30
تکرار از رادیو فرهنگ، 18 خرداد 10 تا 10:45

منبع:نوروز

حجت‌الاسلام دکتر محسن کدیور، روشنفکر دینی برجسته کشورمان که موقتاً برای تدریس در دانشگاه‌های آمریکا در ویرجینیا اقامت دارد، طی پیامی به پویشگران «موج سوم» ضمن اعتراض شدید به توقیف روزنامه «یاس نو»، نقد تخریب دیگر نامزدها توسط «دانشمندان فرهیخته» و همچنین ذکر امتیازات مهدی کروبی و تاکید بر اهمیت حمایت اکثر احزاب و شخصیت‌های اصلاح‌طلب کشور از میرحسین موسوی، حمایت خود از نامزدی میرحسین موسوی را اعلام کرد.
به گزارش «موج سوم» در بخشی از این پیام تأکید شده است: «موسوی خط قرمز دارد، کم سخن می‌گوید، «مرد عمل» است، به کارشناسی علمی بها می‌دهد، اهل استقامت بر تصمیمات کارشناسی شده است، از اختیارات قانونی عقب‌نشینی نمی‌کند و وعده‌هایی که داده است در چارچوب همین قانون اساسی مقدور است».

متن کامل این پیام بدین شرح است:

به نام خدا

موسوی، نامزد مدرسه روشنفکری اسلامی در شرائط مضیّق دوران محنت است

«إِنَّ اللّهَ يَأْمُرُكُمْ أَن تُؤدُّواْ الأَمَانَاتِ إِلَى أَهْلِهَا وَإِذَا حَكَمْتُم بَيْنَ النَّاسِ أَن تَحْكُمُواْ بِالْعَدْلِ إِنَّ اللّهَ نِعِمَّا يَعِظُكُم بِهِ إِنَّ اللّهَ كَانَ سَمِيعًا بَصِيرًا»
خـداونـد بـه شـمـا فـرمان ميدهد كه امانتها را به صاحبان آن برسانيد و هنگامى كه مـيـان مردم داورى مي‌كنيد از روى عدالت داورى كنيد. خداوند پند و اندرزهاى نیکویى به شما مي‌دهد، خداوند شنوا و بيناست . (قرآن کریم، سوره نساء آیه 58)

1. در انتخابات ریاست جمهوری بنای سخن گفتن نداشتم، هر بار که از ستاد دو کاندیدای اصلاح‌طلبان دوستی تماس می‌گرفت، اظهار نظر را به آینده موکول می‌کردم، چراکه در مواضع زیر از فرط وضوح نیازی به اظهارنظر نبود:

اولا در ضرورت رأی دادن و مشارکت فعال در مقدرات سیاسی جامعه،

ثانیا در سوء تدبیر آقای دکتر محمود احمدی‌نژاد و تصمیمات کارشناسی‌نشده و موضع‌گیری‌های نسنجیده و ماجراجویانه و مدیریت غیرعلمی و بی‌اعتنایی به مصالح ملی و تخریب زیرساخت‌های اقتصاد کشور و ارائه تصویری خشن، خرافی و غیرعقلانی از ایران توسط وی و همکارانش،

ثالثا برخورداری دو کاندیدای مورد تأیید اصلاح‌طلبان از حداقل صلاحیت‌های لازم برای ریاست جمهوری و تغییر نسبی وضع اسف‌بار موجود کشور،

رابعا ترجیح حضور اصلاح‌طلبان با یک کاندیدا حداقل در هفته آخر و اجماع بر کاندیدای واحد.

از سوی دیگر علاوه بر این‌که هر دو کاندیدای اصلاح‌طلبان یعنی آقایان شیخ مهدی کروبی و مهندس میرحسین موسوی را به خیر و توانایی نسبی برای ریاست جمهوری می‌شناسم، بسیاری از ارکان ستاد هر دو نفر نیز از نزدیک می‌شناسم و آنان را نیز به دلسوزی و تدبیر و آزادگی مزین می‌دانم، مواضع اعلام‌شده هر دو کاندیدا در قالب سخنرانی و مصاحبه و بیانیه حاوی نکات مهمی در ارتقای فرهنگ دموکراتیک و مطالبات ملی در حد مقدور بوده است. هر دو نفر از فضائل و مزایای نسبی برخوردارند و البته کارنامه هر دو نیز از نکات ضعف و کاستی خالی نیست، اما واقع‌بینانه و در شرایط موجود می‌توان به هر دو به عنوان کف مطالبات اصلاح‌طلبی نمایندگی داد. تفاوت‌های آن‌ها را در حدی نمی‌یافتم که نیاز به موضع‌گیری علنی باشد. بر این باور بودم و هستم که هر یک از آن‌ها که رأی بیاورد، برای تغییر وضع تأسف‌باری که دولت فعلی باعث شده است، مناسب است. البته واضح است که رفع همه اشکالات موجود نیز با تغییر قوه مجریه حاصل نمی‌شود و برخی مشکلات ساختاری را نیز نباید از نظر دور داشت. لذا ضرورتی در اظهار نظر نمی‌دیدم.

2. دو عامل مرا بر آن داشت که تقاضای دوستان را این بار اجابت کنم و سکوتم را بشکنم.

عامل اول توقیف دوباره «روزنامه یاس نو» یک روز پس از انتشار بود. توقیف غیرقانونی یک روزنامه موثر آن هم در آستانه آغاز تبلیغات انتخاباتی آژیر خطر است، خطر استبداد. بستن دهان و توقیف روزنامه و انتقاد از مقامات عالیه را جرم شمردن و آزادی‌های مصرح در قانون اساسی را به لطائف‌الحیل محدود کردن از عواملی بود که به انقلاب اسلامی منجر شد. ادامه این رویه شاهنشاهی ذیل نام اسلام جدّاً خطرناک است. اسلامی که من می‌شناسم انتقاد و نصیحت رهبران را نه‌تنها حق مسلّم بلکه وظیفه و تکلیف شرعی آنان می‌شمارد.

با توقیف روزنامه و فشارهای پیدا و پنهان قوای قضایی، نظامی، انتظامی و امنیتی بر منتقدان و مخالفان قانونی چگونه می‌توان به وظیفه شرعی امر به معروف و نهی از منکر عمل کرد؟ هراس حاکمان از انتشار آزادانه اطلاعات و نقد قدرت نشانه عدم حقانیت آن‌هاست. تجاوز نهادینه به قانون و نقض مکرر آزادی‌ها و حقوق اساسی ملت که در ادبیات دینی از آن به «ظلم» تعبیر می‌شود، رویه جاری حاکمان ما شده است. در برابر ظلم نمی‌توان ساکت نشست. اگر اعتراض نکنی با ظلم و ظالم مماشات کرده‌ای. راستی این صد و بیست و چندمین روزنامه‌ای است که در این چند سال بیدادگرانه توقیف می‌شود؟ در این سر دنیا سن بسیاری روزنامه‌ها سه رقمی است، در کشور من که رئیس جمهور پرحرفش آن را آزادترین کشور دنیا می‌داند، تعداد روزنامه‌های توقیف شده در کمتر از ده دوازده سال اخیرش سه رقمی است. راستی تفاوت ره از کجا تا به کجاست؟

این کدام جریان است که توسط قانون‌ستیزان مستبد قرار است خفه شود، اما هنوز جان‌سختی می‌کند و مسالمت‌آمیز اعتراض می‌کند و بر اجرای قانون و برخورداری از حقوق و آزادی‌های مشروع پافشاری می‌کند؟ اگر این جریان، ضعیف بود یا مرده بود، نیازی به توقیف روزنامه‌اش نبود، روزنامه بی‌خواننده که توقیف کردن ندارد، مرده را که اعدام نمی‌کنند. این اندیشه نفوذ دارد. این روش طرفدار دارد. این منطق بُرش دارد. این نقد پرده از بیداد و بی‌تدبیری و زیرپاگذاشتن مصالح ملی برمی‌دارد. راستی روزنامه توقیف‌شده «یاس نو» قرار بود مدافع کدام کاندیدا باشد؟ از او باید حمایت کرد، چراکه قانون‌ستیزان و متجاوزان به حقوق ملت با ترویج او مخالفند و «الرُّشدُ فِی خِلافِهِم» آری رشد در مخالفت با این مستبدان آزادی‌ستیز است.

3. عامل دوم عدم رعایت انصاف از سوی برخی دوستان محترم در اظهارنظرهای تبلیغات انتخاباتی نسبت به کاندیدای رقیب اصلاح‌طلبشان بود. در شرایط نابرابری که از سوی ارباب قدرت بر اصلاح‌طلبان تحمیل شده است، به دور از مروت است که به جای ذکر فضایل نامزد انتخاباتی مورد نظر، به قدح و بیان کاستی‌های رقیب اصلاح‌طلب بپردازیم، کاستی‌هایی که در کاندیدای مورد نظر نیز مصداق دارد و ما می‌مانیم و قهقهه‌های مستانه قدرت‌پرستان که «زِ هَر طرف شود کشته سود اسلام است»! و «اللهمّ اشغَلِ الظالمین بالظالمین»! در این عرصه از دوستان جوان کم‌تجربه انتظاری نیست، اما دوستان مجرب و دانشمندان فرهیخته را چه می‌شود که برخلاف انتظار این چنین پرخاشگرانه می‌تازند؟ حکمت و عرفان، تواضع می‌آورد و پرهیز از جدل (آن هم غیر حَسَن) رویه عالمان متخلّق و سالکان واصل بوده است. بگذاریم و بگذریم.

4. در اواسط دوران حبس در اوین روزی زندان‌بان خبر آورد که تلفن دارید! خندیدم و گفتم مزاح می‌کنی؟ مگر شهر هِرت است که بشود به زندانی تلفن کرد؟! گفت باور نداری از مدیر بند جویا شو. راست می‌گفت. به کیوسک تلفن عمومی بند هدایت شدم، با تعجب گوشی تلفن را برداشتم، شیخ مهدی کروبی بود. احوال‌پرسی کرد، دلگرمی داد، گفت که پیگیر مرخصی گرفتن من است. گفتم تقاضای مرخصی نکرده‌ام، گفت من کار خودم را بلدم، این حق زندانی سیاسی است. یادم رفت بپرسم چطور توانسته به زندان اوین زنگ بزند. معلوم بود برای گرفتن تسهیلات برای زندانیان سیاسی از هر کاری که از دستش برآید کوتاهی نمی‌کند. این اولین و آخرین باری بود که کسی در طول دوران زندان به من تلفن کرد. در دوران زندان، آقای کروبی به هر مناسبت مذهبی و ملی به خانواده تلفن می‌کرد و جزئیات کوشش‌هایش را برای آزادی و مرخصی من به اطلاع همسرم می‌رساند. مهم نیست که حکام دادگاه غیرقانونی ویژه روحانیت کار خود می‌کردند، اما پیگیری‌های آقای کروبی بسیار دلگرم‌کننده بود. از دیگر زندانیان سیاسی نیز به کرات شنیدم که آقای کروبی به آن‌ها نیز همین‌گونه محبت داشته است. من اطمینان دارم اگر شیخ مهدی کروبی رئیس جمهور شود، حقوق شهروندی ترقی می‌کند و آزادی‌های قانونی ارتقا پیدا می‌کند.

با جناب آقای غلامحسین کرباسچی ماه‌ها در بند 325 اوین زندانی بودیم، اما نمی‌توانستیم همدیگر را ببینیم. اولین‌باری که ملاقات میسر شد، ماه پنجم یا ششم حبس بود، جناب سیدمحمود دعایی به دیدار ما آمد و ما در سایه محبت سید دقایقی با هم درد دل کردیم. البته تا سه چهار ماه بعد موقع زیارت عاشورا که همه اهالی بند به برکت نام حسین (ع) می‌توانستند در حیاط زندان جمع بشوند، کنار هم می‌نشستیم و سخن می‌گفتیم. تا کرباسچی برود و شیخ عبدالله نوری بیاید، کرباسچی نزدیک‌ترین هم‌بند من در اوین بود. بی‌شک اگر کروبی رئیس جمهور شود و کرباسچی معاون اول او، ایران با شیوه‌ای عقلایی و کارشناسانه در حوزه اجرایی اداره خواهد شد.

خوشبختانه برخی شخصیت‌های محترم سیاسی و فرهنگی از ریاست جمهوری جناب آقای کروبی حمایت کرده‌اند. تردیدی نیست که اگر این انتخاب مبارک به پشتیبانی رأی اکثریت شهروندان ایرانی مستظهر شود، خدا را باید سپاس گفت و انتظار داشت که آنچه از سرمایه ملی که در این چند سال با بی‌تدبیری و ماجراجویی بر باد فنا رفته است اعاده شود و ایرانیان شاهد مدیریتی مجرب و خردمند باشند. من به این انتخاب احترام می‌گذارم و برای این دسته از عزیزان آرزوی موفقیت می‌کنم.

5. دموکراسی با تحزب پیوندی وثیق دارد. جامعه زمانی به دموکراسی نزدیک‌تر می‌شود که از مستوای میل اشخاص به تصمیم‌سازی نهاد احزاب ارتقا یافته باشد. اتکای ریاست جمهوری یا مجلس شورا به احزاب اتکایی مبارک و نشان از رشد سیاسی دارد. استبداد هرگز احزاب قوی را برنمی‌تابد و همواره بر فشار برای تخریب و تضعیف احزاب می‌افزاید. این‌که اکثر قریب به اتفاق احزاب و گروه‌های اصلاح‌طلب بر کاندیدای واحدی اتفاق کرده‌اند و در انتخاب خود علاوه بر واجد بودن حداقل‌های لازم به عامل مهم «امکان برخورداری از رأی بالای مردم» نیز توجه کرده‌اند، نشان از رشد «خرد جمعی» در ایران معاصر دارد. این تجربه آسان به دست نیامده است. انتخابات دوره قبل ریاست جمهوری تجربه‌ای گران در این حوزه بوده است. «رأی‌آوری» یک کاندیدای واجد حداقل شرایط، نگاهی واقع‌بینانه به وضعیت موجود سیاسی ایران است. فقیهان، فیلسوفان و عارفان، سیاستمداران موفقی نیستند، چراکه تخصصشان از جنسی دیگر است. عالِم متخصص در احکام فقهی و قواعد فلسفی و سلوک عرفانی در سیاست که تصمیم‌سازی مشخص جزئی در اینجا و اکنون است، غالبا مبتدی است. سیاست دموکراتیک جای خرد جمعی و کارشناسی‌های حزبی است.

به تصمیم اکثریت اصلاح‌طلبان احترام می‌گذارم. آنها مهندس میرحسین موسوی را برگزیده‌اند. چند صباحی که در گروه فلسفه دانشگاه تربیت مدرس بودم از مهندس موسوی عضو هیأت علمی گروه علوم سیاسی همان دانشگاه از همکاران مشترک فراوان به خیر و آزادگی شنیده‌ام. مهندسی هنرمند با سابقه‌ای موفق در بالاترین پست اجرائی در دهه دشوار شصت. سخنان، مصاحبه‌ها و بیانیه‌های او امیدوارکننده است. من استقلال رأی او را در زمان نخست‌وزیری‌اش به خاطر دارم. موسوی خط قرمز دارد، کم سخن می‌گوید، «مرد عمل» است، به کارشناسی علمی بها می‌دهد، اهل استقامت بر تصمیمات کارشناسی شده است، از اختیارات قانونی عقب‌نشینی نمی‌کند و وعده‌هایی که داده است در چارچوب همین قانون اساسی مقدور است.

6. از اظهارات موسوی بوی ارزش‌های آغاز انقلاب اسلامی به مشام می‌رسد: عدالت، آزادی، استقلال و اسلام بی‌ریا. این ارزش‌ها هنوز هم عزیزند و خواستنی. با عدالت فقر و تبعیض رخت بر می‌بندد، با آزادی استبداد و خفقان به دَرَک می‌رود، با استقلال وابستگی و ذلت نوکری اجانب منتفی می‌شود، و با اسلام بی‌ریا ارزش‌های مورد قبول اکثر مردم پشتوانه تصمیم‌سازی‌های کلان و قانون‌سازی‌های خُرد قرار می‌گیرد. انقلاب اسلامی یکی از بزرگترین وقایع قرن بیستم بوده است. به دلایل مختلف این انقلاب مردمی به همه اهداف متعالی خود نرسیده است. انقلاب 1357 بارقه امیدی در دل شیعیان، مسلمانان و همه توده‌های تحت ستم و انسان‌های منصف بود.

حکومت برآمده از این انقلاب یعنی جمهوری اسلامی قرار بود پیوند ارزش‌های اسلامی در قالب جمهوریت و دموکراسی باشد. قرار بود قدرت در تمامی سطوح آن در مقابل ملت به شکل نهادینه پاسخگو باشد. قرار بود همه مقامات تحت قانون و مقید به قانون باشند و مقام فوق قانون مادام‌العمر با اختیارات نامحدود به زباله‌دانی تاریخ رفته باشد. قرار بود هیچکس به خاطر عقیده و فکر و اظهار نظر تحت تعقیب قرار نگیرد. قرار بود هیچکس به واسطه انتقاد از حاکمان به زندان نیفتد. قرار بود میزان رأی ملت باشد. قرار بود هیچ قشر و طبقه و گروهی از حقوق و امتیازات ویژه برخوردار نباشد. قرار بود تبعیض و فقر و شکاف طبقاتی رخت بربندد. قرار بود دانش و کارشناسی و خردمندی ملاک تصمیمات سیاسی باشد. قرار بود خویشاوندی و ارادتمندی و مداحی ملاک ارتقای مقام نباشد. قرار بود مصالح ملی ملاک تصمیمات حکومت و دولت باشد. قرار بود نهادهای نظارتیِ انتخابیِ قوی همه مقامات ریز و درشت را کنترل کنند. قرار بود روزنامه‌ها آزاد باشند و به عنوان چشم بصیر و زبان گویای ملت انجام وظیفه کنند. قرار بود همگان از امکان دادرسی عادلانه برخوردار باشند و ... این‌ها ارزش‌های صدر انقلاب اسلامی است.

میرحسین موسوی به این ارزش‌ها از صمیم قلب اعتقاد دارد و می‌خواهد در حد مقدور برای تحقق آن‌ها کوشش کند. این‌ها همان ضوابطی است که به اصلاحات معنی می‌دهد. قرار است که «جمهوری اسلامی» که مدت‌هاست از مسیر اصلی‌اش منحرف شده و توسط برخی قدرت‌پرستان به «حکومت اسلامی» نزدیک شده، اصلاح گردد و جمهوری اسلامی با نکات فوق محقق شود. اصلاحات چیزی جز تطهیر جمهوری اسلامی از رسوبات استبدادی و قانون‌گریزی و آزادی‌ستیزی نیست. اصلاحات یعنی بازگشتن به اصل «میزان رأی مردم است» یا دموکراسی. اصلاحات واقعی یعنی بازگشت به قرائت علوی از اسلام نبوی. اصلاحات یعنی پایان دادن به عریضه‌نویسی و بر خلاف نص سیاست امام علی(ع) مردم را پیاده دنبال موکب مقامات ندواندن. پیگیری مصرانه اما مسالمت‌آمیز اهداف متعالی انقلاب اسلامی - که به برخی از آن‌ها در بالا اشاره شد - همان اصلاح‌طلبی است. اصلاح‌طلبی قرائت خردمندانه‌ی جمهوری اسلامی است.

7. من نام میرحسین موسوی را در بحبوحه انقلاب شنیدم و قبل از آن با آراء روشنفکرانه زهرا رهنورد به‌ویژه در مسئله پوشش زن مسلمان آشنا شدم. رهنورد و موسوی از دانش‌آموختگان مدرسه «روشنفکری اسلامی»‌اند. مدرسه‌ای که اساتید آن شریعتی و مطهری و طالقانی و بازرگان و بهشتی بوده‌اند. موسوی هنوز به آموزه‌های استوانه‌های این مدرسه باور دارد. این‌که رئیس جمهورِ اهل عمل پیرو مدرسه روشنفکری اسلامی باشد، نه‌تنها عیب نیست، که حُسن است. او جهت‌ها و سویه‌های تصمیمات خود را از این مدرسه می‌گیرد و با اتکا به بدنه کارشناسی قویِ علمی و پشتوانه خِرَد جمعی کشور را اراده می‌کند.

در مدرسه روشنفکری اسلامی وحی الهی حکیمانه و خردمندانه قرائت می‌شود، قرآن قلب اسلام تلقی می‌گردد، اجتهاد بصیر در عرصه اعتقادات و شریعت راه می‌گشاید، اگرچه هیچ گزاره عقل‌ستیزی به اندیشه اسلامی اذن ورود نمی‌یابد، اما عرض عریض عالم غیب نیز به پهنای عقل خُرد بشری فروکاسته نمی‌شود، عدالت واقعا سنجه احکام غیرعبادی فقهی می‌شود، و احکام موقت دوران نزول به عنوان احکام ثابت فرازمانی معرفی نمی‌شود. در مدرسه روشنفکری اسلامی قرار نیست امور مشترک همه ادیان یا معنویت یا عرفان یا اخلاق یا حقیقت به نام اسلام عرضه شود. در مدرسه روشنفکری اسلامی همه اجزای اسلام از ایمان و اخلاق و عبادات و اجتماعیات در کنار هم مورد عنایت قرار می‌گیرد. در این مدرسه در عکس‌العمل به استفاده ابزاری حاکمان از دیانت و فقاهت و شریعت، فقاهت و شریعت به بهای ارتقای عرفان و معنویت تحقیر و تقلیل نمی‌شود. پیروان مدرسه روشنفکری اسلامی در عین استفاده از دستاوردهای خِرَد بشری که در قرون اخیر در تحقیقات دانشمندان مغرب‌زمین متمرکز است، از نقد عالمانه اندیشه غربی به‌ویژه سیاست‌های زیادت‌طلبانه آمریکا و غده سرطانی اسرائیل غافل نیستند. مدرسه روشنفکری اسلامی اهل تعامل و داد و ستد با مدرنیته است، نه این‌که به دنبال انطباق اسلام بر مدرنیته (اسلام مدرن) یا مدرنیته بر اسلام (مدرنیته اسلامی) باشد. در مدرسه روشنفکری اسلامی در کنار نقد رویکرد سنتی، کار ایجابی نیز فراموش نمی‌شود. در این مدرسه در عین بازسازی منضبط اندیشه اسلامی بر اساس روش اجتهاد، وحی الهی به معارف بشری فرو کاسته نمی‌شود. در مدرسه روشنفکری اسلامی دانش دینی و تخصص اجتهادی نقش برجسته‌ای دارد.

در زمانی که دولت مروج خرافات با حراج بیت‌المال سیاست‌های عوام‌فریبانه را نصب‌العین خود کرده است، پادزهر آن کوشش برای انتخاب رئیس جمهوری مجرب و عمل‌گرا از پیروان مدرسه روشنفکری اسلامی است که بتواند در حد مقدور به تحقق ظرفیت‌های برزمین‌مانده قانون اساسی در محورهای عدالت، آزادی و استقلال دست یازد. میرحسین موسوی نامزد مدرسه روشنفکری اسلامی در شرائط مضیق دوران محنت معاصر است.

به فرزندان عزیزم، پویشگران «موج سوم»، درود می‌فرستم و به همه آن‌ها اکیدا توصیه می‌کنم رعایت اخلاق و انصاف از الزامات مدرسه روشنفکری اسلامی است، اگرچه به مهندس میرحسین موسوی رأی می‌دهیم، اما پیروزی شیخ مهدی کروبی را نیز پیروزی اصلاح‌طلبی می‌دانیم.

متأسفم که در میان شما نیستم، اما دلم برای ایرانی آباد، آزاد و مقتدر می‌تپد، ایرانی که تجسم خردمندی و تدبیر و ارزش‌های اسلامی باشد.

محسن کدیور
ویرجینیا
29 اردیبهشت 1388

جلوگيري از انتشار ياس نو سوءاستفاده صريح از موقعيت شغلي و يك هماهنگي سياسي براي بر هم زدن فضاي سالم رقابت‌هاي انتخاباتي است

نوروز - در پي اقدام غير قانوني معاون وزير ارشاد در جلوگيري از انتشار روزنامه ياس نو،محمد نعيمي پور طي نامه اي مراتب اعتراض شديد خود را به محمود احمدي ناد رئيس دولت نهم اعلام داشت. متن كامل اين نامه در پي مي‌آيد.
جناب آقاي محمود احمدي نژاد
رئيس محترم دولت نهم
با سلام

در آستانه اوج گرفتن رقابت‌هاي انتخاباتي، معاون مطبوعاتي وزارت ارشاد دولت جنابعالي در اقدامي غير قانوني و در نقض آشكار قانون اساسي و قانون مطبوعات اقدام به جلوگيري از انتشار دوره جديد روزنامه ياس نو به بهانه رونوشت ارسالي نامه تجديد نظرخواهي دادستان تهران نسبت به حكم صادره عليه اين روزنامه نموده است.
اقدام معاون مطبوعاتي و دبير هيأت نظارت كه حتي هيچ نشاني از تصميم يا مصوبه هيأت نظارت بر مطبوعات در آن نيست تنها در چارچوب يك سوءاستفاده صريح از موقعيت شغلي و يك هماهنگي سياسي براي بر هم زدن فضاي سالم رقابت‌هاي انتخاباتي معنا پيدا مي‌كند و البته اميدواريم كه جنابعالي به عنوان كانديداي بالفعل انتخابات كه به سبب مسئوليت قانوني كه داريد بايد پاسخگوي اقدامات مجموعه دولت باشيد از اين رفتار غيرقانوني بي‌اطلاع بوده باشيد.
ماده چهارم قانون مطبوعات اشعار دارد بر اينكه هيچ مقام دولتي و غيردولتي حق ندارد براي چاپ مطلب يا مقاله اي درصدد اعمال فشار بر مطبوعات برآيد و يا به سانسور و كنترل نشريات مبادرت كند و متخلف از اين ماده به شرط داشتن شاكي به حكم دادگاه به انفصال خدمت از شش ماه تا دوسال ودر صورت تكرار به انفصال دايم از خدمات دولتي محكوم خواهد شد. اقدام معاون مطبوعاتي وزير ارشاد كه به نظر مي‌رسد بدون هماهنگي با شخص وزير ارشاد دولت جنابعالي نمي‌توانست صورت گرفته و صرفا براي خالي نبودن عريضه به نامه دادستان تهران كه در آن هيچ حكم قضايي به چشم نمي خورد استناد شده است، كاري غيرقانوني و عجيب است.
براي ما جاي تأسف است كه وزارتخانه و هيأتي كه علي‌القاعده بايد حامي روزنامه‌ها باشد خود پيشقدم و مصر بر بستن مطبوعات شده است.
جنابعالي مي دانيد كه روزنامه ياس نو يكي از روزنامه‌هايي است كه با وجه انتقادي نسبت به وضعيت كنوني كشور و در زمره منتقدان عملكرد جنابعالي و دولت نهم و رويكرد حمايتي از جناب آقاي مهندس موسوي دوره جديد انتشار خود را آغاز كرده است و برخورد غير قانوني، شتاب‌زده و جهت‌دار وزارت ارشاد دولت جنابعالي با اين روزنامه نشان‌دهنده اراده‌اي نگران كننده در اردوگاه انتخاباتي منتسب به شماست كه منتقد و رقيب سياسي را برنمي‌تابد و گويا تصميم گرفته است با ايجاد محدوديت‌هاي فزاينده براي رقباي انتخاباتي روند تكرار دوران رياست جمهوري شما را تسهيل نمايد.
اين اقدام بدعتي غيرقابل گذشت در جمهوري اسلامي است و هيچ سابقه نداشته است كه در موعد انتخابات حتي در زماني كه كشور در معرض سخت‌ترين حملات دشمن متجاوز بود دولت به خود اجازه دهد با بستن روزنامه‌ منتقدان خود را سركوب نمايد.
از جنابعالي كه در پيشگاه كلام خداوند و ملت شريف سوگند خورده‌ايد مجري قانون اساسي و حافظ حقوق شهروندان باشيد و علي القاعده در آستانه انتخاباتي كه شما يك طرف آن هستيد بايد پايبندي به اين سوگند عيني تر و روشن‌تر باشد، انتظار مي‌رود از اين اقدام ابراز برائت نموده مديران خود را از تضييع حقوق ملت برحذر داريد. سكوت شما در برابر اين اقدام غيرقانوني مي تواند حاكي از رضايت خاطر شما از آن باشد كه اميدوارم اين چنين نباشد و در انتظار اقدام عملي شما در اين جهت خواهم بود.

یاری: محسن مخملباف، کارگردان نام آشنای کشورمان که فیلم‌هایش هنوز هم خاطرات و افتخارات بسیاری را برای ما زنده می‌کند در یادداشتی که در اختیار یاری قرار گرفت حمایت خود را ازمیرحسین موسوی اعلام کرد و به روایت افکار و اندیشه‌های میرحسین موسوی پرداخت.
متن کامل این یادداشت با عنوان«صف و صد یا کمی بهتر؟» بدین شرح است:

1.یاد روزی افتادم در دوره انتخابات آقای خاتمی ، ماچند تا مسافر درون یک تاکسی نشسته بودیم و بحث انتخابات خیلی داغ بود و راننده که جوانی بود و به نظر می آمد تازه گواهینامه گرفته ،و هیجان زده بود.و از خوشحالیِ گواهینامه ای که گرفته بود، بین مسافرها شیرینی پخش می کرد.اما بی اعتنا به قوانین ، با یک غرور زیاد ،به شکل خطرناکی رانندگی می کرد که نگوو نبین.مسافرها هم بی خبر از خطر،سرگرم بحث داغ انتخابات بودند. در بین مسافران زنی بود که می گفت: من رای نمی دهم و برایم فرقی نمی کند که چه کسی بر سر کار بیاید. من زندگی خودم را می کنم.

در همین لحظه ماشین تصادف کرد و سر من و این خانم به شیشه خورد.و هر دو از درد سرمان را گرفتیم. آن خانم که وضعش از من بهتر بود، شروع کرد بر سر راننده جوان فریاد زدن، که "اگه می دونستم رانندگی بلد نیستی، اصلا سوار ماشین ات نمی شدم."

من کمی که دردم آرام شد و خون سرم را که پاک کردم، گفتم:خانوم شما که از تجربیات درس می گیرین، لطفا در انتخابات شرکت کنین و به کسی که فکر می کنین حتی یک کمی بهتره رای بدین، و نذارین ماشین مملکت به دست یک راننده ای که ناشیه و تجربه نداره و قوانین رو رعایت نمی کنه بیفته، و زندگی من و شما و70 میلیون ایرونی دیگه رو به خطر بندازه.

2.منتقدین خاتمی صفر و صدی ها بودند.آن ها که می گفتند: چون خاتمی ما را به صد در صد خواسته هایمان نرساند ،پس به هیچ درد نمی خورد.آن ها چون به صدی که می خواستند در دوره خاتمی نرسیدند ،پس انتخابات را تحریم کردند و به موقعیت صفرِ احمدی نژادی در 4 سال گذشته رسیدند.

اکنون دوباره یک فرصت دیگر است که می تواند بر تاریخ ایران، حداقل 4 سال، و حداکثر خدا می داند تا کی! اثر کند.

آن ها که پای صندوق نمی روند، سهم خود را از وضعی که بعدا پیش می آید، فقط در خیال خود کم می کنند. و می خواهند اگر دوباره وضع صد در صد مطلوبی پیش نیامد، بگویند: ای بابا! تقصیر ما نبود. ما که اصلا در انتخابات شرکت نکردیم.

در حالی که شرکت نکرده ها، نقش بیشتری در انتخاب احمدی نژاد داشتند تا شرکت کرده ها. احمدی نژاد از رای هایی که به صندوق ریخته شد، بر سر کار نیامد. او از فرصت رای هایی که من و تو به صندوق نریختیم ،پیدایش شد.

آمار نشان می دهد که ماهایی که در دور دوم قهر کردیم وپای صندوق ها نرفتیم، تعدادمان از آن ها که به احمدی نژاد رای دادند، بیشتر بود.

من خودم وقتی قلم را برداشتم تا این مطلب را بنویسم،فکر منفی همیشگی به سراغم آمد و از خودم پرسیدم: آیا این مطلب، در سرنوشت انتخابات اثر دارد...مدتی در فکر رفتم.و دوباره دیدم از خودم سوال صفر و صدی کرده ام.حداقل خاصیت این مقاله این است که خودم را متعهد به رای دادن می کند و حتما، حداقل روی یک نفر از خوانندگان اثر می کند. من اگر به همین دو رای هم دلخوش کنم، خودم را از تفکر منفی صفر و صد نجات داده ام.من به کمی بهتر فکر می کنم.

من می خواهم اگر این بار هم اتفاق بد قبلی تکرار شد، به وجدان خودم بگویم:من رای خودم را دادم و در وضع پیش آمده مقصر نیستم.

3.می گویند ملت ها، مثل آدم ها ،هر کدام خصلتی دارند. ملت ایران با آن که ظاهر مدرنی دارد و با پول نفت ابزار زندگی مدرن را هم فراهم کرده، اما عقلش سنتی است. ابزار مدرن را دارد، اما فرهنگ استفاده از آن را ندارد. خوشبختانه بلد است از کامپیوتر و هواپیما و مترو برای زندگی بهتر استفاده کند، اما هنوز بلد نیست از صندوق رای، برای تغییر سرنوشتش استفاده کند.حداقل می شود گفت ایرانی در جزییات مدرن شده و در کلیات هنوز سنتی است.اما روزی تغییر سرنوشت با صندوق رای را هم یاد می گیرد.

3.سمیرا فیلمی ساخته است به نام" اسب دو پا"قصه بچه ای است که دلش برای یک بچه افلیجی می سوزد وآن بچه بی پا را بر دوشش سوار می کند و هر روز به مدرسه می برد.بعد از مدتی، آن بچه ای که بر کول دیگری سوار است، حتی برای کارهای خرد و ریزش هم از کول او پایین نمی آید و باورش می شود که اسب سواری حق اوست.و آن کس هم که سواری می دهد، با آن که سختی و ذلت می کشد، اما کم کم به این وضعیت عادت می کند و باور می کند که سواری دادن تقدیر تاریخی اوست.و چاره ای نیست. تا جایی که رفته رفته واقعا اسب می شود.

در معادله ستمی که در روابط فردی و اجتماعی ما حاکم است، آن که بر ما سوار است و ما که سواری می دهیم هردو مقصریم.

4.برای من آقایان موسوی و کروبی هر دو ایده آلند.هر دوی آن ها را از نزدیک می شناسم.با آقای کروبی که سال ها در زندان شاه بوده ایم.حتی مدتها دریک سلول بوده ایم.و روزها و شب های فشار و زندان و شکنجه را در رویای روزی که عدالت و آزادی را خواهیم دید، تحمل می کردیم.

آقای کروبی در زندان که بود، قلب بزرگی داشت.امکان نداشت به یکی از زندانیان توسط یک زندانی دیگر ظلمی بشود و او سکوت کند.حتما مداخله می کرد.من گریه او را زیر شکنجه ندیدم، اما بارها گریه او را برای ظلمی که بر کسی رفته بود، با چشم خودم دیدم.

به دوستی که در مجلس سال ها در کنار او بود گفتم: به من بگو آیا او هنوز مرد همان سال هاست. و یا حالا که به قدرت رسیده، و رییس مجلس شده ،فراموش کرده است؟
آن دوست گفت:هنوزهمان آدم است.کسی نیست که دستگیر شود و او بشنود و پیگیر کارش نباشد.

من یقین دارم که اگر آقای کروبی رای بیاورد، وضع حقوق بشر که زخم بی مرهم جامعه ماست، مرهمی و التیامی می یابد. وحیثیت از دست رفته بین المللی ما تا حدود زیادی اعاده خواهد شد.

از طرفی او را تنها و بی یاور نمی بینم. در کنار او کسانی را می بینم که تهران و ایران نیمه مدرن امروز، از معماری کلان امثال آن ها به وجود آمده است.

کروبی تجربه مدیریت مجلس را دارد. تجربه اصلاحات را دارد. درد کشیده است.و برای آزادی سیلی خورده است. و خوشبختانه صفر و صدی نمی اندیشد. و اگر به قدرت برسد، نمی خواهد مثل احمدی نژاد کشور را به دست یک جناح بسپارد. و بلد است برای حل مشکلات با جناح های مختلف مذاکره کند.ومذاکره در دنیای امروز رفتار شهروند متمدن است...

5.بامهندس موسوی در سال های اول انقلاب آشنا شدم.در آن وقت آقای موسوی نقاشی می کرد و استاد تاریخ هنر در دانشگاه تهران بود و خیلی جوان بود که به نخست وزیری رسید.و با آن که بیشتر اهل نظر بود ، به قول همسر ش، خانم رهنورد ، از وقتی نخست وزیر شد، روز به روز حکمت عملی اش بر حکمت نظری اش چربید.

از صمیم قلب می گویم :اگر آقای موسوی نبود و حمایت هایی که از داشتن یک سینمای ملی و بین المللی کرد، امروزه ما صاحب این سینمای بلند آوازه در سطح جهان نبودیم.مهندس انوار و مهندس بهشتی در احیای سینمای ما نقش بنیادی داشتند ، اما بدون حمایت همه جانبه مهندس موسوی و پیگیری او این کار عملی نمی شد.

موسوی با آن که شخصا و قلبا مسلمان و مومن است، اما دین او، دکان کسب او نیست، و در مقام یک نخست وزیر،یک شخصیت ملی است. من در همان سال ها از دهان خودش شنیدم که در جواب متعصبی گفت: من شخصا مسلمانم. اما نخست وزیر ارمنی ها و اقلیت ها هم هستم.من وقتی نخست وزیرم، باید به منافع یک ملت بیندیشم، و نه به منافع دار و دسته و صنف و هم مرام خودم.

از نظر اقتصادی هم مقایسه کنید دوره مهندس موسوی و احمدی نژاد را.در دوره مهندس موسوی یک جنگ تمام عیار همه جانبه، در وسیع ترین ابعادش، بر این ملت حاکم بود. اما نسل ما به خوبی به یاد دارد که با سیاست های اقتصادی او در بدترین شرایط تحریم اقتصادی، ما حتی دچار ده درصد تورم و گرانی دوران احمدی نژاد هم نشدیم.

در حالی که در 4 سال احمدی نژاد،ما نه تنها جنگ نداشتیم که بارها و بارها پول بیشتری از فروش نفت به دست آوردیم.اما با این حال با این تورم و گرانی بی سابقه روبرو هستیم.
من مطمئن هستم که اگر مهندس موسوی رای بیاورد،هم اوضاع اقتصادی وهم اوضاع فرهنگی و هنری ایران بهتر از 4 ساله گذشته خواهد شد.و منش او تنش های بین المللی را تخفیف خواهد داد.

او هم تجربه دراز مدت کار عملی را در مقام یک نخست وزیر دارد و هم فرصت کافی برای در حاشیه نشستن و اندیشیدن به راه حل مشکلات را.

6..بعضی ها ازصندلی ریاست جمهوری اعتبار می گیرند. بعضی ها مثل خاتمی به آن اعتبار می دهند. وبعضی ها وقتی بر این صندلی می نشینند هیجان زده می شوند. مثل آقای احمدی نژاد که هنوز هیجانزده است.4 سال است بر این صندلی نشسته هنوز خوشحالی اش فرو کش نکرده.هنوز شیرینی پیروزی در انتخاباتش را پخش می کند.و مدام از معجزه حرف می زند.چون فقط باید یک معجزه اتفاق بیفتد تا کسی مثل ایشان روی این صندلی بنشیند.

درست نقطه مقابلش کسی چون مهندس موسوی است. او با آن که مناسب این صندلی است ، اما به آن بی میل است. مهندس از نشستن روی این صندلی به هیجان نمی آید.چنان که تا 4 سال بعد، از خودش و ازمعجزه ای که او را روی این صندلی نشانده حرف بزند. بیست سال کنار کشیدن او بهترین دلیل برای بی میلی او به قدرت است. به او رای بدهند ، خدمتش را می کند. ندهند ، مسئولیت را از دوشش برداشته اند. و او سرگرم هنرش می شود.

7.در اوایل انقلاب او در کارهنر بود. و تمام دوستانش از هنرمندان بودند. و هر لحظه دلش در هوای بودن در آن فضا های هنری دلخواهش پر می زد.و به همین دلیل تا از نخست وزیری کنار کشید، بلافاصله به جمع دوستان هنری اش پیوست و یکسره با آنان بود.

اما تا وقتی در پست نخست وزیری بود، از هنرمندانی که حتی از دوستانش بودند و به خاطر آن که حالا او در حکومت بود، فاصله می گرفتند، تشکر می کرد.و می گفت: استقلال هنرمند در سایه فاصله او از حاکمان است.او می گفت هنرمند زبان درد مردم است.و اگر به حکومت نزدیک شود ، کم کم شرم و رودرواسی و چشم در چشمی مانع از آن می شود که هنرمند نقش واقعی خودش را انجام دهد.و به وقت لازم زبان به انتقاد بگشاید.او می گفت: هنرمند سخنگوی ملت است ، نه سخنگوی حکومت.

اگرخود من در فضای آن چنانی آن دوران که شما بهتر از من می دانید چه دورانی بود ، جانم را کف دستم می گذاشتم و عروسی خوبان را می ساختم و نهادهای امنیتی مرا احضار می کردند و آقایی که برای ثواب بازجویی به همراه 12 بازجوی دیگر در خیابان فاطمی درساختمان وزارت کشور مشغول ثواب بازجویی کردن از من می شدند و فیلم عروسی خوبان را توقیف می کردند، این مهندس موسوی بود که فیلم را در هیئت دولت نشان می داد و به وزرایش می گفت : اگر هنرمند درد مردم را به ما نگوید تا ما خودمان را اصلاح کنیم ، پس ما در کدام آینه عیب خویش را ببینیم؟

فیلم عروسی خوبان با درد و جرات من ساخته می شد، اما اکرانش دیگر به حمایت مهندس موسوی بستگی داشت.او مصداق بارز کسی بود که می گوید : من مخالف فکر توام ، اما جانم را می دهم تا تو بتوانی حرفت را بزنی.

8.می گویند مهندس موسوی در دوران نخست وزیری اش انقلابی بود.معلوم است که بود.مگر من نبودم؟ و مگر شما، اگر هم نسل من هستید ،انقلابی نبودید؟ در آن دوران از راست و چپ همه انقلابی بودند. و مگر 30 میلیون مردم انقلابی نبودند که همه در خیابان ها ریختند و انقلاب کردند؟چرا آلزایمر مصلحتی می گیریم؟ما مردم ایران چه خوب و چه بد ،در سال 57 با اکثریت قاطع انقلاب کردیم و در این تجربه 30 ساله از آنچه کرده بودیم ، خودمان هم عوض شدیم.امروزه چه کسی هست که بعد از این تجربه پر فراز و نشیب 30 ساله ،شبیه 30 سال پیش اش باشد؟

مهندس موسوی هم عوض شده است. منتها او حتی عوض نشده آن دورانش نیز، از عوض شده امروزه خیلی ها بهتر است. او امتحان آزادی خواهی و عدالت طلبی اش را در دوران نخست وزیری اش داده است.فقط او یک اشکال دارد. و آن این است که هنوز شهید نشده. ما ملتی هستیم که تا کسی شهید نشود، قبول نیست.برای ما آزادی خواه کسی است که در زندان است و در حال اعتصاب غذاست. اما همین که آزاد شد ، حتی اگر در حال ادامه مبارزه برای آزادی باشد، می گوییم کلک بود، از خودشان است.

وچون ما همیشه صد در صد را می خواهیم، آن هم صدی که فقط در ذهن خود ما درست است ، مدام به وضعیت صفر می رسیم.و چون نگاه تاریخی نداریم، مدام تاریخمان تکرار می شود.و چون نگاه علمی نداریم ، تجربیاتمان را آزمایش نمی دانیم تا از آن قانون علمی کشف کنیم. همه چیز را بد شانسی یا خوش شانسی می گیریم.اگر انقلاب ایران را آزمایشی می گرفتیم که سی میلیون نگاه علمی نتیجه آن را چه درست و چه غلط بررسی می کند ، تا حالا به قوانین خوشبختی اجتماعی خود رسیده بودیم.

چند نفر هستند که به 8 سال اصلاحات به عنوان یک آزمایش علمی اجتماعی دیگر نگاه کنند و از آن آزمایش، قوانین حاکم بر روند حرکت در این جامعه را کشف کنند.هر چند نفر باشند ، یکی از آن ها مهندس موسوی است. نگاه او علمی است. و به آزمایش انقلاب و اصلاحات ،مثل یک آزمایش نگاه می کند و نه مثل یک رویا و آرمان. برای او آرمان، آزادی و عدالت است. اما انقلاب و اصلاحات، فقط یک آزمایش بزرگ اجتماعی است که باید منتظر نتایج علمی آن بود. هیچ دانشمندی به آزمایش هایش به دیده شکست و پیروزی و یا آرمان و ایمان نگاه نمی کند. و مگر بشر جز آزمایش راه دیگری برای شناخت علمی داشته است؟و مگر شناخت جامعه جز از راه سعی و خطا و آزمایش علمی ممکن است؟

آن ها که با انقلاب بدند ، طوری غیر علمی از انقلاب حرف میزنند ، که اگر می توانستند یک انقلاب دیگر می کردند.و برای همین از آزمایش ما نتیجه لازم را نمی گیرند و با آن که به آزمایش ما فحش می دهند، دنبال تکرار همان آزمایشند.

انگار انقلاب نسل ما بد بود ولی انقلاب نسل آن ها خوب است.

از طرفی ما ایرانی هستیم.وما ایرانی ها در سود شریکیم، اما در زیان شراکتمان را به هم می زنیم. تا حالا یک ایرانی را دیده اید که خودش را در پول نفت سهیم نداند؟اما تا حالا چند تا ایرانی را دیده‌اید که خودش را در انقلاب و بخصوص جنبه های منفی اش سهیم بداند؟

برای ریاست جمهوری ما یک چگوارا می خواهیم که ضمنا گاندی باشد و در عین حال مسلمان و شبیه حضرت علی و در عین حال سکولار و حتی لاییک که در متن همه جریانات از اول انقلاب بوده باشد ، اما با هیچ کسی ،دوستی و یا مراوده و یا دشمنی نکرده باشد،و خیلی هم با تجربه باشد.اما قاطی هیچ جریانی نبوده باشد.و بعد از مدتی طولانی شکنجه و اعتصاب غذا شهید شده باشد.

مگر می شود یک شهیدآزادی و عدالت را یافت که رییس جمهور ما شود؟

9.نکته دیگر نقش زن ایرانی است که همیشه از معادله سیاست کلان ما حذف شده است.من تصور نمی کنم به این زودی ها حتی وزیر زن داشته باشیم ، چه رسد به این که رییس جمهورمان روزی زن باشد.

متاسفانه این وضعیت در دنیای امروز فراگیر است و خاص ایران تنها نیست. جهان معاصر هنوز مرد سالار است.اما در بعضی جاها این مشکل با همسر رییس جمهور حل شده است. در امریکا که کشوری است که هنوز نهاد خانواده در آن مهم است ، مردم به اوباما رای می دهند ، اما همسر او هم بلافاصله در کنار او نقش بانوی اول را عهده دار می شود. در فرانسه همسر رییس جمهور، یک هنرمند است و نقش بانوی اول را در کنار او بازی می کند.در کنار مهندس موسوی خوشبختانه زن فرهیخته ای به نام زهرا رهنورد حضور دارد که می تواند این نقش را عهده دار شود.

در قبل ازانقلاب زهرا رهنورد مشهورترین زن هنرمند مسلمان ایران بود. ما در زندان سیاسی مدام درباره یک دختر هنرمند و شجاع ایرانی حرف می زدیم که با جسارت و هنرش غوغا کرده است وهر روز منتظر خبر دستگیری اش بودیم.

بعدها که انقلاب شد ، من یک روز در آسانسور روزنامه ای سوار شدم ، خانمی به همراه دختر بچه کوچکی سوار آسانسور شد. به رسم آن دوران من سرم را پایین انداختم.و چشمم به کفش پاره این خانم افتاد.یک دفعه آن خانم مرا شناخت و پرسید : شما فلانی هستی؟ گفتم :بله.و او هم گفت:من هم زهرا رهنورد هستم. گفتم: خوشوقتم و رویم نشد بگویم سال هاست منتظر دیدارشما بودم.

وقتی از آسانسور خارج شدم، فقط آن کفش پاره در نظرم بود. در آن زمان او همسر نخست وزیر کشور بود. امروزه من و شما کفش پاره را ملاک خوبی کسی نمی دانیم. از بس که عوام فریبانه آن را خرج کرده اند. اما در آن روزگار ما شیفته آن داستان حضرت علی بودیم که عده ای جمع شده بودند تا او را به حکومت راضی کنند و او مشغول وصله زدن به کفش پاره اش بود و می گفت: دنیایی که شما به من پیشنهاد می کنید،برای من بی ارزش تر از این کفش پاره است.

برای نسل ما چنین داستان هایی و چنین بودنی هایی آتش به روحمان می زد. اگر کفش رهنورد که زن نخست وزیر آن دوران بود، پاره نبود، در آن دوران جنگ ،کفش 30میلیون ایرانی دیگر باید پاره می بود ، و کسی به فکر نبود.

این ها اینطور می زیستند تا فراموش نکنند که نماینده کدام ملتند.امروزه ما نه در آن شرایطیم و نه این چیزها آتش در جان کسی می زند. اما انقلاب با این قصه هایش بود که جان نسل مرا به آتش می کشید و از داشتن و بودن بی نیازمان می کرد.

در کنار این سادگی و بی میلی به دنیا که هم ویژگی رهنورد بود و هم ویژگی مهندس موسوی،یک روح ثروتمند از هنر و فلسفه و مدیریت در آن ها وجود داشت.و همین بود که آن ها را متفاوت می کرد.و الا خیلی ها هستند که ساده زیستند، و فقیرانه زندگی می کنند، اما روح شان از زندگی شان فقیر تر است.

مهندس موسوی آنقدر هنرمند است که یک پست سیاسی او را از خود بی خود نکند. و با آن که مرد است ، اما در کنار او زنی است که مدام حقوق زنان را به یاد او می آورد.
ما ایرانی ها 70 میلیون جمعیت هستیم. نیمی از ما ایرانی ها را زنان ایرانی تشکیل می دهند.آن ها رای می دهند.آن ها در رنج های ما حتی بیش از ما رنج می برند. اما هیچگاه در سطح کلان سیاسی ، نقشی برای خود نمی بینند. برای شرایط کشور ایران، این نقش نمادین بانوی اول ایران ، آن هم در کشوری که به نهاد خانواده می بالد، یک گام آغازین برای حل مشکل حضور زنان در عرصه سیاسی است.و این فرصتی است که با وجود رهنورد در کنار موسوی می تواند ایجاد شود.در دوران قبل دختران آقای هاشمی بخصوص فائزه هاشمی این نقش را به شکل دیگری داشت. وخدماتی که فائزه هاشمی برای ورزش زنان انجام داد، بی نظیر است. اما چون او هم هنوز شهید نشده کسی نیست تا از او قدرشناسی کند...

10.به مادرم زنگ می زنم و می پرسم: مادر به کی رای می دی؟ می گه:مادر جون، تو که نبودی، دیوارها نم کشید. سقف خونه ترک برداشت، رفتم سر کوچه مون بنایی بود. یکی داشت یک خونه ای رو با کلنگ خراب می کرد ، گفتم:" آقا خدا خیرت بده. بیا این خونه رو تا سقفش نیومده روی سرمون ،درستش کن."

گفت:" خانوم من یک ... ام .کارم خراب کردنه. اگه می خوای خونه تو خراب کنی، بده دست من. اما اگه می خوای درستش کنی، برو یک مهندس پیدا کن."

محسن مخملباف

در مراسمی با حضور نخبگان سیاسی
قلم طلایی سال 88 انجمن دفاع از آزادی مطبوعات
به دکتر احمدصدرحاج سیدجوادی تقدیم شد

در مراسمی با حضور برخی از شخصیت‌های سیاسی و کنشگران مدنی ایران، قلم طلایی سال 88 انجمن دفاع از آزادی مطبوعات به دکتر احمدصدرحاج سیدجوادی تقدیم شد.
بعدازظهر پنج‌شنبه 24 اردیبهشت 1388 در مراسمی در منزل دکتر صدرحاج سیدجوادی، با حضور اعضای شورای مرکزی انجمن دفاع از آزادی مطبوعات (آقایان علی حکمت، محمد سیف‌زاده، رضا تهرانی، محمدرضا زهدی، محمدجواد مظفر، عیسی سحرخیز، عباس صفایی‌فر، احمد زیدآبادی، کیوان صمیمی و مرتضی کاظمیان)، و نیز با حضور جمعی از کنشگران سیاسی و اجتماعی (آقایان مهندس عزت الله سحابی، دکتر ابراهیم یزدی، حسین شاه‌حسینی، حجه‌الاسلام عبدالله نوری، مهندس هاشم صباغیان، مهندس عباس امیرانتظام، مهندس محمد توسلی، دکتر داوود هرمیداس باوند، محمد بسته‌نگار، مهندس ابوالفضل بازرگان، دکتر محمدحسین بنی‌اسدی، هدی صابر، و خانم‌ها فریده غیرت، دکتر زهرا بازرگان و...) قلم طلایی سال 88 انجمن دفاع از آزادی مطبوعات، همراه با لوح یادبود، و نشان انجمن، به این مدافع برجسته‌ی آزادی بیان و قلم و مطبوعات اهدا شد.
در مراسم مزبور، نخست علی حکمت، از اعضای ارشد انجمن دفاع، گزارشی از فعالیت‌ها و تلاش‌‌های انجمن دفاع از آزادی مطبوعات را برای حاضران بیان کرد. آنگاه مهندس عزت‌الله سحابی، برنده‌ی قلم طلایی سال 86 در سخنانی به تجلیل از 60 سال کوشش‌های آزادی‌خواهانه‌ی دکتر صدر و دفاع ایشان از حقوق اساسی شهروندان و به2ویژه کنشگران سیاسی و روشنفکران پرداخت. در پایان نیز دکتر صدر در اظهاراتی کوتاه، از فعالیت‌های انجمن دفاع از آزادی مطبوعات و اهدای این جایزه، تشکر کرد.
متن سخنان دکتر صدرحاج سیدجوادی در مراسم مزبور به شرح زیر است:
«به نام خداوند جان و خرد/کزین برتر اندیشه بر نگذرد
بسم الله الرحمن الرحیم ن و القم و ما یسطرون
به نام پروردگار رحمت و رحم و مروت
بدوا از انجمن محترم دفاع از آزادی مطبوعات و از خانم‌ها و آقایان؛ اعضای فرهیخته و آزادیخواه این انجمن به مناسبت اعطای جایزه ارزشمند "قلم طلایی" به این بنده ی ناچیز بسیار متشکر و سپاس گزارم که قلم ناتوان بنده را شایسته‌ی چنین تقدیری قرار داده اند.
سپس از تشریف فرمایی و قبول زحمت فرموده‌ی خواهران گرامی و برادران ارجمند به کلبه‌ی محقر بنده و عدم توانایی پذیرایی شایسته‌شان و احترام کامل این انجمن محترم بی‌اندازه شرمنده خجل و شرمسار هستم.
همین جلوگیری و ممانعت از انعقاد مجالس ساده وبی پیرایه‌ی اجتماعات و تشکل‌ها خود دلیل عدم وجود آزادی اجتماع و مردم‌سالاری مورد ادعای دولتمردان حاکم ماست و نمونه ی کامل این ممانعت‌ها و ادعاهای واهی آزادی را بارها و بارها با تمام وجود احساس کرده‌ایم. شایسته است این رباعی را (که خود سروده‌ام) با صدای بلند در محضر شما بخوانم:
دوران جفا چو باد صحرا بگذشت
نیکی و بدی چو زشت و زیبا بگذشت
پنداشت سنگ ستم با ما کرد
بر گردن او بماند و از ما بگذشت
در کلیه اصول قانون اساسی (همین قانون اساسی دست برده ی در آن) در بند بند آن حقوق شهروندان ایرانی مورد بررسی و دقت قرار گرفته است؛ ولی در سال‌های اخیر که مسائل مربوط به مطبوعات را دنبال می‌کنم سه مسئله مهم از اقدامات دستگاه علیه مطبوعات را خلاف صریح قانون می‌بینیم امروز از فرصت استفاده می‌کنم و وا این مسایل را به عنوان سه سئوال خطاب به مسئولین قضایی مطرح می‌کنم شاید که پاسخی برای آن پیدا شود.
اول اینکه از نظر دستگاه قضایی مدیر مسوول نشریات چه جایگاهی دارد؟
مطابق عرف قضایی زمانی که برای موسسه‌ای و یا نشریه ای مدیر مسئولی انتخاب می‌شود طبیعتا تعهد و مسئولیت کلیه نقض قوانین و جرایم آن مجموعه نیز با اوست.
در حالی که در سال‌های اخیر من مشاهده می‌کنم که دستگاه قضایی به آسانی آب خوردن حتی پیش از احضار و محاکمه‌ی مدیر مسئول حکم به توقیف روزنامه می‌دهد.
متاسفانه در نگاه دستگاه قضایی با روزنامه به مثابه یک نهاد صنفی و بنگاه اقتصادی برخورد نمی‌شود و قضات دادگستری ایران نمی‌دانند که با تعطیل کردن یک روزنامه ده‌ها نفر از روزنامه نگاران و پرسنل بخش فنی و حتی آبدارچی و راننده و نگهبان ساختمان آن روزنامه را نیز بیکار نموده‌اند.
من گمان می‌کنم اگر یک قاضی شریف هنگام امضای حکم توقیف یک روزنامه اندکی دغدغه‌های انسانی در مورد معاش این ده‌ها نفر از شهروندان را داشته باشد نمی‌تواند به این آسانی حکم توقیف کل روزنامه را صادر نماید.
نکته‌ی دوم نقض حقوق اولیه شهرندان در صدور مجوز نشریات است .
در سال‌های اخیر نه تنها شهروندان دگر اندیش از داشتن روزنامه و نشریات محروم شده‌اند بلکه بر اساس سوء‌برداشت مسئولین بسیاری از شهروندان عادی نیز نتوانسته اند از حق طبیعی و بدیهی خود برای داشتن امتیاز انتشار یک نشریه بهره‌برداری نمایند.
برخلاف نص و روح قانون که اصل را بر بیگناهی و صلاحیت دار بودن افراد می‌گذارد متاسفانه دیدگاه اشتباه باعث شده که صدها نفر از شهرودنان حتی برای انتشار نشریات تخصصی در حوزه‌های مهندسی و پزشکی نیز سال‌ها در نوبت بمانند چه رسد به متقاضیان امتیاز نشریات سیاسی و فرهنگی.
نکته‌ی سومی که از مشکلات جدید مطبوعات و از نوآوری های دولت نهم است توقیف و ممانعت از انتشار نشریات توسط نهادی غیر از دادگاه می‌باشد.
اگر هر نهادی در قوه مجریه همان‌گونه که هیات نظارت بر مطبوعات به خود اجازه می‌دهد اقدام به محاکمه و صدور حکم توقیف نشریات نماید که دیگر سنگ روی سنگ بند نمی‌شود.
هیات نظارت بر مطبوعات در حداکثری‌ترین برداشتی که از حقوق آن بشود اجازه دارد گزارشی مبنی بر تخلفات یک نشریه را به دادگاه صالحه ارجاع نماید. نظیر آنچه که در کمیسیون ماده 10 احزاب صورت می‌گیرد.
گفتنی است دکترصدر ضمن سخنان خود با اشاره به ماجرایی تاریخی و بس عبرت‌آموز و جالب، به شعری از یکی از شعرای عرب در دوران بنی‌عباس اشاره کرد؛ شاعر مزبور از جور بنی‌عباس نالیده و آرزو کرده بود که کاش همان بنی‌امیه حاکم بودند و مسلط...»

قابل اشاره است که پیش‌تر قرار بود این مراسم در چهارم ماه می (13 اردیبهشت) ، روز جهانی آزادی مطبوعات و در محل انجمن صنفی روزنامه‌نگاران، برگزار شود ؛ اما نظر به بروز حادثه‌ای برای دکتر صدر (شکستگی استخوان ران ایشان) برنامه‌ی مورد اشاره به تعویق افتاد و درنهایت، در منزل این مدافع برجسته‌ی حقوق بشر، انجام گردید.
انجمن دفاع از آزادی مطبوعات ایران در سال های گذشته جایزه قلم طلایی خود را به آقایان حجت الاسلام حسین انصاری راد، اکبر گنجی، آیت الله حسین علی منتظری، زنده‌یاد احمد بورقانی و مهندس عزت الله سحابی اهدا کرده است.

منبع:نوروز

اعضای دوره‌های شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت از ابتدای تاسیس 1358، تا سال 1382 در حمایت از مهندس میرحسین موسوی در دهمین انتخابات ریاست جمهوری بیانیه صادر کردند.

به گزارش پایگاه خبری یاری، متن کامل این بیانیه بدین شرح است:

به نام خدا

بررسی فرایند تشکیل و استقرار نظام جمهوری اسلامی در ایران پس از انقلاب نشان می‌دهد که با گذشت زمان و انباشت تجربه حکومت‌داری و مواجهه عینی با مسائل اصلی جامعه، لزوم تجدید نظر در نحوه اداره کشور به تدریج در کانون توجه مسوولان قرار گرفت و متولیان اداره کشور نسبت به مخاطرات ناکارایی نظام سیاسی و اجرایی در پاسخ به مطالبات فزاینده ملت به ویژه زنان و جوانان، واجد درک واقعی‌‌تری شدند.

بر این اساس و به‌ویژه پس از پایان جنگ تحمیلی و فروکش‌کردن هیجانات ناشی از انقلاب و جنگ و عیان‌شدن پیامدهای سیطره آرمان‌گرایی فارغ از توجه به واقعیت‌ها بر سیاست و عقلانیت و سربرآوردن نیازها و مطالبات عمومی و نیاز به استقراض خارجی و تعامل با جامعه جهانی و بازسازی ویرانی‌های دوران جنگ، زمینه پاره‌ای بازنگری‌های عمل‌گرایانه و مبتنی بر مصالح موقعیت فقدان کاریزما را فراهم آمد.

تدوین برنامه‌های توسعه و کوچک‌سازی سازمان دولت و کاهش مداخله آن در اقتصاد و توجه به آزادی‌های اجتماعی و تنش‌زدایی در سیاست خارجی و فربهی عنصر مصلحت در نظام تصمیم‌گیری کشور بخشی از تلاش‌ها و بازنگری‌های به عمل آمده برای مهار بحران‌های فرارسیده بود.

روند یاد شده که با پیروزی اصلاح‌طلبان در خرداد 76 به سمت شکل‌گیری سامانه نظارت عمومی بر نظام سیاسی و تقویت حوزه عمومی و نهادهای مدنی مستقل و کاهش مداخلات دولت در حوزه‌های فرهنگی و اقتصادی جهت‌گیری شده بود و به طور نسبی ترمیم شکاف تاریخی دولت ـ ملت و بازگشت به عرصه تعاملات جهانی و احترام به معیارها و موازین حقوق بشر و حقوق شهروندی از جمله به رسمیت شناختن حقوق منتقدان و مخالفان و در نهایت مهار بحران‌های مشروعیت، کارآمدی، رقابت و مشارکت را به دنبال داشت، از تکرار سیاست‌ها و تصمیمات غلط و اتلاف گسترده‌تر منابع ملی پیش‌گیری کرد.

دولت اصلاحات و دستامدهای مهم آن اما دولت مستعجل بود چرا که فقدان ساز و کارهای مورد نیاز رهبری جنبش و کم توجهی به سازمان‌دهی کنشگران سیاسی و مدنی و قدرناشناسی از فرصت تاریخی در اختیار برای استفاده کامل از ظرفیت‌ها و امکانات موجود در قوای مقننه و مجریه و رقابت درون‌جبهه‌یی به همراه بسیج امکانات نهادهای انتصابی و مداخله سازمان‌یافته و سراسری محافظه‌کاران در انتخابات به نفع رقیب، امکان پیروزی افراطی‌ترین گرایش ضد اصلاحات را در اردوگاه محافظه‌کاران و زمینه تخریب دستاوردهای ارزشمند ملی ناشی از اعتماد، مشارکت و همکاری نخبگان و اعتدال و برنامه‌محوری دولت خاتمی را فراهم کرد.

اعلام شعار تشکیل دولت اسلامی و استفاده ابزاری از پاره‌ای مقدسات نظیر تمهید مقدمات ظهور منجی و ادعای اداره جهان به نیابت از موعود منتظر و برتر نشاندن عنصر تعهد سیاسی و وابستگی جناحی بر توانایی‌های تخصصی و غرب‌ستیزی لجام گسیخته و تحقیر عقلانیت و رجزخوانی‌های دون‌کیشوتی در روابط خارجی، علاوه بر تجاهل و تغافل از تحولات گسترده در متن جامعه ایرانی و مناسبات جهانی و استلزامات حفظ و تامین منافع ملی و بی‌اعتنایی به بیش از ربع قرن تجربه حکومت‌داری در نظام جمهوری اسلامی، تاکنون موجبات ایجاد و تحمیل هزینه‌های گزافی را در ابعاد ملی فراهم کرده است.

پس از گذشت چهار سال از دولت نهم و تحقق حاکمیت هم‌سو و یک دست به عنوان آرمان‌شهر محافظه‌کاران ایرانی و در شرایط برخورداری از درآمدهای بی‌سابقه حاصل از قیمت‌های افسانه‌یی نفت‌خام، به دلیل عناد با اقتضائات مدیریت علمی و تحقیر تئوری‌ها و شیوه‌های حکومت‌داری جدید نظیر دموکراسی و تحزب و هدردادن سرمایه‌های کارشناسی و مدیریتی و غفلت از وجوه غیراقتصادی عدالت و توسعه و ستیز نظری با موازین و معیارهای جهان‌شمول حقوق بشر و تحدید آزادی‌های مدنی، شاهد فرار از پاسخگویی و بروز اختلاف و کشمکش میان دولت و مجلس اصول‌گرایان و مواجهه کشور با بحران‌های چندوجهی سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اخلاقی جدیدی هستیم.

گرفتاری بی‌سابقه در گرداب رکود تورمی و بیکاری فزاینده و کسری هنگفت بودجه عمومی و بی‌اعتمادی نخبگان و کارآفرینان به دلیل نظامی‌شدن عرصه‌های مختلف فرهنگی، ‌سیاسی و اقتصادی و قانون و برنامه‌ گریزی و تحمیل اثرات مخرب ناشی از تحریم‌های قدرت‌های خارجی را می‌توان بخشی از مواریث دولت نهم برای دولت بعدی و آینده گان به شمار آورد.

در این شرایط، احساس نگرانی عمومی از تداوم سیاست‌ها و رویه‌های موجود در اداره کشور و چاره‌اندیشی برای عبور از گردنه پرمخاطره انتخابات پیش‌رو، فصل مشترک تلاش‌های سازمان‌ها و تشکل‌های سیاسی و مدنی منتقد دولت نهم به ویژه رجال شناخته‌شده‌ای از نسل اول نیروهای انقلاب و نزدیکان و یاران واقعی بنیانگذار جمهوری اسلامی، امام راحل (ره) نظیر آقایان هاشمی رفسنجانی، موسوی، خاتمی و کروبی است.

آن چه مسلم است گذار از وضعیت موجود و نجات کشور به‌ویژه توقف روند آسیب‌رسانی به بنیان‌های اخلاقی و اجتماعی و بازگشت به مسیر سازندگی و توسعه متوازن و همه جانبه و پایدار کشور نیازمند تاسی همگان به مشی و منش خاتمی در افزایش ظرفیت‌های اجماع و ائتلاف میان تمامی گرایش‌ها و جریان‌های سیاسی نگران سرنوشت ایران عزیز و انقلاب بزرگ اسلامی آن است.

در این شرایط، حداکثرسازی همگرایی و جلوگیری از تفرق آراء از طریق توافق و اجماع بر مناسب‌ترین گزینه برای حضوری توام با پیروزی در عرصه سهمگین رقابتی نابرابر و انتخاباتی به شدت مهندسی شده در فردای پس از پیروزی، وظیفه‌ای تاریخی و ملی و ضرورتی فوری است.

در این مقیاس اعضای دوره های گوناگون شورای مرکزی اتحادیه انجمن‌های اسلامی دانشجویان دانشگاه‌های سراسر کشور (دفتر تحکیم وحدت) به عنوان بخشی مهمی از سابقون جنبش اسلامی دانشجویی ایران و در تداوم نقش آفرینی‌های تاریخی جنبش یاد شده، ضمن ادای احترام به همه نامزدهای حاضر در صحنه انتخابات، به‌ویژه جناب آقای کروبی که به راستی از چهره‌های خدوم انقلاب و حامیان اصلی جنبش اصلاح‌طلبی مردم ایران هستند، با توجه به برخورداری مهندس میر حسین موسوی از صلاحیت‌های مورد نیاز به‌ویژه ثبات قدم، سلامت نفس، دانش لازم و تجربه اداره کشور در شرایط حساس و بحرانی و برخورداری از اعتبار و جایگاه ویژه و موثر در میان بزرگان فرهنگی، مذهبی و سیاسی کشور به مثابه پشتوانه‌ای مهم در اداره بهتر امور در آینده، و هم‌چنین اعلام حمایت رهبران، احزاب و سازمان‌های سیاسی اصلی و تاثیرگذار اصلاح‌طلب کشور از جناب آقای مهندس میرحسین موسوی، حمایت خود را از ایشان در انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری اعلام می‌دارند.

هم‌چنین در میثاقی متقابل، به کارگیری همه فرصت‌ها و امکانات رییس‌جمهور به عنوان مسوول اجرای قانون اساسی و دولت برای تداوم اصلاحات و دفاع از حقوق اساسی ملت ایران به ‌ویژه آزادی اندیشه و بیان و برابری حقوقی شهروندان و تضمین استقلال محیط‌های علمی و دفاع از آزادی‌های آکادمیک، فکری و سیاسی در دانشگاه‌ها و در یک کلام ابتنای امور کشور بر مدار عقلانیت، قانون، تخصص و منافع ملی از جمله مهم‌ترین انتظارات ما به عنوان قطره‌ای از اقیانوس بزرگ ملت ایران از ایشان است.

در پایان امیدواریم تک تک شهروندان ایرانی به ویژه جوانان پرشور و دانشجویان هوشمند و نسل حاضر جنبش دانشجویی به عنوان یکی از تاثیرگذارترین گروه‌های مرجع رفتار سیاسی و انتخاباتی مردم، با حضور گسترده خود در انتخابات آتی و حمایت از خدمتگزار امین و لایق ملت ایران جناب آقای مهندس میرحسین موسوی در آزمون دشوار بازمهندسی امور کشور بر مدار قانون، عدالت و آزادی ضمن برداشتن گامی بلند برای تحقق فردای بهتر و سربلندی ایران عزیز، حماسه‌ای پرشورتر از دوم خرداد 76 را رقم زنند.

امضاء‌کنندگان بیانیه:

1- وحید احمدی ـ دانشگاه صنعتی امیرکبیر 67 ـ 60

2 ـ مرتضی احمدی ـ دانشگاه صنعتی شریف 78 ـ 77

3 ـ مژگان اثباتی ـ دانشگاه الزهراء 71 ـ 70

4 ـ سکینه اشرفی ـ دانشگاه الزهراء 76 ـ 75

5 ـ حمید امین اسماعیلی ـ دانشگاه شهید بهشتی 67 ـ 64

6 ـ هدایت آقایی ـ دانشگاه صنعتی شریف 64 ـ 60

7 ـ علی باقری ـ دانشگاه بین‌المللی قزوین 75 ـ 70

8 ـ عباس بزرگمهر ـ دانشگاه تهران 72 ـ 71

9 ـ یاسین بنی طرفی ـ دانشگاه علوم پزشکی تهران 71 ـ 69

10 ـ حمید بهلولی ـ دانشگاه علوم پزشکی تهران 75 ـ 74

11 ـ حسین بی‌غم ـ دانشگاه شهید بهشتی 76 ـ 72

12 ـ علی تاجرنیا ـ دانشگاه علوم پزشکی مشهد 78 ـ 77

13 ـ علی توکلی یرکی ـ دانشگاه تهران 78 ـ 75

14 ـ علیرضا جلالی ـ دانشگاه علوم پزشکی شیراز 79 ـ 78

15 ـ مهدی جمارانی ـ دانشگاه گیلان 75 ـ 74

16 ـ حمید چوبینه ـ دانشگاه علوم پزشکی تهران 82 ـ 81

17 ـ رضا حجتی ـ دانشگاه تهران 80 ـ 78

18 ـ جهانبخش خانجانی ـ دانشگاه تبریز 75 ـ 74

19 ـ مسعود ذهبیون ـ دانشگاه صنعتی شریف 66 ـ 65

20 ـ میثم سعیدی ـ دانشگاه تبریز 77 ـ 75

21 ـ داوود سلیمانی ـ دانشگاه تهران 69 ـ 66

22 ـ سید محمدعلی سیدنژاد ـ دانشگاه تربیت معلم تهران 61 ـ 59

23 ـ سید علی سیدابراهیمی ـ دانشگاه تهران 66 ـ 65

24 ـ سید شمس‌الدین سیاسی‌راد ـ دانشگاه تربیت‌معلم تهران 67 ـ 64

25 ـ علی شکوری‌راد ـ دانشگاه علوم پزشکی تهران 68 ـ 64

26 ـ ابراهیم شیخ ـ دانشگاه شهید بهشتی 81 ـ 77

27 ـ بهمن شیردل ـ دانشگاه مشهد 75 ـ 74

28 ـ سعید شیرکوند ـ دانشگاه شهید بهشتی 68 ـ 66

29 ـ سید جواد صالحی ـ دانشگاه تربیت مدرس 81 ـ 79

30 ـ عبدالرحیم صالحی ـ دانشگاه تهران 67 ـ 64

31 ـ محمود طالقانی‌نژاد ـ دانشگاه بوعلی همدان 74 ـ 72

32 ـ علیرضا طاهری ـ دانشگاه علم و صنعت 79 ـ 78

33 ـ فاضل عبیات ـ دانشگاه امیر کبیر 75 ـ 74

34 ـ مجید فراهانی ـ دانشگاه صنعتی شریف 78 ـ 75

35 ـ محمد فصیحی ـ دانشگاه علوم پزشکی ایران 68 ـ 67

36 ـ نیما فاتح ـ دانشگاه علوم پزشکی شیراز 81 ـ 79

37 ـ محمد حسن مقدس ـ دانشگاه صنعتی امیرکبیر 75 ـ 74

38 ـ سید سراج‌الدین میردامادی ـ دانشگاه مشهد 77 ـ 75

39 ـ میر فضل‌الله موسوی کوزه‌کنان ـ دانشگاه تربیت‌معلم تهران 62 ـ 59

40 ـ مهدی مومنی ـ دانشگاه گرگان 82

41 ـ داور نظری ـ دانشگاه تربیت مدرس 82 ـ 81

42 ـ سعید نادعلی هزاوه ـ دانشگاه شهید بهشتی 71 ـ 69

منبع:نوروز

دکتر زهرارهنورد با بیان اینکه بسته شدن زندان سیاسی را یکی از مطالبات به حق هر یک از روشنفکران در جوامع مختلف انسانی می داند، گفت: خواسته به حق ازمهندس موسوی، حرام کردن زندان و زندانی اندیشه است.

زهرا رهنورد که در جمع خبرنگاران در شیراز به سئوالاتشان پاسخ می داد، افزود: اگر از موسوی انتظار داریم که زندان ها را برای همیشه بر اندیشه حرام کند، به این دلیل است که در سایه تنوع اندیشه و فکر همیشه پیروز خواهیم بود.

این استاد دانشگاه نامه حضرت علی (ع) به نمایندگانش را یادآور شد و گفت: امام علی (ع) مردم را یا در خلقت یا در تفکر همراه با نمایندگان خود و هر دو را دارای حق می داند.

رهنورد آزادی اندیشه و بیان و قلم را یکی از مهم ترین خواسته های هر انسان آزاده ای دانست و گفت: یکی دیگر از مطالبات به حق مردم داشتن حزب و فعالیت حزبی و گروهی است اگرچه این مطالبه از زمان مشروطیت در ایران وجود داشته و عموماً سرکوب شده است.

این استاد دانشگاه با تصریح اینکه فعالیت آزادانه احزاب سعادت زندگی بشر را به دنبال دارد، در پاسخ به این سئوال که آیا با توجه به چیدمان قدرت در ایران و اختیارات رئیس جمهوری امکان عمل به برخی وعده ها برای دولت میر حسین موسوی وجود دارد؟ گفت: به هر حال ما باید مطالباتمان را مطرح کنیم و در بیان این مطالبات به هیچ عنوان کوتاهی نکنیم.

وی قوه مجریه را متولی سعادت مردم جامعه دانست و با ابراز خوشبینی نسبت به همکاری مجلس هشتم و دولت دهم، خاطرنشان کرد: اگر این چنین نشود مهندس موسوی مانند دوران هشت ساله نخست وزیری اش باید شب ها نشسته بخوابد تا فشارهای روزمره ناشی از چوب لای چرخ گذاشتن ها بر قلب او اثر نگذارد.

رهنورد در پاسخ به اینکه با توجه به بالا رفتن مطالبات زنان در دولت نهم و انباشت این مطالبات، آیا مهندس موسوی در صورت به دست گرفتن سکان دولت دهم قادر به پاسخگویی است، گفت: دولت نهم چه چیزی را به دولت دهم تحویل می دهد، چیزهای خوبی که به دولت دهم می دهد بسیار کم و ناچیز است.

این استاد دانشگاه اقتصادی ورشکسته، کشاورزی به سمت صفر، صنایع روبه تعطیلی، واردات دهشتناک که ترفندی برای آرام نگاه داشتن مردم و سرکوب احزاب اینها چیزی نیست که بتوان بیان کرد.

وی وعده های مهندس موسوی را وعده هایی برای دراز مدت دانست و تصریح کرد: امیدوار هستیم که وعده ها عملیاتی شود زیرا دولت آینده می خواهد بر روی یک ویرانه بنایی را بسازد، خواسته به حق مردم ساخته شدن برج های بلند بر این ویرانه است و این کاری ساده نیست.

او تصریح کرد: اگر امروز به موسوی می گوییم بوی صداقت آمد، باید وعده هایش را قبول کرده و بدانیم تحقق برخی از این وعده ها نیازمند برنامه زمان بندی است و عمدتا در کوتاه مدت نمی توان آن را برآورده ساخت.

وی همچنین مهمترین مطالبات زنان که در سال های دولت نهم انباشته شده است را مطالبات اقتصادی، فرهنگی، امنیتی، شغلی، تحصیلی، حقوق مدنی و خانوادگی برشمرد و گفت: برآورده کردن این مطالبات با برنامه ریزی و در دراز مدت امکان پذیر است و معجزه ای هم در کار نیست.

دکتررهنورد گفت: هیچ وقت در کابینه های دولت نقشی نداشته ام و در کابینه مهندس موسوی هم نقش رسمی نخواهم داشت، نوع شخصیت من شخصیت دولتی نیست.

زهرا رهنورد ظهر امروز در جمع خبرنگاران در شیراز افزود: من از 19 سالگی در قامت یک معلم در خدمت جامعه بوده ام، شخصیت من شخصیتی ملی و روشنفکری و دانشگاهی است، اکنون و در آینده هم به عنوان یک استاد دانشگاه، یک معلم و یک روشنفکر در کنار دولت خواهم بود.

رهنورد در پاسخ به این سئوال که حضور وی در کنار مهندس موسوی آیا جنبه تبلیغاتی دارد یا در برگیرنده معنایی خاس است، گفت: حضور من در کنار مهندس موسوی حضور یک روشنفکر و مشاور است.

وی گفت: پیش از این هم در دولت هایی که تمایل داشته اند و دولت آقای خاتمی نظرات روشنفکرانه خود را ارائه داده و به این کار همچنان ادامه خواهد داد، امروز در کنار مهندس موسوی به عنوان یک روشنفکر و تئوریسین حضور دارم اگر چه ممکن است همسری یک فاز جدید ایجاد کند و آن اینکه ما خانواده ای در خدمت اهداف جامعه و مردم هستیم.

این استاد دانشگاه با بیان اینکه حضور زنان در کابینه دولت حداقل مطالبه زنان به شمار می رود، ادامه داد: در دولت آینده باید حتماً وزیر زن در کابینه حضور داشته باشد زیرا ما وزارت خانه های متنوع و زنان توانمند زیاد داریم، مگر فشارهایی از جاهای دیگری باعث عدم حضور زنان شود که همه جامعه باید در مقابل این فشارها بایستد و حق خود را مطالبه کند.

رهنورد در عین حال خاطرنشان کرد: این مسأله حضور نداشتن زنان در عرصه تصمیم گیریهای کلان کشور، تنها یکی از مطالبات و مشکلات زنان است، گفت: مشکلات ناشی از تبعیض جنسیتی در خانواده و در جامعه، مشکلات ناشی از حقوق مدنی زنان که در جامعه و خانواده حالتی قیم مابانه با آنان برخورد می شود، مشکلاتی که به لحاظ رفتار امنیتی انجام شده با آنان ایجاد شده است و عدم حمایت اقتصادی از زنان، بخش هایی دیگر از مطالبات به حق زنان به شمار می رود.

این قران پژوه همچنین آزادی اندیشه را یک مطالبه به حق دانست و با تاکید براینکه زندان و زندانی سیاسی باید در دولت آینده حذف شود، گفت: هیچ کس در جهان به لحاظ اندیشه محکوم نیست، قرآن هم فرموده که لااکراه فی الدین.

نخست وزير دوران دفاع مقدس تاكيد كرد:دولت باید آمار درست به مردم بدهد و نمی‌توان از یک مسوول سطح بالا انتظار آمار
متفاوت را داشت که چنین امري نشان می‌دهد یا دقت وجود ندارد و یا قصدی در کاراست.

به گزارش خبرنگار ايلنا میرحسین موسوی که در جمع مردم بوشهر در مسجد آذربایجانی‌های این شهر سخن مي‌گفت با بیان اینکه ملت ایران در استانه انتخابات با بسط آگاهی خود نسبت به سرنوشت كشور حساسیت نشان می‌دهند تاکید کرد: انتخاباتی آزاد و منصفانه می‌تواند کشور را در لحظات حساس اعتلاء داده و بسیاری خطرات را از آن دور کند.
وی با اشاره به موضوع سلامت انتخابات افزود: در هنگام انتخابات همه حساس می‌شوند آیا می‌تواند براساس قانون و کرامت انسان انتخابات برگزار شود یا خیر که این حساسیت تضمین کننده سلامت انتخابات است و هر چه آگاهی و توجه مردم بیشتر شود امکان برگزاري چنین انتخاباتی بیشتر است.
عضو مجمع تشخيص مصلحت نظام با بیان اینکه مهمترین کار برگشت به قانون است اظهار داشت: تصمیم دارم طوری عمل كنم و دنبال لوایحی باشم که امکان تجاوز به قانون را به صفر برساند.
وی تصریح کرد: این یک خطر است که در مسایل حساس، دولت فراتر ازقانون می‌رود ولی هیچ تحرکی برای جلوگیری از آن وجود ندارد بلکه مجلس ودستگاه‌های مختلف باید دولت را موظف به اجرای قانون کند.
موسوی خاطر نشان كرد:دولت باید آمار درست به مردم بدهد و نمی‌توان از یک مسوول سطح بالا انتظار آمار متفاوت را داشت که چنین امري نشان می‌دهد یا دقت وجود ندارد و یا قصدی در کاراست.
وي ادامه داد: بنده یکبار از زبان مسئولي در تلویزیون شنیدم که می‌گفت برای چند سال دیگر هم حساب ذخیره ارزی داریم ، اما مطمئنا این گونه نیست.
کاندیدای دهمين دوره ریاست جمهوری با تاکید بر حمایتش از اقتصاد ملی گفت: بندر بوشهر فقط برای تجارت نیست بلکه مي توان از طریق آن ارزش‌های ایرانی را منتقل کنیم و بنده از اقتصادی که از کشاورزی ، صنعت و... حمایت کند دفاع می کنم و از پروژه های مهم نیز حمایت خواهم کرد.
نخست وزیر دوران دفاع مقدس با بیان اینکه زمان جنگ پروژه های مهمی مانند فولاد مبارکه را به انجام رساندم افزود: ولی هم اکنون با 300میلیارد دلار چه کردیم که به طور مثال عسلویه فقط زیر 10 هزار نفر کارگر دارد.
وي با تاکید بر اینکه باید اشتغال دائم به وجود آورد تا در جوانان امیدی ایجاد شود و این مساله جزو با سرمایه‌گذاری و گسترش صنعت ملی امکان ندارد ، تصریح کرد: با اقتصاد صدقه‌ای نمی توان کشور را نجات داد .
عضو مجمع تشخيص مصلحت نظام با بیان اینکه استان بوشهر 600 کیلومتر مرز آبی دارد و باید از صیادی آن حمایت کرد تصریح کرد: سرمان کلاه نرودکه آزادی اقتصادی مسایل را حل می‌کند کشورهای سرمایه‌داری مانند آمریکا و ژاپن هم وقتی اضافه تولید می‌آورند با رقبای خود درگیر می‌شود زیرا به حفظ کشاورزی و صنعت خودشان اهمیت می‌دهند، اما امروز در کشور ما در بر روی ورود هر چیزی که کشاورزی را دچار مشکل حل کند باز است.
موسوی با تاکید بر اینکه قطعا بنده با فساد مبارزه می‌کنم،اظهار داشت:: من شعار نمی‌دهم که مافیا درجایی پنهان شده و فردا به دادگستری تحویل می‌دهم بلکه مبارزه با فساد باید از خود دولت آغاز شود و با شفافیت اصلاح نظام اداری و ایجاد امکان رشد برای همه این اقدام ممکن است.

وي ياد آور شد: برخورد قضایی آخرین قدم در مبارزه با فساد است ودر حالی که حتی سیستم اجرایی ایجاد فساد می کند نباید انتظار داشت با فساد مبارزه کنیم و گفتن مبارزه با فساد آسان است اما در طول این چهار سال عزم این کار را ندیده‌ایم .
نخست وزير دوران دفاع مقدس تصريح كرد: این‌که پروژه‌های بزرگ را به دست پیمانکارانی بدهیم که توان اجرای آن را ندارند و آنها نیز پروژه را به دست پیمانکاران کوچک بدهند و معلوم نباشد که در این میان چه رخ می دهد ، عین فساد است.
موسوی در پایان بر اجرای فرمان 8 ماده ای امام تاکید کرد.

منبع ما:نوروز